Jersey Shore: ο «Drone Ranger» που βρίσκει χαμένα κατοικίδια με drone (122 μέχρι τώρα)

Στην ακτή του Νιου Τζέρσεϊ, ένας άνθρωπος σηκώνει drone όταν οι άλλοι σηκώνουν αφίσες «Χάθηκε». Ο Michael Parziale πετάει για να φέρνει πίσω σκύλους και γάτες — και ήδη μιλάμε για 122 ζώα που εντοπίστηκαν και γύρισαν σπίτι.

Αυτό που αλλάζει είναι ότι η αναζήτηση γίνεται «από πάνω» και με αισθητήρες, όχι μόνο με βόλτες στο σκοτάδι. Όπως είδαμε νωρίτερα στο άρθρο για την διάσωση ενός ζευγαριού από παγωμένη λίμνη.

Ο Parziale, 64 ετών, ιδιοκτήτης εστιατορίου και πιστοποιημένος χειριστής, έστησε μια μη κερδοσκοπική ομάδα (U.S.A.R. Drone Team) με στόλο 18 drone. Η ιδέα, όπως τη λέει ο ίδιος, είναι απλή: «δεν υπάρχει μη κερδοσκοπικός οργανισμός χωρίς έσοδα» — και εδώ το μοντέλο βασίζεται σε δωρεές, ώστε να καλύπτονται αποστολές για ανθρώπους που πραγματικά δεν μπορούν να πληρώσουν.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι μόνο οι συγκινητικές επιστροφές. Η ομάδα χρησιμοποιεί τις αποστολές διάσωσης ζώων ως πραγματική εκπαίδευση πεδίου για βετεράνους, με στόχο δεξιότητες που μεταφέρονται σε δουλειές όπως επιθεώρηση υποδομών, χαρτογραφήσεις, γεωργικές εφαρμογές με drone, εναέρια λήψη, και επιχειρήσεις έρευνα

Η αφετηρία ήταν ανθρώπινη διάσωση: ο Parziale είχε βοηθήσει να βρεθεί ένας άνδρας με νοητική αναπηρία που αγνοούνταν τρεις ημέρες. Με drone, τον εντόπισε σε περίπου μία ώρα μέσα σε βάλτο, με υποθερμία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο χρόνος δεν είναι «λεπτομέρεια» — είναι το αποτέλεσμα.

Μετά ήρθαν τα κατοικίδια. Ένας άνθρωπος ρώτησε «μπορείς να βρεις το σκυλί μου;», μετά δεύτερος, μετά τρίτος. Και κάπου εκεί, η τεχνολογία που συζητάμε συχνά ως «γκάζι», «εμβέλεια» και «bitrate», πήρε ρόλο κοινωνικής υποδομής.

Στο πεδίο, το σενάριο είναι σχεδόν πάντα το ίδιο: νύχτα, κρύο, θόρυβος, πανικός, και ένα ζώο που κρύβεται σε θάμνους ή κινείται στα όρια της περιοχής. Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό ήταν της Gina Manfredi: το 5 μηνών κουτάβι της, ο Shade, τρόμαξε στη βόλτα, το έβαλε στα πόδια, και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι με πτώση θερμοκρασίας και ελαφρύ χιόνι. Μετά από 24 ώρες άκαρπης αναζήτησης, η ομάδα τον εντόπισε σε 41 λεπτά.

Αυτό το «41 λεπτά» εξηγεί γιατί οι αισθητήρες αλλάζουν το παιχνίδι. Δεν είναι θέμα να πετάξεις πιο γρήγορα. Είναι θέμα να δεις εκεί που το ανθρώπινο μάτι χάνει, ειδικά όταν το περιβάλλον «καταπίνει» το θέμα.

Ο Parziale χρησιμοποιεί βαριά εργαλεία — όχι παιχνίδια. Στο οπλοστάσιο αναφέρονται πλατφόρμες όπως DJI Matrice 4T και Matrice 400, με έμφαση στη θερμική κάμερα για αναζητήσεις. Εκεί κερδίζεις λεπτά όταν έχει σκοτάδι, πυκνή βλάστηση ή ψυχρό περιβάλλον που δυσκολεύει τον οπτικό εντοπισμό.

Υπάρχει, όμως, και το κομμάτι της πειθαρχίας: οι πτήσεις δεν είναι «όπου να ’ναι». Στις ΗΠΑ ισχύουν περιορισμοί ύψους για τέτοιες επιχειρήσεις (αναφέρεται όριο 400 πόδια, περίπου 122 μέτρα, πάνω από το έδαφος) και όταν χρειάζεται συντονισμός κοντά σε αεροδρόμια γίνεται επικοινωνία/διαδικασία. Για όποιον πετάει επαγγελματικά, αυτό είναι υπενθύμιση ότι το να τηρείς τον νόμο είναι μέρος της παραγωγής, όχι εμπόδιο.

Το πιο «ήσυχο» αλλά σημαντικό στοιχείο είναι η συνεργασία αέρα–εδάφους. Ο χειριστής σαρώνει από σχετικά κοντινό σημείο, χτίζει μοτίβο αναζήτησης και, μόλις υπάρχει ένδειξη, κατευθύνει τους ανθρώπους στο έδαφος. Αυτό μοιάζει πολύ με σωστή παραγωγή: προ-σχεδιασμός, καθαρή επικοινωνία, και αποφάσεις με βάση δεδομένα.

Και μετά έρχεται το ηθικό αποτύπωμα. Όταν μια τεχνολογία που φοβίζει κόσμο (ιδιωτικότητα, «παρακολούθηση», θόρυβος) μπαίνει στην υπηρεσία μιας απλής ανάγκης — να γυρίσει ένα ζώο σπίτι — αλλάζει και η δημόσια εικόνα της.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσεις, είναι ότι οι πιο δυνατές ιστορίες τεχνολογίας δεν είναι αυτές που πουλάνε «υπεροχή», αλλά αυτές που αποδεικνύουν χρησιμότητα υπό πίεση. Εδώ θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο θα επεκταθεί το μοντέλο (εκπαίδευση–αποστολές–δωρεές) και αν θα ακολουθήσουν κι άλλες ομάδες με αντίστοιχη πειθαρχία και διαφάνεια.

Απέκτησε το Luminar με έκπτωση, με τον κωδικό pttl20,
κάνε κλικ στην εικόνα

Αναζητήστε όλα τα νέα προϊόντα στο κατάστημα
Ρεπέλλα Φωτογραφικά.