Η φωτογραφία που τάραξε την έρευνα ενός πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος

Φωτογράφος των The New York Times βρέθηκε στο επίκεντρο μιας δημοσιογραφικής θύελλας στην Ισπανία, όχι επειδή αποκάλυψε κάποιο έγγραφο, αλλά επειδή είδε αυτό που άλλοι είχαν προσπεράσει. Μια εικόνα στο πεδίο ενός πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος άνοιξε ερωτήματα που κανείς δεν είχε θέσει δημόσια.

Το δυστύχημα κόστισε τη ζωή σε 45 ανθρώπους και, σύμφωνα με τις αρχικές ανακοινώσεις, δεν υπήρχε προφανής αιτία: ευθεία γραμμή, πρόσφατη συντήρηση, κανένα εμφανές λάθος.

Ο Finnbarr O’Reilly, που ζει στη Βαρκελώνη, έφτασε στον τόπο του δυστυχήματος περίπου 22 ώρες μετά. Αντί να αναζητήσει απλώς το «καλό κάδρο», προσέγγισε τον χώρο με καθαρά εγκληματολογική λογική: όσο περισσότερες γωνίες, τόσο περισσότερες απαντήσεις.

Οι αρχές είχαν αποκλείσει την περιοχή, με κορδέλες, μπλόκα και drones που περιπολούσαν τον χώρο. Μια πρώτη λήψη από μακρινό ύψωμα έγινε πρωτοσέλιδο, αλλά ο O’Reilly γνώριζε ότι η ιστορία δεν τελειώνει την πρώτη μέρα.

Ξημερώματα της επόμενης ημέρας, διέσχισε δάσος, ρυάκια και πυκνή βλάστηση για να δει το δεύτερο τρένο από διαφορετική οπτική. Η εικόνα ήρθε, αλλά το κρίσιμο σημείο δεν ήταν εκεί που περίμενε.

Στην επιστροφή, μέσα από θάμνους και λάσπη, βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο μεταλλικό κομμάτι δίπλα σε ρυάκι. Δεν ήταν σημειωμένο, δεν ήταν αποκλεισμένο, δεν έμοιαζε «επίσημο». Κι όμως, έλειπε από το τρένο που είχε φωτογραφίσει την προηγούμενη ημέρα.

Βρήκα μία θέση ανάμεσα σε μερικούς θάμνους αρκετά μακριά για να αποφύγω να παρέμβω στην έρευνα, ενώ είχα μερική θέα του δεύτερου τρένου, το οποίο είχε σταματήσει περίπου 2.000 πόδια από το σημείο της σύγκρουσης που φωτογράφισα την προηγούμενη μέρα.

Στην διαδρομή πίσω βρέθηκα σε κάτι θάμνους και στην άκρη από ένα ρυάκι, στο οποίο υπήρχε ένα μεγάλο μεταλλικό αντικείμενο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλά κάποιο παρατημένο αντικείμενο αλλά γρήγορα το συνδύασα με το γεγονός.

Κατανοώντας ότι θα μπορούσαν να είναι σημαντικά στοιχεία, κράτησα απόσταση, τράβηξα μερικές φωτογραφίες, μετά σκαρφάλωσα, χωρίς να θέλω να ενοχλήσω την περιοχή. Έστειλα τις φωτογραφίες στους συναδέλφους μου, οι οποίοι ενημέρωσαν αμέσως τις αρχές ενώ ξεκίνησαν τη δική τους έρευνα.

Το εξάρτημα ήταν μέρος του τραίνου, βασικό στοιχείο του συστήματος κύλισης κάτω από το βαγόνι. Ο O’Reilly δεν το άγγιξε, δεν πλησίασε περισσότερο από όσο έπρεπε. Τράβηξε εικόνες, απομακρύνθηκε και έστειλε το υλικό στους συντάκτες του.

Η εφημερίδα ενημέρωσε άμεσα τις αρχές και δημοσίευσε το ρεπορτάζ. Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο: ισπανικά μέσα άρχισαν να θέτουν ερωτήματα για το πόσο διεξοδική ήταν η έρευνα μέχρι εκείνο το σημείο και γιατί ένα τόσο κρίσιμο κομμάτι δεν είχε επισημανθεί.

Οι αρχές παραδέχτηκαν ότι γνώριζαν την ύπαρξη των συντριμμιών, χωρίς όμως να διευκρινίσουν πότε ακριβώς τα είχαν εντοπίσει. Η δημόσια συζήτηση είχε ήδη ξεφύγει από τα στενά όρια ενός «ατυχήματος».

Λίγο αργότερα, προκαταρκτική έκθεση της CIAF απέδωσε το δυστύχημα σε θραύση σιδηροτροχιάς, που πιθανότατα προϋπήρχε πριν περάσει το τρένο. Τη σχετική πληροφορία μετέδωσε το Reuters.

Για όσους δουλεύουν στο πεδίο, το μάθημα είναι απλό και σκληρό: η εικόνα δεν είναι απλώς καταγραφή, είναι εργαλείο ευθύνης. Και πολλές φορές, αυτή που αλλάζει την αφήγηση βρίσκεται εκεί που κανείς δεν κοιτά.

Απέκτησε το Luminar με έκπτωση, με τον κωδικό pttl20,
κάνε κλικ στην εικόνα

Αναζητήστε όλα τα νέα προϊόντα στο κατάστημα
Ρεπέλλα Φωτογραφικά.