LensCulture Street Photography Awards 2020: Αυτοί είναι οι νικητές και οι φιναλίστ!

Η LensCulture παρουσίασε τους μεγάλους νικητές του μεγάλου διαγωνισμού φωτογραφίας δρόμου, Street Photography Awards 2020. Οι 39 φωτογράφοι που αναδείχθηκαν ως νικητές και φιναλίστ προέρχονται από 19 χώρες, ανάμεσα τους και η SOFIA MARKOULAKIS από την Ελλάδα. Ας δούμε τους νικητές. SERIES, 1η θέση, KEVIN FLETCHER, Avenue of Roses KEVIN FLETCHER Όλες αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε έναν μόνο δρόμο στο Πόρτλαντ στο Όρεγκον, μια διαδρομή που ταξιδεύουν χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Συχνά χλευάζεται και θεωρείται άσχημος από ορισμένους, δεν είναι γνωστός για την ευκολία ή τη φιλοξενία του. Ωστόσο, είναι απαραίτητο και λειτουργικό τμήμα της πόλης. Όπως πολλοί φωτογράφοι πριν από μένα (Robert Adams, Stephen Shore, Narelle Autio και William Eggleston για να αναφέρω μόνο μερικούς), ελκύομαι από την υπέροχη ομορφιά και τις ιστορίες που υπάρχουν σε μέρη όπως αυτό. μέρη τόσο φυσιολογικά, τόσο καθημερινά, και τόσο banal που τείνουμε να τα αγνοούμε. Η Λεωφόρος των Ρόδων απέχει λιγότερο από ένα μίλι από το σπίτι μου και ο τίτλος της είναι πολύ πιο όμορφος από τη φήμη της. Είναι το βόρειο άκρο του Cascade Highway και φέρει επίσης το λιγότερο ποιητικό όνομα της 82ης Λεωφόρου. Η Λεωφόρος των Ρόδων ήταν το αγροτικό εξωτερικό άκρο της πόλης, ωστόσο η συνεχής αστική ανάπτυξη έπεσε σαν τσουνάμι πάνω της, δημιουργώντας ένα σκήρό σχοινί οδοστρώματος, συμπιεσμένο και από τις δύο πλευρές με εξευγενισμό και αυξημένες τιμές κατοικιών. Έχει επίσης γίνει μια κοινωνικοπολιτική γραμμή που χωρίζει τα εσωτερικά τμήματα της πόλης, που συνοψίζονται από τον «πράσινο» εκσυγχρονισμό και τον αυξανόμενο πλούτο, από τις περιφερειακές γειτονιές που δεν ωφελούνται με τον ίδιο τρόπο. Αυτό το έργο είναι μια ματιά στην αυλή μου - μια ματιά στην πόλη μου. Ένα ντοκιμαντέρ για την 82η Λεωφόρο με φόντο την αχαλίνωτη αστική ανάπτυξη του Πόρτλαντ και μια ματιά στο πώς εμείς, ως κάτοικοι, έχουμε μερικές φορές ευημερήσει, αλλά έχουμε επίσης υποφέρει από αυτό. Κάθε πόλη στον κόσμο έχει μια «Λεωφόρο των Ρόδων», ένα μέρος που απεικονίζει τις πολυεπίπεδες σχέσεις που έχουν οι άνθρωποι με τα κατασκευασμένα περιβάλλοντά τους και τα αστικά τοπία. Ένα μέρος που αντικατοπτρίζει τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα της ευρύτερης πόλης και ένα μέρος που μιλά όχι μόνο για την απομόνωση και την αποξένωση, αλλά επίσης μιλά για το πώς οι κοινότητες συγκεντρώνονται σε αυτούς τους πολύπλοκους χώρους. Καλώς ήλθατε στη Λεωφόρο των Ρόδων. Δείτε όλη τη σειρά εδώ. SERIES, 2η θέση, TOBY BINDER, Wee Muckers Youth of th UK Αν είχα γεννηθεί στην κορυφή του δρόμου μου, πίσω από τα κυματοειδή σιδερένια σύνορα, θα ήμουν βρετανός. Απίστευτο αν το σκεφτείς. Ολόκληρη η ιδέα για τον εαυτό μου, οι προσκολλήσεις που έγιναν στον πολιτισμό, την ιστορία, τη θρησκεία, τον εθνικισμό και την πολιτική είναι όλα ένα ατύχημα γέννησης. Ήμουν ένα δρόμο μακριά από το να έχει γεννηθεί ο εχθρός μου. Paul McVeigh, συγγραφέας γεννημένος στο Μπέλφαστ Ο φωτογράφος Toby Binder τεκμηριώνει την καθημερινή ζωή των εφήβων σε βρετανικές κοινότητες εργατικής τάξης για περισσότερο από μια δεκαετία. Μετά το δημοψήφισμα του Brexit, εστίασε το έργο του στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, όπου οι Προτεστάντες Ενωτικοί και οι Καθολικοί Εθνικιστές ζουν σε ομοιογενείς γειτονιές που χωρίζονται από τείχη. Τα προβλήματα με τα οποία αγωνίζονται είναι παρόμοια ανεξάρτητα από την πλευρά των τειχών της ειρήνης στην οποία ζουν. Δείτε όλη τη σειρά εδώ. SERIES, 3η θέση, MICHAEL MCILVANEY, Subordinate Αυτές οι εικόνες αποσκοπούν στην επίδειξη, είτε στην πραγματικότητα είτε εννοιολογικά, των καθημερινών συγκρούσεων μεταξύ του εσωτερικού ιδιωτικού κόσμους και της καθημερινής πραγματικότητας της αστικής ζωής στην πόλη. Αποτελούν μέρος ενός έργου που αποσκοπεί στη διερεύνηση των μεταφορών που σχετίζονται με αυτήν την ένταση: ευπάθεια. αποξένωση; υπαγωγή; φόβος; απειλή; απομόνωση; παράβαση; και εισβολή. Καθώς το έργο αναπτύχθηκε, προέκυψαν ορισμένα ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με την τριμερή σχέση μεταξύ θύματος, δράστη και δημιουργού εικόνας. Τελικά αυτό το έργο αφορά αυτήν την τριπλή δυναμική. Συγκεκριμένα, αμφισβητήθηκε η φύση της συμμετοχής του φωτογράφου, είτε ως ντοκιμαντερίστας, μάρτυρας, αφηγητής, διαμεσολαβητής, ηδονοβλεψίας, συνωμότης ή συνδυασμός αυτών των ρόλων. Δείτε όλη τη σειρά εδώ. SINGLE, 1η θέση, GABI BEN AVRAHAM, Untitled SINGLE, 2η θέση, STUART PATON, Anonymous SINGLE, 3η θέση, PAUL KESSEL, Q Train Καθένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής επέλεξε έναν φωτογράφο για να του δοθεί ειδική διάκριση. Ακολουθούν οι ειδικές επιλογές των κριτών. ERIKA ANNA SCHUMACHER Δείτε όλη τη σειρά φωτογραφιών εδώ. FRANCESCO GIOIA Αυτή η φωτογραφία είναι μέρος ενός τρέχοντος έργου που τεκμηριώνει τη ζωή στο Λονδίνο. Δείτε όλη τη σειρά φωτογραφιών εδώ. GALA FONT DE MORA MARTI Αυτό το έργο δείχνει πέντε από τους έξι drive-in κινηματογράφους που σώζονται ακόμα στην Ισπανία. Δείτε όλη τη σειρά φωτογραφιών εδώ. KAI HENG GUAN Αυτή η φωτογραφία είναι μέρος ενός υπό εξέλιξη έργου 《Going Home》 MAX STURGEON Ιπτάμενο ψάρι. Αγόρι στο ψαροχώρι κοντά στο Cox’s Bazar, Μπαγκλαντές. MEYSAM HAMRANG Τα πρόσωπα. Το απόγευμα της έκτης ημέρας του Μουχαράμ, του μήνα που οι Σιίτες Μουσουλμάνοι θρηνούν για τον Ιμάμ Χουσεΐν, μια παραδοσιακή τελετή πραγματοποιείται στο ιστορικό χωριό Masuleh που ονομάζεται «Αλαμπάνταν» Αυτή η παραδοσιακή και θρησκευτική τελετή, η οποία συνεχίζεται για