Γιάννης Μπεχράκης, μας άφησε νωρίς αλλά το άστρο του θα είναι πάντα εδώ μαζί μας

05 Μαρτίου 2019 Σχολιάστε το

Μάλλον είναι πολύ λίγοι όσοι θα μπορούσαν να μιλήσουν για τον Γιάννη, ως φωτογράφο και ως άνθρωπο και ίσως να μην είμαι ο πιο κατάλληλος.

Παρόλα αυτά θέλω να γράψω κάποια πράγματα για τον Γιάννη, τα οποία πιστεύω ότι πρέπει να ειπωθούν έστω και με την συναισθηματική φόρτιση της απώλειας του, γιατί είναι πράγματα που δεν θα αλλάξουν ακόμα και αν χρειαζόταν να ειπωθούν μετά από χρόνια.

Τον Γιάννη τον γνώρισα από κοντά τον Νοέμβριο του 2012, όταν συμμετείχα στο πρώτο workshop φωτορεπορτάζ το οποίο παρέδωσε και το οποίο διοργανώθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Φωτογραφίας, στην Αθήνα.

Αν και δεν είχα καμία σχέση με το φωτορεπορτάζ, φωτογραφίζοντας κυρίως επαγγελματικά εκδηλώσεις, γάμους και όλα τα συναφή που κάνει η πλειοψηφία των φωτογράφων στην Ελλάδα για να βιοποριστεί, μόλις είδα την ανακοίνωση της διοργάνωσης του workshop δεν το σκέφτηκα καθόλου.

Ήθελα να μάθω τι χρειάζεται για να γίνεις φωτορεπόρτερ, ένα είδος που δεν είχα ακουμπήσει καθόλου φωτογραφικά και τι καλύτερο από το να το μάθεις από ένα ειδικό του είδους, τον διευθυντή του φωτογραφικού τμήματος του Reuters στην Ελλάδα και πολυβραβευμένο Γιάννη Μπεχράκη.

Άλλωστε ως φωτογράφοι πρέπει συνεχώς και πάντα να εξερευνούμε τα διάφορα είδη φωτογραφίας και να δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας, καθώς ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν μπορείς να κάνεις κάποιο είδος φωτογραφίας και πόσο καλά.

Ακόμα και τώρα δεν μπορώ να βρω λέξεις για να περιγράψω την πρώτη μου επαφή με τον Γιάννη.

Οι τέσσερις ημέρες που πέρασαν στην ίδια αίθουσα μαζί του μου φάνηκαν αιώνες, αλλά ήταν από τις λίγες φορές που βρισκόμουν σε ένα θρανίο και δεν ευχόμουν να τελειώσει το μάθημα.

Προσωπικά δεν έχω είδωλα και πρότυπα, καθώς πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να κυνηγάει να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Θαυμάζω όμως πάρα πολύ και πολλές φορές ζηλεύω, όσους ανθρώπους καταφέρνουν να αλλάξουν τον κόσμο μας προς το καλύτερο βοηθώντας άλλους ανθρώπους ή παρακινούν με το τρόπο τους τους άλλους να βοηθήσουν και προσπαθούν για αυτό με όλες τους τις δυνάμεις.

Και νομίζω ότι ο Γιάννης είναι ο καλύτερος Έλληνας φωτογράφος της εποχής μας και από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους στον κόσμο ακριβώς για αυτό. Οι εικόνες του, ο τρόπος που αποτυπώνει τις στιγμές άλλων ανθρώπων ή καταστάσεων έχει ως αποτέλεσμα ο θεατής να θέλει να βοηθήσει να αλλάξουν τα πράγματα, να τελειώσει το δράμα που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι σε διάφορες γωνιές του πλανήτη. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος άλλος φωτογράφος στην χώρα μας που ο αντίκτυπος των εικόνων του να έχει τόση δύναμη σε τόσο πολύ κόσμο. Και αυτό φάνηκε ειδικά τα τελευταία χρόνια με το προσφυγικό δράμα στα νησιά του Αιγαίου και στην Ειδομένη, όταν δεκάδες Έλληνες και ξένοι εθελοντές αποφάσισαν να βοηθήσουν, πολλοί από αυτούς έχοντας δει τις εικόνες του Γιάννη.

Άλλωστε για μένα ο Γιάννης έχει περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο το επάγγελμα του φωτορεπόρτερ λέγοντας ότι ως φωτορεπόρτερ είναι στην καρδιά των πιο δύσκολων γεγονότων για να αποτυπώσει την πραγματικότητα και να την προβάλλει σε όλο τον κόσμο, ώστε ποτέ κανείς να μην μπορεί να πει "δεν γνώριζα". Η αποστολή του είναι να αφηγηθεί την ιστορία, ώστε εμείς, οι θεατές, να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε για αυτό, ελπίζοντας να θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό ώστε να σταματήσει ο πόνος και η δυστυχία.

