Βρετανοί «παχαίνουν» με ΑΙ για να πάρουν φάρμακα αδυνατίσματος
Όταν η φωτογραφία γίνεται «έλεγχος», η ΑΙ βρίσκει κενά.
Μια νέα μορφή μικρο-απάτης στο Ηνωμένο Βασίλειο δείχνει πόσο εύκολα μια φωτογραφία μπορεί να γίνει «εισιτήριο» για ιατρική πρόσβαση. Με εργαλεία ΑΙ, κάποιοι αλλοιώνουν εικόνες ώστε να φαίνονται πιο βαριοί και έτσι να περάσουν online ελέγχους για φάρμακα απώλειας βάρους.
Αυτό που αλλάζει είναι ότι η εικόνα αντιμετωπίζεται ως επαλήθευση για κάτι που κανονικά θέλει κλινική αξιολόγηση, και αφορά όποιον παίρνει φάρμακα μέσω διαδικτυακών φαρμακείων ή τηλε-συμβουλών. Το κενό προκύπτει όταν η διαδικασία στηρίζεται σε «ανεξάρτητη επαλήθευση» που, στην πράξη, μπορεί να είναι απλώς μια φωτογραφία.
Ρεπορτάζ της τηλεόρασης στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι μια δημοσιογράφος κατάφερε να προμηθευτεί το φάρμακο αδυνατίσματος Mounjaro από διαφορετικά online φαρμακεία, αφού έστειλε φωτογραφίες που είχαν υποστεί επεξεργασία ώστε να δείχνουν μεγαλύτερο σωματικό βάρος.
Αν είσαι δημιουργός εικόνας, κράτα το πρακτικό συμπέρασμα: η φωτογραφία δεν θεωρείται πια τεκμήριο. Με ΑΙ, η αλλοίωση σώματος μπορεί να γίνει γρήγορα και πειστικά, χωρίς τα κλασικά «λάθη» ενός πρόχειρου μοντάζ.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι κάποιοι ξεγελούν ένα σύστημα. Είναι ότι ένα σύστημα υγείας μπορεί να πάρει αποφάσεις πάνω σε υλικό που δεν έχει κανένα εγγυημένο πλαίσιο ακεραιότητας, ειδικά όταν λείπει η ανθρώπινη επαφή ή ένα πραγματικό πρωτόκολλο ταυτοποίησης.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι κανόνες για την online διάθεση τέτοιων φαρμάκων προβλέπουν «αμφίδρομη διαβούλευση» (βίντεο ή από κοντά) ή «ανεξάρτητη επαλήθευση». Η δεύτερη οδός είναι η πιο ευάλωτη, γιατί μπορεί να καταλήξει σε απλή ανταλλαγή φωτογραφιών.
Ρυθμιστικές αρχές έχουν προειδοποιήσει ότι μία μεμονωμένη φωτογραφία δεν επαρκεί για ασφαλή κρίση. Παρ’ όλα αυτά, το ρεπορτάζ ανέδειξε πως, στην πράξη, η εφαρμογή κανόνων διαφέρει και τα “παράθυρα” υπάρχουν.
Η ΑΙ δεν χρειάζεται πλέον εξειδικευμένο χειριστή. Εργαλεία που κάνουν ρεαλιστικές αλλαγές σε σωματικές αναλογίες, ρούχα, σκιές και όγκο είναι προσβάσιμα σε οποιονδήποτε, με ελάχιστο χρόνο και χωρίς να αφήνουν εμφανή ίχνη για έναν γρήγορο οπτικό έλεγχο.
Το αποτέλεσμα είναι διπλό: από τη μία, κατάχρηση πόρων και πιθανή έλλειψη για όσους πραγματικά χρειάζονται θεραπεία. Από την άλλη, πραγματικός κίνδυνος για ανθρώπους που παίρνουν ισχυρά φάρμακα χωρίς σωστή αξιολόγηση, ιστορικό και παρακολούθηση.
Για τον χώρο της εικόνας, αυτή η ιστορία είναι καμπανάκι για κάτι μεγαλύτερο: η φωτογραφία ως «αποδεικτικό» μπαίνει σε νέα εποχή αμφισβήτησης. Όσο περισσότερο χρησιμοποιείται σε διαδικασίες (αιτήσεις, ταυτοποίηση, αποζημιώσεις, ιατρικά), τόσο αυξάνει η ανάγκη για πρόσθετα επίπεδα επιβεβαίωσης.
Το 2026, το πιο ρεαλιστικό σενάριο είναι περισσότερη αυστηρότητα: περισσότερες απαιτήσεις για βίντεο/ζωντανό έλεγχο, πιο σκληρά πρωτόκολλα και πιθανές κυρώσεις σε παρόχους που βασίζονται σε αδύναμες διαδικασίες. Και αυτό θα επηρεάσει συνολικά το πώς η κοινωνία διαχειρίζεται την εικόνα ως απόδειξη.
Αξίζει να το παρακολουθείς, γιατί δεν είναι ένα “περίεργο περιστατικό”. Είναι μια προεπισκόπηση του πώς η ΑΙ μετακινεί τα όρια ανάμεσα σε δημιουργική επεξεργασία και παραπλάνηση, ειδικά όταν οι φωτογραφίες μπαίνουν σε συστήματα που παίρνουν αποφάσεις.
Απέκτησε το Luminar με έκπτωση, με τον κωδικό pttl20,
κάνε κλικ στην εικόνα