περισσότερα από 800 χρόνια, πραγματοποιείται στο μνημείο του Imamzadeh «Oun-ebne-Muhammad-ebne-Ali» στο Masuleh. SOFIA VERZBOLOVSKIS Fass Blues. Ένα κορίτσι με ένα εντυπωσιακό μπλε μαντήλι περνάει μπροστά από μια λευκή πρόσοψη στο απομακρυσμένο χωριό Fass της Σενεγάλης. WENPENG LU Δείτε όλη τη σειρά φωτογραφιών εδώ. Ανάμεσα στου φιναλίστ είχαμε και την SOFIA MARKOULAKIS με το project Girl On a Train (Instagram: https://www.instagram.com/sofiamarkoulakisphotography/). Πριν από σχεδόν 10 χρόνια, ρώτησα έναν φίλο ποιο μέρος στη γη ήταν ο νούμερο ένα προορισμός για να ταξιδέψει. Ανέφερε ότι πήρε τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο, Trans-Siberian Railway. Δεν είχα ιδέα τότε τι ήταν, αλλά όταν το κοίταξα εντυπωσιάστηκα. Το είδος του δέους που αρχίζεις να νιώθεις πριν από κάτι μεγαλύτερο, ισχυρότερο και μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Αυτός ο φίλος έγινε ο σύντροφός μου και αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί. Ένα ταξίδι 9000 χιλιομέτρων ξεκίνησε και για τους δυο μας. Τέσσερα διαφορετικά τρένα, πέντε στάσεις, επτά ζώνες ώρας και περίπου 30 ημέρες αργότερα ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στο Πεκίνο για να γιορτάσουμε το Νέο Έτος πριν επιστρέψουμε στην Αθήνα. Ήθελα να συνδυάσω τόσο την εμπειρία του ταξιδιού μέσα σε ένα μικρό βαγόνι, γεμάτο από άγνωστους επιβάτες, και ταξιδιώτες, με το επιβλητικό μεγαλείο του τοπίου και όλες τις αλλαγές του. Καθώς τα πάντα ήρθαν από το παράθυρο, προσφέροντας μια ματιά σε μέρη που πιθανότατα δεν θα μπορούσα να ξαναδώ, κατάλαβα τι με οδήγησε να κρατήσω μία κάμερα, δεν είναι η επιθυμία μου να αποτυπώσω μια στιγμή ακόμα, ήταν μάλλον η επιθυμία μου να αποτυπώσω το συναίσθημα για μια στιγμή. Αυτό το ταξίδι δημιουργεί τους δικούς του κανόνες. Έχει μια τιμή που είστε πρόθυμοι να πληρώσετε και μία απαίτηση να κόψετε αυτό που φαινόταν απαραίτητο. Δεν υπάρχει σήμα κινητού τηλεφώνου, internet, wifi. Είστε εσείς, εσείς και το βαγόνι. Το να βρίσκομαι σε τόσο στενά διαμερίσματα με τον σύντροφό μου, και να μπορώ να απολαύσω τη συντροφικότητα όσο και τις ατομικές στιγμές κοιτάζοντας μέσα από το παράθυρο, είναι μια εμπειρία που θα λατρεύω για πάντα. Πρέπει να είσαι τόσο ήσυχος με τον εαυτό σου για να πάρεις όλα όσα προσφέρει αυτό το ταξίδι. Ποτέ δεν έχω νιώσει στο παρελθόν περισσότερο ερωτευμένη, με τον σύντροφό μου, με τη ζωή και με το ταξίδι. Λίγο μετά το τέλος του ταξιδιού ανακαλύψαμε ότι θα γίνουμε γονείς και καλωσορίσαμε ένα πολύ υγιές μαγικό αγοράκι στην οικογένειά μας. Δεν ξέρω αν αυτό το ταξίδι μας επέτρεψε να το κάνουμε, αλλά αφού το ολοκληρώσαμε λίγο πριν, μπορώ σίγουρα να πω ότι όταν επέστρεψα ήμουν έτοιμη να γίνω μητέρα. Η υπέρβαση ολοκληρώθηκε. Ή τουλάχιστον, αυτός είναι ο τρόπος που το ένιωσα. Δείτε όλους τους φιναλίστ εδώ.