Sponsored
Εκδηλώσεις

Το Photometria Photography Center φέρνει μια ομαδική έκθεση με φωτογραφία και μονοτυπία

Ελεύθερη είσοδος και διάρκεια έως τις 22 Ιουνίου

Ομαδική έκθεση στο Photometria Photography Center
Η νέα ομαδική έκθεση στο Photometria Photography Center στα Ιωάννινα ανοίγει στις 22 Μαΐου 2026.

Σύνοψη

  • Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 22 Μαΐου 2026 στις 20:00.
  • Θα διαρκέσει έως τις 22 Ιουνίου 2026 στο Photometria Photography Center στα Ιωάννινα.
  • Οι ώρες λειτουργίας είναι Πέμπτη έως Κυριακή, 17:00 με 21:00.
  • Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
  • Ο Erkan Çiçek παρουσιάζει την ενότητα Silent Cities, Speaking Shadows.
  • Η Gonca Türk παρουσιάζει την ενότητα Growth με έργα μονοτυπίας.
  • Η Kübra Şahin Çeken παρουσιάζει την ενότητα Anora: A Place In Between με 16 ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Περιεχόμενα
  1. Silent Cities, Speaking Shadows
  2. Growth
  3. Anora: A Place In Between
  4. Τι πιστεύουμε
  5. Δελτίο Τύπου

Στοιχεία Εκδήλωσης

Τύπος Εκδήλωσης
Ημερομηνία
22 Μαΐου 2026 - 22 Ιουνίου 2026
Ώρα
20:00
Χώρος
Photometria Photography Center
Πόλη / Περιοχή
21ης Φεβρουαρίου 184, Ιωάννινα

Το Photometria Photography Center παρουσιάζει στα Ιωάννινα μια νέα ομαδική έκθεση με έργα των Erkan Çiçek, Gonca Türk και Kübra Şahin Çeken.

Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 22 Μαΐου 2026 στις 20:00 και θα διαρκέσει έως τις 22 Ιουνίου 2026, με ώρες λειτουργίας από Πέμπτη έως Κυριακή, 17:00 με 21:00, ενώ η είσοδος είναι ελεύθερη. Φιλοξενείται στο Photometria Photography Center, στην οδό 21ης Φεβρουαρίου 184, στα Ιωάννινα.

Πρόκειται για μια έκθεση που φέρνει σε διάλογο τρεις διαφορετικές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις: τη μνήμη και τη σιωπή των ευρωπαϊκών πόλεων, τη σχέση φύσης και γνώσης μέσα από τη μονοτυπία και την έννοια του «ενδιάμεσου» χώρου μέσα από την εικόνα της σκάλας. Το αποτέλεσμα είναι μια κοινή διαδρομή γύρω από τον χώρο, την εμπειρία και την ανθρώπινη αντίληψη.

Silent Cities, Speaking Shadows

Στην ενότητα του Erkan Çiçek, η πόλη δεν αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο κτιρίων και τουριστικών εικόνων, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που κουβαλά μνήμη, εμπειρίες και ίχνη ζωής. Οι χώροι, σύμφωνα με το σκεπτικό της έκθεσης, δεν είναι αδρανείς μάζες από τούβλα, σίδερο και σκυρόδεμα, αλλά φορείς μιας δικής τους γλώσσας, μέσα από την οποία επιβιώνουν αποχαιρετισμοί, περάσματα ανθρώπων και η συσσώρευση του χρόνου.

Από τους πύργους του Παρισιού έως τους γοτθικούς τρούλους του Άμστερνταμ, κάθε αρχιτεκτονική δομή προσεγγίζεται ως μέρος της συλλογικής μνήμης. Ο καλλιτέχνης καλεί το κοινό να στραφεί πέρα από την εύκολη αναγνωρισιμότητα των πόλεων και να παρατηρήσει τις πιο βαθιές «συνομιλίες» που παραμένουν εγγεγραμμένες στους χώρους. Η κάμερα λειτουργεί όχι απλώς ως μέσο καταγραφής, αλλά ως εργαλείο ακρόασης, που επιχειρεί να κάνει ορατές τις σιωπηλές κραυγές και τους ψιθύρους των πέτρινων δομών στην καρδιά της Ευρώπης.

Οι μονοχρωματικοί και δραματικοί τόνοι των φωτογραφιών αφαιρούν τον θόρυβο της καθημερινότητας και τη χρωματική υπερβολή, ώστε οι ίδιοι οι χώροι να αποκτήσουν καθαρότερη φωνή. Το φως αποκαλύπτει τον χώρο, ενώ η σκιά του προσδίδει βάθος και μυστήριο. Είτε στις γραμμές του Λούβρου είτε στην παρουσία του Manneken Pis στις Βρυξέλλες, οι εικόνες δεν παγώνουν τον χρόνο, αλλά φωτίζουν τον συνεχιζόμενο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η ενότητα αυτή παρουσιάζεται ως μια νέα άρθρωση αυτών των «πέτρινων γλωσσών», που έχουν συλλεχθεί από διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης και επανέρχονται σε έναν νέο εκθεσιακό τόπο.

