Sponsored
Φωτογραφία

Η πρώτη φωτογραφία της Μπογκοτά πουλήθηκε για 300.800 ευρώ

Η δαγκεροτυπία του 1842 από τον Jean-Baptiste Louis Gros ξεπέρασε κατά πολύ την εκτίμηση των 60.000–80.000 ευρώ.

Ιστορικός δρόμος της Μπογκοτά το 1842, με κεραμοσκεπές, λιθόστρωτο και βουνά στο βάθος
Jean-Baptiste Louis Gros, «Rue de l’Observatoire à Bogotá», 1842. © Christie’s Images Limited.

Σύνοψη

  • Η παλαιότερη γνωστή φωτογραφία της Μπογκοτά χρονολογείται στο 1842.
  • Δημιουργός της ήταν ο Jean-Baptiste Louis Gros.
  • Η λήψη χρειάστηκε έκθεση 47 δευτερολέπτων.
  • Το έργο πωλήθηκε στο Παρίσι για 300.800 ευρώ.
Περιεχόμενα
  1. Ένας δρόμος της Μπογκοτά πριν από 184 χρόνια
  2. 47 δευτερόλεπτα για μία λήψη
  3. Το ιστορικό αντικείμενο και η δημοπρασία
  4. Τι πιστεύουμε

Μια εικόνα από τη Μπογκοτά του 1842, που αποτελεί την παλαιότερη γνωστή φωτογραφική αποτύπωση της πόλης, άλλαξε χέρια για 300.800 ευρώ σε δημοπρασία του Christie’s στο Παρίσι.

Η δαγκεροτυπία «Rue de l’Observatoire à Bogotá» είναι έργο του Γάλλου διπλωμάτη, ζωγράφου και φωτογράφου Jean-Baptiste Louis Gros (1793–1870). Πωλήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2026, στη δημοπρασία της συλλογής Roger Thérond, ενώ η εκτίμηση πριν από την πώληση ήταν μόλις 60.000–80.000 ευρώ.

Ένας δρόμος της Μπογκοτά πριν από 184 χρόνια

Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν λιθόστρωτο δρόμο ανάμεσα σε χαμηλά κτίρια με κεραμοσκεπές, ξύλινα μπαλκόνια και τα βουνά στο βάθος. Το θέμα δεν είναι ένα επίσημο πορτρέτο, αλλά μια καθημερινή αστική σκηνή από την εποχή που η σημερινή Κολομβία αποτελούσε τμήμα της Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας.

Η πρωτότυπη φωτογραφία «Rue de l’Observatoire à Bogotá», 1842. Jean-Baptiste Louis Gros / © Christie’s Images Limited.
Η πρωτότυπη φωτογραφία «Rue de l’Observatoire à Bogotá», 1842. Jean-Baptiste Louis Gros / © Christie’s Images Limited.

Το έργο συγκαταλέγεται στις πρώτες γνωστές αστικές δαγκεροτυπίες που δημιουργήθηκαν εκτός Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Η σημασία του ξεπερνά την ιστορία της συγκεκριμένης πόλης: μας δείχνει πόσο νωρίς ταξίδεψε η φωτογραφική τεχνική στη Λατινική Αμερική.

47 δευτερόλεπτα για μία λήψη

Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή που συνοδεύει το έργο, η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στις 11 το πρωί με χρόνο έκθεσης 47 δευτερολέπτων. Στις πρώτες δεκαετίες της φωτογραφίας, μια τέτοια έκθεση απαιτούσε ακίνητη μηχανή και έκανε δύσκολη την καταγραφή κινούμενων ανθρώπων. Γι’ αυτό η οδός μοιάζει σχεδόν έρημη, ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή υπήρχε κίνηση.

Η δαγκεροτυπία σχηματίζει μια μοναδική εικόνα σε επεξεργασμένη μεταλλική πλάκα, όχι ένα αρνητικό από το οποίο μπορούν να παραχθούν απεριόριστα αντίτυπα. Η φυσική επιβίωση κάθε τέτοιας πλάκας έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μελέτη της ιστορίας της εικόνας.

Μια άλλη διάσημη εικόνα της ίδιας τεχνικής είναι η Boulevard du Temple του Louis Daguerre, το 1838, όπου ένας λούστρος και ο πελάτης του διακρίνονται επειδή έμειναν σχεδόν ακίνητοι κατά τη μεγάλη έκθεση.

Το ιστορικό αντικείμενο και η δημοπρασία

Το πρωτότυπο έχει καταγραφεί ως δαγκεροτυπία πλήρους πλάκας και διατηρείται μαζί με την ιστορική παρουσίασή του σε κορνίζα. Οι εικόνες του αντικειμένου μάς επιτρέπουν να δούμε όχι μόνο τη φωτογραφική σκηνή αλλά και τη φυσική μορφή με την οποία το έργο διασώθηκε.

Η δαγκεροτυπία μέσα στην κορνίζα της. Jean-Baptiste Louis Gros / © Christie’s Images Limited.
Η δαγκεροτυπία μέσα στην κορνίζα της. Jean-Baptiste Louis Gros / © Christie’s Images Limited.
Η πίσω πλευρά του πλαισίου και η ετικέτα αναγνώρισης του έργου. © Christie’s Images Limited.
Η πίσω πλευρά του πλαισίου και η ετικέτα αναγνώρισης του έργου. © Christie’s Images Limited.

Το τελικό ποσό των 300.800 ευρώ, περίπου 331.600 δολαρίων με την ισοτιμία που χρησιμοποιήθηκε στις σχετικές αναφορές, ήταν πολλαπλάσιο της αρχικής εκτίμησης. Ο Christie’s κατέγραψε τη συγκεκριμένη πώληση μεταξύ των σημαντικών αποτελεσμάτων της συλλογής Roger Thérond.

Τι πιστεύουμε

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα δυνατό στο να βλέπουμε έναν δρόμο όπως ήταν σχεδόν δύο αιώνες πριν, χωρίς να έχει στηθεί κάποια σκηνή για τη φωτογραφική μηχανή. Οι στέγες, οι πέτρες και το βουνό πίσω τους δίνουν στην εικόνα την αξία ενός ντοκουμέντου για μια πόλη που έχει αλλάξει ριζικά.

Για εμάς τους φωτογράφους, τα 47 δευτερόλεπτα είναι ίσως η λεπτομέρεια που κάνει αυτή τη λήψη ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Ο δημιουργός είχε στη διάθεσή του έναν ολόκληρο κόσμο, αλλά η τεχνολογία της εποχής μπορούσε να αποτυπώσει καθαρά κυρίως όσα έμεναν ακίνητα. Σήμερα μπορούμε να σταματήσουμε κίνηση σε κλάσματα του δευτερολέπτου· εδώ βλέπουμε την ίδια την ιστορία να καθορίζεται από τη διάρκεια της έκθεσης.

Η τιμή της δημοπρασίας τραβά την προσοχή, όμως αυτό που αξίζει να κρατήσουμε είναι η ίδια η φωτογραφία. Κοιτάζοντάς τη, καταλαβαίνουμε γιατί τα παλιά φωτογραφικά τεκμήρια χρειάζονται προσεκτική φύλαξη και καλή τεκμηρίωση: δεν υπάρχει τρόπος να ξανατραβήξουμε εκείνον τον δρόμο το 1842.

✎Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο