Η Αθήνα υποδέχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Sir Don McCullin, έναν από τους πιο επιδραστικούς εν ζωή φωτογράφους, με την έκθεση «Life, Death and Everything in Between».
Το Athens Photo World, σε συνεργασία με το Xposure International Photography Festival, φέρνουν 47 επιλεγμένες φωτογραφίες από το ομώνυμο βιβλίο του, σε μια παρουσίαση που στέκεται περισσότερο ως εμπειρία μαρτυρίας παρά ως «αναδρομή».
[ads1]
Τα εγκαίνια γίνονται το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου στις 20:30 στους Παλιούς Φούρνους της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων, με την παρουσία του ίδιου του καλλιτέχνη. Νωρίτερα, στις 19:00, στο Αεριοφυλάκιο 1 – Αμφιθέατρο «Μιλτιάδης Έβερτ», θα παρουσιάσει το έργο του και θα συνομιλήσει με τη Χριστίνα Καλλιγιάννη.
Ο McCullin έγινε συνώνυμο του πολεμικού φωτορεπορτάζ όχι επειδή «κυνήγησε» τον κίνδυνο, αλλά επειδή επέμεινε να κοιτάζει εκεί που οι άλλοι απέστρεφαν το βλέμμα. Από το East End του Λονδίνου μέχρι το Βιετνάμ, την Καμπότζη, τον Λίβανο και την Μπιάφρα, κατέγραψε πόλεμο, φτώχεια και ανθρώπινη οδύνη με σπάνια συμπόνια.
Η δύναμη της εικόνας όταν δεν αφήνει απόσταση
Στον πυρήνα της έκθεσης βρίσκεται η ιδέα ότι η φωτογραφία δεν είναι «οπτική», αλλά βίωμα. Ο ίδιος το λέει καθαρά: αν δεν νιώσεις αυτό που βλέπεις, δεν μπορείς να κάνεις κανέναν άλλον να νιώσει.
Οι 47 φωτογραφίες ακολουθούν θεματικές πολέμου, εργασίας, μόχθου και καθημερινής επιμονής, με σημείο αναφοράς το εμβληματικό πορτρέτο του σοκαρισμένου στρατιώτη – μια εικόνα που εξακολουθεί να σε «κρατά» ακόμη κι αν νομίζεις πως την έχεις ξαναδεί.
[ads2]
Στα μεταγενέστερα χρόνια, το βλέμμα του στράφηκε και σε πιο ήσυχους τόπους – Αφρική, Ινδία, Ινδονησία, αλλά και το αγγλικό τοπίο. Η ένταση, όμως, δεν χάνεται: απλώς αλλάζει πεδίο και γίνεται πιο εσωτερική.
Αρκετά έργα εκτίθενται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και την Ευρώπη μετά την παρουσίασή τους στο Xposure 2025 στη Σάρτζα. Η επιλογή λειτουργεί σαν προσωπική επανεξέταση αρχείων, όχι σαν «οριστική» ανθολογία.
Η έκθεση διαρκεί από Σάββατο 28 Φεβρουαρίου έως Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026, με δωρεάν είσοδο. Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που δεν πας για να «δεις φωτογραφίες», αλλά για να μετρήσεις τι αντέχεις να κοιτάξεις — και τι σου μένει μετά, που αξίζει να το παρακολουθήσεις ξανά και ξανά.