Growth

Η Gonca Türk, μέσα από την ενότητα Growth, εξερευνά την ανάπτυξη και τη διεύρυνση της γνώσης και της επιστήμης. Κεντρικό σύμβολο των έργων είναι το δέντρο, το οποίο παρουσιάζεται ως μορφή γνώσης που αναδύεται και εξελίσσεται μέσα από τις γραπτές μορφές. Τα κείμενα δεν εμφανίζονται εδώ μόνο για να διαβαστούν, αλλά λειτουργούν και ως οπτικά στοιχεία που συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση της ίδιας της εικόνας.

Ο συνδυασμός της μορφής του δέντρου με τα κειμενικά στρώματα αποτυπώνει τη σχέση ανάμεσα στη φύση και τη γνώση. Το δέντρο λειτουργεί ως ζωντανή δομή, ενώ τα κείμενα μοιάζουν με στρώματα πληροφορίας που συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναδεικνύονται η διαμόρφωση της μνήμης και η κατασκευή του νοήματος στον ανθρώπινο νου.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επιλογή της εκτύπωσης με πλάκα Gelli, δηλαδή της μονοτυπίας. Η τεχνική αυτή προβάλλεται ως συνειδητή απάντηση στην ψηφιακή εποχή και στην άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης. Σε αντίθεση με τις ψηφιακές εικόνες που μπορούν να αναπαραχθούν απεριόριστα, κάθε έργο της σειράς είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο, προϊόν σωματικής επαφής, πίεσης και απρόβλεπτων αλληλεπιδράσεων των υλικών.

Ταυτόχρονα, τα έργα συνομιλούν με μια σύγχρονη ταυτότητα που κινείται ανάμεσα στον φυσικό κόσμο και το ψηφιακό πεδίο. Οι οργανικές μορφές, τα κειμενικά στοιχεία και οι πολυεπίπεδες υφές αντανακλούν αυτή τη διττή συνθήκη, ενώ η έκθεση καταλήγει να υπογραμμίζει την αξία της μοναδικότητας, της σωματικής εμπειρίας και της διαρκούς μεταμόρφωσης σε έναν κόσμο ολοένα πιο εξαρτημένο από την επανάληψη και την αναπαραγωγή.

Anora: A Place In Between

Η Kübra Şahin Çeken παρουσιάζει την ενότητα Anora: A Place In Between, που ξεκινά από τη λέξη «Anora», μια λέξη του ιδιώματος του Ερζουρούμ που σημαίνει «ακριβώς εδώ». Η έννοια αυτή δεν περιγράφει μια απόλυτα καθορισμένη τοποθεσία, αλλά μια κατάσταση προσανατολισμού, μετάβασης και ύπαρξης στο κατώφλι. Μέσα από αυτό το πλαίσιο, η έκθεση επανεξετάζει την αμφίσημη έννοια του χώρου χρησιμοποιώντας ως βασική εικόνα τη σκάλα.

Η σκάλα δεν παρουσιάζεται μόνο ως αρχιτεκτονικό στοιχείο, αλλά ως συνθήκη «ενδιάμεσου». Δεν ανήκει ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος, αλλά λειτουργεί ως συνέχεια ανάμεσα σε δύο σημεία. Για αυτό και δεν αντιμετωπίζεται ως στατικός χώρος, αλλά ως φορέας χρονικής και βιωματικής ροής.

Οι 16 ασπρόμαυρες φωτογραφίες της έκθεσης ενισχύουν αυτή την εμπειρία μετάβασης μέσα από μια ιδιαίτερη οπτική γλώσσα. Η αφαίρεση του χρώματος οξύνει την ένταση ανάμεσα στο φως και τη σκιά και, αντί να σταθεροποιεί τον προσανατολισμό, τον διαταράσσει. Η ιεραρχία ανάμεσα στο πάνω και το κάτω γίνεται αμφίσημη και ο θεατής δεν οδηγείται σε μια σαφή χωρική επίλυση, αλλά σε μια εμπειρία αντιληπτικής απροσδιοριστίας.

Σε αυτή τη λογική, το «Anora» δεν προτείνεται ως προορισμός, αλλά ως μια συνθήκη που δεν μπορεί να οριστεί πλήρως, μόνο να βιωθεί. Η έκθεση προσκαλεί τον θεατή σε μια διαδικασία παραγωγής νοήματος που αντιστέκεται στη βεβαιότητα και παραμένει ανοιχτή, σαν μια διαρκής αναστολή. Έτσι, ο χώρος δεν παρουσιάζεται ως στόχος, αλλά ως διαδικασία, που κρατά τον θεατή ακριβώς μέσα στην κατάσταση του «ακριβώς εδώ».

Τι πιστεύουμε

Η νέα ομαδική έκθεση στο Photometria Photography Center δεν στηρίζεται σε μια ενιαία θεματική με στενή έννοια, αλλά σε τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις που συνομιλούν ουσιαστικά μεταξύ τους. Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στο ότι η φωτογραφία και η μονοτυπία χρησιμοποιούνται εδώ όχι μόνο για να περιγράψουν χώρους, μορφές και υλικά, αλλά για να ανοίξουν μια συζήτηση γύρω από τη μνήμη, τη γνώση, τη μετάβαση και τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει τον κόσμο γύρω του.

Δελτίο Τύπου

To Photometria Photography Center παρουσιάζει την ομαδική έκθεση φωτογραφίας των Erkan ÇİÇEK, Gonca TÜRK και Kübra ŞAHİN ÇEKEN

Εγκαίνια Έκθεσης:  Παρασκευή 22 Μαΐου 2026, 20:00
Διάρκεια Έκθεσης: 22 Μαΐου – 22 Ιουνίου 2026
Ώρες Λειτουργίας: Πέμπτη – Κυριακή 17:00-21:00
Είσοδος ελεύθερη
PHOTOMETRIA PHOTOGRAPHY CENTER
21ης Φεβρουαρίου 184, Ιωάννινα 45221
Τ +30 26513 06361

Erkan ÇİÇEK
Silent Cities, Speaking Shadows

Το να κατανοήσει κανείς μια πόλη δεν σημαίνει απλώς να σταθεί στις πλατείες της και να παρατηρήσει· αντίθετα, σημαίνει να αφουγκραστεί τους ψιθύρους που ανταλλάσσονται ανάμεσα στις πέτρες, τις σκιές και τον χρόνο.
Οι χώροι δεν είναι αδρανείς μάζες αποτελούμενες αποκλειστικά από τούβλα, σίδερο και σκυρόδεμα. Είναι ζωντανοί οργανισμοί, προικισμένοι με τη δική τους γλώσσα, που φέρουν τα συσσωρευμένα ίχνη βιωμένων εμπειριών, σιωπηλών αποχαιρετισμών, φευγαλέων πλήθων και αιώνων μνήμης.
Από τους μνημειακούς πύργους που διαπερνούν τον ορίζοντα του Παρισιού έως τους γοτθικούς τρούλους του Άμστερνταμ που μοιάζουν να ψιθυρίζουν στα κανάλια του, κάθε δομή αποτελεί μια πρόταση μέσα στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας.
Σε αυτή την έκθεση, ο Erkan Çiçek μάς προσκαλεί να μην προσεγγίσουμε τις πόλεις μέσα από τις γνώριμες τουριστικές καρτ ποστάλ, αλλά να στραφούμε στις βαθύτερες «συνομιλίες» που είναι εγγεγραμμένες σε αυτούς τους χώρους. Χρησιμοποιώντας την κάμερα όχι απλώς ως μέσο καταγραφής, αλλά ως όργανο ακρόασης, ο καλλιτέχνης καθιστά ορατές τις σιωπηλές κραυγές και τους ψιθύρους των πέτρινων δομών στην καρδιά της Ευρώπης.
Οι μονοχρωματικοί και δραματικοί τόνοι των φωτογραφιών απαλλάσσουν αυτούς τους χώρους από τη χρωματική υπερβολή και τον θόρυβο της καθημερινής ζωής, επιτρέποντας στις δομές να αρθρώσουν τη δική τους καθαρμένη γλώσσα.
Ο χώρος αποκτά υπόσταση μέσα από το φως και μιλά μέσα από τη σκιά. Είτε στις μνημειακές γραμμές του Λούβρου είτε στην παιγνιώδη παρουσία του Manneken Pis των Βρυξελλών, η στιγμή της έκθεσης δεν ακινητοποιεί τον χρόνο· αντίθετα, αποκαλύπτει τον συνεχιζόμενο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν του χώρου.
Ενώ το φως καθιστά τον χώρο ορατό, η σκιά τού προσδίδει βάθος και αίνιγμα. Κάθε κάδρο αυτής της έκθεσης συνιστά μια ποιητική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο φως και τη σκιά, καθώς αυτά εγγράφουν νόημα στον χώρο.
Η έκθεση αυτή αποτελεί την εκ νέου άρθρωση αυτών των «πέτρινων γλωσσών», που έχουν συλλεχθεί από διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης, στα αρχαία εδάφη της Αθήνας, η οποία θεωρείται από καιρό το λίκνο της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας.

Gonca TÜRK
Growth 
Η έκθεση αυτή διερευνά την ανάπτυξη και τη διεύρυνση της γνώσης και της επιστήμης. Στα έργα αυτά, το δέντρο παρουσιάζεται ως σύμβολο της γνώσης που αναδύεται και αναπτύσσεται μέσα από γραπτές μορφές. Τα κείμενα δεν προορίζονται αποκλειστικά για ανάγνωση· αντίθετα, λειτουργούν ως οπτικά στοιχεία που συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση αυτής της ανάπτυξης.
Στο σύνολο αυτό των έργων, ο συνδυασμός της μορφής του δέντρου με τα κειμενικά στοιχεία αντανακλά τη σχέση ανάμεσα στη φύση και τη γνώση. Το δέντρο λειτουργεί ως ζωντανή δομή, ενώ τα κείμενα μοιάζουν με στρώματα πληροφορίας που συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου. Η διαδικασία αυτή αντικατοπτρίζει τη διαμόρφωση της μνήμης και την κατασκευή του νοήματος μέσα στον ανθρώπινο νου.
Η χρήση της εκτύπωσης με πλάκα Gelli, δηλαδή της μονοτυπίας, αποτελεί μια συνειδητή απάντηση στην ψηφιακή εποχή και στην άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης. Ενώ οι ψηφιακές εικόνες μπορούν να αναπαραχθούν επ’ άπειρον, κάθε έργο αυτής της συλλογής είναι απολύτως μοναδικό και ανεπανάληπτο, διαμορφωμένο μέσα από τη σωματική επαφή, την πίεση και τις απρόβλεπτες αλληλεπιδράσεις των υλικών.
Τα έργα αυτά συνομιλούν επίσης με τη σύγχρονη ταυτότητα, η οποία τοποθετείται ανάμεσα στον φυσικό κόσμο και το ψηφιακό πεδίο. Ο συνδυασμός οργανικών μορφών, κειμενικών στοιχείων και πολυεπίπεδων υφών αντανακλά αυτή τη διττή συνθήκη.
Τελικά, η Ανάπτυξη υπογραμμίζει την αξία της μοναδικότητας, της σωματικής εμπειρίας και της διαρκούς μεταμόρφωσης σε έναν κόσμο που καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από την επανάληψη και την αναπαραγωγή.

Kübra ŞAHİN ÇEKEN
Anora: A Place In Between    

Η λέξη «Anora», που στο ιδίωμα του Ερζουρούμ σημαίνει «ακριβώς εδώ», υποδηλώνει μια μορφή χωρικότητας που δείχνει χωρίς να καθορίζει. Αντί να δηλώνει μια ακριβή συντεταγμένη, επικαλείται τον προσανατολισμό, τη μετάβαση και μια κατάσταση ύπαρξης στο κατώφλι. Η έκθεση επανεξετάζει αυτή την αμφίσημη έννοια του χώρου μέσα από την εικόνα της σκάλας.
Πέρα από το ότι αποτελεί απλώς ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, η σκάλα αντιπροσωπεύει, οντολογικά, μια συνθήκη «ενδιάμεσου». Δεν ανήκει ούτε σε μια αρχή ούτε σε ένα τέλος· η λειτουργία της είναι να εγκαθιδρύει μια συνέχεια ανάμεσα σε δύο σημεία. Για τον λόγο αυτό, η σκάλα δεν είναι ένας στατικός χώρος, αλλά φορέας χρονικής και βιωματικής ροής.
Οι 16 ασπρόμαυρες φωτογραφίες της έκθεσης εντείνουν αυτή την εμπειρία της μετάβασης μέσα από μια ιδιαίτερη οπτική γλώσσα. Απογυμνωμένες από το χρώμα, οι επιφάνειες οξύνουν την ένταση ανάμεσα στο φως και τη σκιά, ενώ διαταράσσουν —αντί να σταθεροποιούν— την αίσθηση του προσανατολισμού. Η ιεραρχία ανάμεσα στο πάνω και το κάτω γίνεται αμφίσημη· ο θεατής δεν έρχεται αντιμέτωπος με μια χωρική επίλυση, αλλά με μια αντιληπτική απροσδιοριστία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το «Anora» δεν είναι προορισμός, αλλά μια συνθήκη — ένα διάστημα που δεν μπορεί να καθοριστεί ή να οριστεί πλήρως, αλλά μπορεί να βιωθεί. Η έκθεση προσκαλεί τον θεατή μέσα σε αυτό το διάστημα, σε μια διαδικασία παραγωγής νοήματος που αντιστέκεται στη βεβαιότητα και διαρκώς αναβάλλεται.
Τελικά, το «Anora: A Place In Between» προσεγγίζει τον χώρο όχι ως στόχο, αλλά ως διαδικασία. Αντί να καθοδηγεί τον θεατή, τον κρατά σε αναστολή — ακριβώς στην κατάσταση του «ακριβώς εδώ».

Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο