• Ο Γιώργος Τσάφος διακρίθηκε στο Current Archaeology Photo of the Year 2026 με φωτογραφία της Ακρόπολης
• Δηλώνει ότι οι διαγωνισμοί δεν αλλάζουν την αξία και εξηγεί τη λογική πίσω από τη συμμετοχή του
Ο Γιώργος Τσάφος μιλά στο pttl για τη διάκριση της φωτογραφίας του με την Ακρόπολη και εξηγεί γιατί τέτοιες επιτυχίες δεν τον επηρεάζουν.
Με αφορμή τη συμμετοχή του στο Current Archaeology Photo of the Year 2026, μοιράζεται σκέψεις για τη διαδικασία, τη λογική επιλογής εικόνων και τη συνολική του στάση απέναντι στους φωτογραφικούς διαγωνισμούς.
Πώς μπήκε στο μυαλό σου η ιδέα να στείλεις φωτογραφία σε αυτόν τον διαγωνισμό;
Η ιδέα σχηματίστηκε με το που διάβασα για το συγκεκριμένο διαγωνισμό. Έχω την αίσθηση ότι αρχικά είδα μια ανάρτηση στο instagram κανά μήνα πριν λήξει το deadline. Ξέρω το υλικό μου, ξέρω τι φωτογραφίες έχω, οπότε “γιατί όχι;”
Τι σε έκανε να πιστέψεις ότι αυτή η εικόνα είχε κάτι παραπάνω;
Καταρχάς να διευκρινίσω ότι η φωτογραφία που διακρίθηκε δεν ήταν η μόνη που έστειλα. Αν θυμάμαι καλά έστειλα συνολικά 5 ή 6. Πριν επιλέξω φωτογραφίες από το αρχείο μου, έριξα μια ματιά στις συμμετοχές των προηγούμενων ετών και τότε συνειδητοποίησα ότι μια πιθανή διάκριση δεν ήταν κάτι εξωφρενικά δύσκολο.
Όταν έστειλες τη συμμετοχή, τι περίμενες πραγματικά;
Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα κάτι συγκεκριμένο. Για ένα περίεργο λόγο ήμουν πεπεισμένος ότι θα ήμουν ανάμεσα στους φιναλίστ.
Τι θυμάσαι πιο έντονα από τη στιγμή που έμαθες ότι διακρίθηκες;
Όταν έμαθα ότι είμαι ανάμεσα στους φιναλίστ δεν ένιωσα απολύτως τίποτα. Όπως προείπα, το ήξερα, το αισθανόμουν. Γενικά αυτά τα πράγματα δε με αγγίζουν ιδιαίτερα. Εσύ ειδικά που με ξέρεις λίγο καλύτερα, καταλαβαίνεις τί εννοώ. Οι διάφορες διακρίσεις δεν αλλάζουν αυτό που πραγματικά είμαστε, αυτό που πραγματικά πιστεύουμε και αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αυξάνουν, ούτε μειώνουν την αξία μας. Αλίμονο αν το έκαναν. Βέβαια υπάρχουν αρκετοί που δε βλέπουν την ώρα της αυτοπροβολής, μέσω των social, με κάθε τέτοια αφορμή. Δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Είμαι φύσει και θέσει αντικομφορμιστής και όχι μόνο…
[ads2]
Τι λες ότι ξεχώρισε τελικά οι κριτές στη φωτογραφία σου;
Νομίζω ότι απλά ήταν μια φωτογραφία πιασάρικη, καρτποσταλική, ήταν μια φωτογραφία που έγινε για να αρέσει σε ένα ευρύτερο κοινό. Μέχρι εκεί. Συνήθως φωτογραφίες όπως αυτή τις αποκαλώ “εικόνες”. Μην ξεχνάς ότι για περισσότερα από 30 χρόνια υπήρξα στοκατζής. Ποτέ δε διεκδίκησα τον τίτλο του δημιουργού ή του καλλιτέχνη. Έχω την εμπειρία να διακρίνω τι θα μπορούσε εν δυνάμει να ενδιαφέρει και τι όχι.
Πόσο σε δυσκόλεψε το ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ένα θέμα που το έχουν φωτογραφίσει όλοι;
Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι καμία από τις φωτογραφίες που έστειλα στο διαγωνισμό δεν έγινε ΓΙΑ το διαγωνισμό. Όλες ήταν κλικ που έγιναν σε άσχετο χρόνο. Σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα τη λήψη με την Ακρόπολη, είναι ένα θέμα πολύ κοντά στο σπίτι μου και πολύ συχνά πετάγομαι, άλλοτε το σούρουπο, άλλοτε το χάραμα για να δοκιμάσω κάποιο εξοπλισμό που τυχαίνει να έχω στα χέρια μου. Κατ’ εμέ βέβαια, η Ακρόπολη περνά σε δεύτερη μοίρα. Είναι η αφορμή. Το πραγματικό θέμα είναι η ίδια η πόλη και πως αυτή αλλάζει μέσα στα χρόνια.
Αν έπρεπε να περιγράψεις με μία ιδέα ή λέξη τη φωτογραφία σου, ποια θα ήταν;
Θα στο γράψω όπως το τιτλοφόρεισα στα αγγλικά “Acropolis overlooking the Saronic Gulf and the sunset”
Πόσο ρόλο έπαιξε η στιγμή σε σχέση με την προετοιμασία;
Πριν τη “στιγμή” και την “προετοιμασία” προέχει το πόσο καλά γνωρίζεις το θέμα σου. Προφανώς επέλεξα εποχή και μέρα για τη βέλτιστη δυνατή διαύγεια στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο με δεδομένο ότι το σημείο απέχει μόλις 15 λεπτά από το σπίτι μου, θα έλεγα πως αυτό είναι μια πολυτέλεια που δεν έχουν όλοι.
[ads3]
Υπήρχε κάτι που ρίσκαρες σε αυτή τη λήψη;
Απολύτως τίποτα
Πιστεύεις ότι τέτοιοι διαγωνισμοί τελικά αναδεικνύουν το προσωπικό στυλ ή την τεχνική;
Νομίζω ότι συνήθως οι διαγωνισμοί αναδεικνύουν περισσότερο την τεχνική. Στην πραγματικότητα το προσωπικό στιλ δε μπορεί να είναι …”προσωπικό”, διαφορετικά κανείς δε θα σε καταλάβει. Λίγο πολύ όλοι φροντίζουμε με το “αραιώνουμε” προς όφελος των κανόνων αισθητικής αποδοχής.
Μετά από αυτή τη διάκριση, νιώθεις κάποια πίεση για το επόμενο βήμα;
Όχι βέβαια, αυτό έλειπε…
Σε αλλάζει καθόλου το πώς επιλέγεις τι να φωτογραφίσεις από εδώ και πέρα;
Εννοείται πως όχι… Το τί επιλέγω να φωτογραφίσω το βλέπει καθένας στο λογαριασμό μου στο instagram. Κυρίως ανθρωποκεντρική φωτογραφία και λιγότερο τοπία, φύση κτλ.
Τι κρατάς σαν μάθημα από όλη αυτή τη διαδικασία;
Δε θα το έλεγα μάθημα, απλά μια ευχάριστη ανάμνηση. Να ‘χουμε να λέμε…
Αν γυρνούσες πίσω, θα έστελνες την ίδια φωτογραφία;
Θεωρώ πως ναι, θα ήταν μία από τις 5 ή 6 που έστειλα.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι τώρα για τον επόμενο διαγωνισμό;
Ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τη ζωή κανενός, ανεξαρτήτως θέματος και εγκυρότητας διοργάνωσης.
Τι συμβουλή θα έδινες σε φωτογράφους που θέλουν να συμμετέχουν σε τέτοιους διαγωνισμούς;
Συμβουλές δε δίνω ποτέ, δεν είμαι αυθεντία. Μπορώ όμως να μιλήσω για μένα και το τί σκοπεύω να κάνω στο μέλλον. Προσωπικά θα συνεχίσω να δηλώνω συμμετοχή σε διαγωνισμούς που δεν τη χρεώνουν, περισσότερο για το hype και όχι επειδή πιστεύω ότι μπορεί να προκύψει κάτι υπέρμετρα θετικό. Στον αντίποδα, αποφεύγω διαγωνισμούς με κόστος συμμετοχής, early bird και τα σχετικά…
Δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο αφήγημα εδώ. Μια φωτογραφία λειτούργησε σε έναν διαγωνισμό και πήρε τη διάκριση.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Γιώργος δεν το φορτώνει με σημασία. Δεν το μεγαλοποιεί, δεν αλλάζει κάτι στον τρόπο που δουλεύει και δεν το βλέπει σαν “επόμενο βήμα”.
Κρατάει αυτό που είναι: μια καλή συμμετοχή που πήγε καλά. Μέχρι εκεί.
