Σύνοψη
- Η Shannon Dill αποκαλύπτει τις τεχνικές επιλογές πίσω από το Everest: The Other Side.
- Η Canon R5 C χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο υψόμετρο με ειδική τροφοδοσία μπαταριών.
- Δύο DJI drones εναλλάσσονταν στην κινηματογράφηση της κατάβασης.
- Η ομάδα των περίπου 45 ανθρώπων αντιμετώπισε καταιγίδες και απαιτητικό εγκλιματισμό.
Πώς κινηματογραφείς μια αποστολή στο Έβερεστ όταν το συνεργείο ζει επί εβδομάδες στα 5.500 μέτρα, οι μπαταρίες παγώνουν και η κρίσιμη λήψη δεν μπορεί να επαναληφθεί;
Η παραγωγός Shannon Dill περιγράφει την προετοιμασία και τις επιλογές εξοπλισμού πίσω από το ντοκιμαντέρ Everest: The Other Side, των Elizabeth Chai Vasarhelyi και Jimmy Chin, που ακολουθεί τον ορειβάτη και σκιέρ Jim Morrison. Η ιστορία της ταινίας και της κατάβασης στη βόρεια πλευρά του Έβερεστ έχει μια εξίσου απαιτητική πλευρά πίσω από την κάμερα.
Canon R5 C στην ανάβαση, C400, C70 και C80 χαμηλότερα
Πριν από την πρώτη αποστολή, η ομάδα δοκίμασε κάμερες διαφορετικών μεγεθών σε παρατεταμένες συνθήκες ψύχους. Ζητούμενο ήταν υλικό κατάλληλο για μεγάλη κινηματογραφική προβολή, αλλά με εξοπλισμό που θα μπορούσαν να χειριστούν άνθρωποι με χοντρά γάντια και ορειβατικό ρουχισμό.
Η Canon EOS R5 C επιλέχθηκε ως βασική ελαφριά κάμερα της ομάδας μεγάλου υψομέτρου. Οι μπαταρίες συνδέονταν με σύστημα που μπορούσε να φορεθεί μέσα από τις μονωτικές στολές, ώστε να παραμένουν θερμότερες και να λειτουργούν περισσότερο. Στα χαμηλότερα σημεία της διαδρομής χρησιμοποιήθηκαν οι Canon EOS C400, C70 και C80, με διαφορετικούς zoom και prime φακούς και φίλτρα ND.
Για τις υποκειμενικές εικόνες, η παραγωγή αξιοποίησε GoPro HERO12. Κάμερες φορούσαν όχι μόνο οι κινηματογραφιστές αλλά και οι ομάδες αναρρίχησης, οι Sherpa, όσοι προετοίμαζαν τη διαδρομή και οι συμμετέχοντες μπροστά στην κάμερα. Έτσι, το μοντάζ μπορούσε να εναλλάσσει την κινηματογραφική οπτική με την προσωπική εμπειρία κάθε ανθρώπου στην πλαγιά.
Δύο drones για μία μοναδική ευκαιρία
Η εναέρια κινηματογράφηση στηρίχθηκε σε DJI drones που προμηθεύτηκε η παραγωγή στην Κίνα, ώστε να τηρεί τις τοπικές απαιτήσεις. Ο Leo Hoorn και η Savannah Cummins διαχειρίζονταν τις πτήσεις από το Camp 1, περίπου στα 6.100 μέτρα (20.000 πόδια).
Δεν υπήρχε δυνατότητα επανάληψης της ανάβασης ή της κατάβασης για χάρη μιας λήψης. Γι’ αυτό οι δύο χειριστές διατηρούσαν εναλλάξ δύο drones σε λειτουργικό κύκλο: όσο το ένα πετούσε, το άλλο ετοιμαζόταν, με τα αρχεία του προηγούμενου να μεταφέρονται και τις μπαταρίες να αλλάζουν. Ήταν λύση στην περιορισμένη αυτονομία, αλλά και τρόπος να μην χαθεί η δράση τη στιγμή που εξελισσόταν.
45 άνθρωποι, τρία στρατόπεδα και δύσκολη τροφοδοσία
Η διεθνής ομάδα αποτελούνταν από περίπου 45 μέλη από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Βρετανία, την Κίνα, το Νεπάλ και το Εκουαδόρ. Η βάση βρισκόταν στα 15.000 πόδια, το Advanced Base Camp περίπου στα 18.000 πόδια και το Camp 1 στα 20.000 πόδια. Οι αποστολές επαναλήφθηκαν επί τρία διαδοχικά χρόνια.
Τρόφιμα, προσωπικά είδη, ορειβατικός και κινηματογραφικός εξοπλισμός μεταφέρονταν από ντόπιους μεταφορείς και γιακ. Με περιορισμένη ηλεκτρική παροχή και επικοινωνίες, η ομάδα βασίστηκε σε σημαντικό βαθμό στην ηλιακή ενέργεια. Στα τελευταία δύο χρόνια, ισχυρές καταιγίδες απέκλεισαν τα συνεργεία για ημέρες, ενώ μετά τις χιονοπτώσεις ακολούθησε λιώσιμο του χιονιού που πλημμύρισε τα στρατόπεδα.
Όταν η ασφάλεια του συνεργείου καθορίζει το πρόγραμμα
Η Dill δεν ήταν ορειβάτισσα και περιγράφει τον εγκλιματισμό ως ένα από τα δυσκολότερα κομμάτια της παραγωγής. Η προετοιμασία άρχιζε περίπου έναν μήνα πριν από κάθε αναχώρηση και η άνοδος γινόταν σταδιακά, με ρυθμό προσαρμοσμένο σε κάθε μέλος. Η ίδια παρέμεινε στο Advanced Base Camp επί εβδομάδες σε κάθε αποστολή, φτάνοντας μία φορά τους δύο μήνες.
Ιδιαίτερο φόβο προκαλούσε το εγκεφαλικό οίδημα μεγάλου υψομέτρου (HACE), επείγουσα και δυνητικά θανατηφόρα επιπλοκή της νόσου του υψομέτρου. Η υγεία της ομάδας ήταν κρίσιμος παράγοντας τόσο για την ασφάλεια όσο και για την ίδια την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ.
Οι συνεντεύξεις που γυρίστηκαν στη διάρκεια της αναγκαστικής παραμονής στα στρατόπεδα έφεραν στο προσκήνιο και ανθρώπους πίσω από την κάμερα, όπως τον Erich Roepke. Η εμπειρία τους δεν ήταν απλώς υλικό παρασκηνίων, αλλά μέρος της αφήγησης για το ρίσκο που αντιμετώπιζαν οι αθλητές και το συνεργείο.
Τι πιστεύουμε
Αυτό που ξεχωρίζει στην παραγωγή είναι ότι οι επιλογές της δεν ξεκινούν από το ποια κάμερα δίνει την εντυπωσιακότερη εικόνα σε ένα εργαστήριο. Ξεκινούν από το ποια κάμερα μπορεί πραγματικά να χειριστεί κάποιος με γάντια, σε υψόμετρο όπου ακόμη και μια απλή αλλαγή μπαταρίας γίνεται δύσκολη.
Το σύστημα τροφοδοσίας της R5 C μέσα από τη στολή είναι μια υπενθύμιση που αξίζει να κρατήσουμε και σε λιγότερο ακραία γυρίσματα: η διαχείριση ενέργειας, η πρόσβαση στα χειριστήρια και η προστασία των μέσων εγγραφής είναι μέρος της κινηματογράφησης. Το ίδιο ισχύει για την εναλλαγή δύο drones. Εδώ ο εφεδρικός εξοπλισμός είχε ρόλο ενεργό, όχι απλώς ασφαλιστικό.
Και υπάρχει μια σημαντική ανθρώπινη διάσταση. Μια τόσο δύσκολη παραγωγή δεν προχωρά επειδή κάποιος έχει την πιο ακριβή κάμερα. Προχωρά επειδή οι άνθρωποι μπορούν να εργάζονται μαζί, να ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσουν και να επιστρέφουν με ασφαλές και χρήσιμο υλικό. Αυτό είναι μάθημα που αφορά κάθε συνεργείο.