Η φιλοσοφία αυτή για μένα περιγράφει ακριβώς τον τρόπο που και εγώ προσωπικά αντιλαμβάνομαι το λειτούργημα του φωτορεπόρτερ. Γιατί το να γνωρίζεις τι γίνεται στον κόσμο δυνητικά σε ωθεί στο να δράσεις.

Ο Γιάννης δεν σε κέρδιζε μόνο με τις φωτογραφίες του (αυτό είναι αυτονόητο για όσους ασχολούνται με την φωτογραφία σε οποιοδήποτε επίπεδο), σε κατακτούσε με τον λόγο του, τις κινήσεις των χεριών του, την στάση του σώματος του, την κοσμοθεωρία του, την θέληση του να μην περάσει απλά από τον πλανήτη αλλά να προσπαθήσει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να βοηθήσει τους άλλους, τους λιγότερους τυχερούς και κατατρεγμένους.

Φυσικά δεν θα ξεχάσω το φωτογραφικό σοκ που ένιωσα (όπως φαντάζομαι και η πλειοψηφία όσων έχουν παρακολουθήσει κάποια παρουσίαση του) όταν ξεκινώντας το workshop μας έδειξε τις εικόνες του και μας εξηγούσε σε κάθε εικόνα, τις συνθήκες λήψης και τον τρόπο που σκέφτηκε πριν πατήσει το κουμπί της μηχανής. Το φοβερό βέβαια ήταν ότι το αρχικό σοκ συμπλήρωνε ακόμα ένα μεγαλύτερο, όταν αφού έβλεπε τις εικόνες που είχαμε βγάλει οι μαθητές του μέσα στη μέρα, στα πλαίσια του workshop και του θέματος που μας είχε δώσει, την ελληνική κρίση, αμέσως καταλάβαινε τι θέλαμε να πούμε με την κάθε φωτογραφία και μας έδινε τις κατάλληλες οδηγίες για να γίνει αυτή η φωτογραφία καλύτερη (κάτι που μαρτυρά το πόσο καλά ήξερε το μέσο της φωτογραφίας). Ήταν η στιγμή που έλεγες από μέσα σου, πως ήξερε τι ήθελα να πω με την φωτογραφία; ενώ παράλληλα διαπίστωνες ότι οι οδηγίες του πράγματι θα οδηγούσαν σε μία πολύ καλύτερη εικόνα. Το τρίτο σοκ ήταν όταν μας εξηγούσε την ηθική του φωτορεπορτάζ και ότι ο φωτορεπόρτερ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χάνει την ουδετερότητα του ή να επεμβαίνει στο περιβάλλον του, αλλά πρέπει να είναι στην καρδιά των γεγονότων μόνο για να καταγράφει την αλήθεια όπως του παρουσιάζεται, την οποία πρέπει να αναζητά μέσω έρευνας απαλλαγμένος από τις προσωπικές του αντιλήψεις.

Σίγουρα οι πολύ καλοί μου φίλοι, ο Δημήτρης και η Κατερίνα, που με φιλοξένησαν για 4 βράδια στο σπίτι τους στο Περιστέρι για όλη τη διάρκεια του workshop, μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι στο τέλος κάθε ημέρας τους περιέγραφα την επαφή μου με τον Γιάννη ως ο μεγαλύτερος οπαδός ενός μεγάλου αθλητή που θα τον ακολουθούσε τυφλά σε κάθε βήμα του.

Αυτός ακριβώς πιστεύω είναι ο αντίκτυπος της παρουσίας και του έργου του Γιάννη σε όσους τον γνωρίσανε από κοντά. Σε έκανε αμέσως όχι μόνο φίλο του αλλά και οπαδό του (νομίζω ότι όσοι τον ξέραμε χαρήκαμε σαν να είχαμε κερδίσει εμείς το Pulitzer του 2016).

Από την γνωριμία μας και μετά δεν θα ξεχάσω ότι τις πέντε με έξι φορές που βρεθήκαμε από κοντά τα επόμενα χρόνια, πάντα με χαιρετούσε με χαμόγελο και μία ζεστή αγκαλιά και ας με είχε μαθητή του μόνο για 4 ημέρες. Όσες φορές του ζήτησα βοήθεια, είτε να είναι κριτής σε διαγωνισμό φωτογραφίας για το pttlgr, είτε να δει τις εικόνες μου και να μου πει την γνώμη του, ποτέ δεν μου είπε δεν μπορώ ή δεν έχω χρόνο. Όσο περνούσε από το χέρι του θα σε βοηθούσε.

Στην Ειδομένη το 2015 είχα την μοναδική τύχη να τον συναντήσω επί το έργο και να τον δω με κρεμασμένες τις δύο μηχανές να καλύπτει την αγωνία της προσφυγιάς. Αργότερα το 2016 και αφού είχε βραβευτεί με το Πούλιτζερ για τις εικόνες του από το προσφυγικό δράμα, βρέθηκα στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης, ένας από τους δεκάδες φίλους της φωτογραφίας και των εικόνων του, οι οποίοι γέμισαν ασφυχτικά κάθε γωνιά για να τον ακούσουν για ακόμα μία φορά να μιλάει για τις εμπειρίες του, το έργο του και τη φιλοσοφία του. Πάντα μου άρεσε να βλέπω τις αντιδράσεις των άλλων όταν ερχόταν για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του και με τις εικόνες του, γιατί μου θύμιζαν τις δικές μου αντιδράσεις όταν τον πρωτογνώρισα, δέος και θαυμασμός.

Ο Γιάννης μπορεί να μην είναι πια μαζί μας και αν και έφυγε πολύ νωρίς νομίζω ότι εκπλήρωσε το όνειρο του, να επηρεάσει θετικά όσους ήρθαν σε επαφή μαζί του ή με τις εικόνες του. Νομίζω ότι άφησε μία βαριά κληρονομιά για όλο το φωτογραφικό κόσμο και όχι μόνο για το χώρο του φωτορεπορτάζ.

Οι εικόνες του και η μνήμη του θα μείνουν ζωντανές, γιατί πολύ απλά ο θάνατος είναι πολύ μικρός και αδύναμος για να περιορίσει Ανθρώπους σαν τον Γιάννη, ανθρώπους με το Α κεφαλαίο.

The following two tabs change content below.
Ο Βάιος Βήτος είναι επαγγελματίας φωτογράφος και λάτρης της φωτογραφίας. Εκτός της επαγγελματικής του ιδιότητας ως φωτογράφος στο παρελθόν έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στον τομέα του λιανικού εμπορίου φωτογραφικού εξοπλισμού αποκτώντας πολύτιμες γνώσεις για το αντικείμενο. Δημιούργησε το pttlgr με σκοπό την καθημερινή έγκυρη ενημέρωση για οτιδήποτε έχει σχέση με την φωτογραφία.
Συντάκτης: Βάιος Βήτος

Σας παρακαλούμε να σχολιάζετε με σεβασμό στους συνομιλητές σας και να χρησιμοποιείτε την ελληνική γλώσσα και όχι greeklish (παρά μόνο στην περίπτωση που δεν μπορείτε λόγω ρυθμίσεων του Η/Υ). Επίσης αποφεύγετε να γράφετε τα σχόλια σας με κεφαλαία γράμματα. Όλα τα σχόλια περνάνε από έλεγχο πριν την δημοσίευση τους, οπότε πρέπει να περιμένετε για να εγκριθεί το σχόλιο σας.

Ποιά είναι η γνώμη σου;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

PTTL channel

Πρόσφατα σχόλια

  • Μαρκος Λουδάρος: Η συγκεκριμένη φωτογραφία, πέρα από το αν είναι ή όχι στημένη, μου είναι αισθητικά παντελώς αδιάφορη
  • Βάιος Βήτος: η ποιότητα του bokeh έχει να κάνει και με τα κρύσταλλα, δεν είναι ο καλύτερος φακός για αυτό, αλλά ε
  • Kostis: Δεν ξέρω γιατί, αλλα τα δείγματα φώτο μου φαίνονται ψιλοχάλια. Εχουν ένα παράξενο bokeh κάτι σαν mot
  • Γιάννης: Εξαιρετικό άρθρο. Ευχαριστώ, για να δημοσιεύσετε και να μοιραστείτε μαζί μας.
  • Κώστας Κουργιάς: Απο τη θέση του επιλογέα προγραμμάτων και την έλλειψη οθόνης των ρυθμίσεων σίγουρα είναι κατώτερη σε
  • Βάιος Βήτος: από ότι έχουμε καταλάβει για φωτογραφίες
  • Γιαννης: Ειναι μονο για φωτογραφιες ή και για βιντεο?
  • Kostis: Αν κρίνω απ'την υποδοχή για τον ιμάντα, μάλλον μιλάμε για υποδεέστερο μοντέλο...
  • Βλάσης: Φαίνεται προσεγμένος φακός, υποθετω επειδη και ο προκάτοχος του είναι ενας αρκετα καλος φακος, αυτος
  • Θάνος: Πραγματικά ήταν μοναδικός... Μπράβο και σε σένα Βάιε. Όλα τα άρθρα που ανάρτησες για τον Μπεχράκη ή
  • Ψήφισε!

    Έχετε εντοπίσει ποτέ κάποιον να έχει κλέψει φωτογραφία/ες σας;

    View Results

    Loading ... Loading ...

    Αποτελέσματα ψηφοφορίας

    Σε ποιο επίπεδο ασχολείστε με τη φωτογραφία;

    View Results

    Loading ... Loading ...