Σύνοψη
- Ο Robbie Ryan περιγράφει την αναζήτηση φακών για το Poor Things.
- Ο Zeiss Master Zoom 16.5–110mm αποτέλεσε βασικό εργαλείο.
- Οι 8mm και 10mm έδωσαν έντονη ευρυγώνια προοπτική.
- Ο OpTex 4mm δημιούργησε το κυκλικό βινιετάρισμα.
Ένας φακός zoom που δεν υπήρχε, δεκάδες δοκιμές και ένας υπερευρυγώνιος 4mm: ο διευθυντής φωτογραφίας Robbie Ryan εξηγεί πώς διαμορφώθηκε η αλλόκοτη εικόνα του Poor Things του Γιώργου Λάνθιμου.
Σε συνέντευξή του στο Variety, ο Ryan θυμάται ότι δοκίμασαν περίπου 40–50 φακούς μέσα σε μία ημέρα, αναζητώντας τα οπτικά εργαλεία που θα έδιναν στη Bella Baxter έναν κόσμο άλλοτε παραμορφωμένο, άλλοτε ονειρικό. Το ζητούμενο δεν ήταν απλώς μια εντυπωσιακή εικόνα: οι μεταβολές του κάδρου και της προοπτικής έπρεπε να γίνουν μέρος της αφήγησης.
Ένα αδύνατο zoom και ο Zeiss Master Zoom 16.5–110mm
Ο Λάνθιμος ζητούσε έναν zoom που να ξεκινά από εξαιρετικά ευρεία γωνία και να φτάνει σε πολύ σφιχτό κάδρο. Στο συγκεκριμένο βίντεο ο Ryan περιγράφει το επιθυμητό εύρος περίπου 12–150mm — έναν συνδυασμό που δεν ήταν διαθέσιμος ως κινηματογραφικός φακός για την παραγωγή.
Η ομάδα κατέληξε στον ογκώδη ARRI/Zeiss Master Zoom 16.5–110mm T2.6. Παρότι δεν έφτανε τόσο ευρυγώνια όσο ήθελε αρχικά ο σκηνοθέτης, επέτρεπε στο κάδρο να αλλάζει συνεχώς μέσα στην ίδια λήψη. Αυτά τα ενεργά zoom συνδυάζονταν με κινήσεις της κάμερας και των ηθοποιών, αντί να λειτουργούν απλώς ως εύκολος τρόπος αλλαγής μεγέθους πλάνου.
Στη φωτογραφία από τα γυρίσματα φαίνεται ο εντυπωσιακός όγκος του Master Zoom πάνω στην κινηματογραφική κάμερα. Η επιλογή είχε πραγματικό κόστος σε μέγεθος και χειρισμό, αλλά έδινε την οπτική συνέχεια που ζητούσε η σκηνοθεσία.
Οι 8mm και 10mm από το The Favourite
Ο Ryan και ο Λάνθιμος επέστρεψαν επίσης στους ιδιαίτερα ευρυγώνιους φακούς που είχαν χρησιμοποιήσει στο The Favourite: έναν 8mm Oppenheimer/Nikkor και έναν 10mm ARRI/Zeiss Ultra Prime. Οι φακοί αυτοί κάνουν τους χώρους να αποκτούν υπερβολική προοπτική και επιτρέπουν να χωρούν στο ίδιο κάδρο οι χαρακτήρες μαζί με τα μεγάλα, λεπτοδουλεμένα σκηνικά.
Η εικόνα του Poor Things δεν στηρίζεται σε έναν μόνο οπτικό κανόνα. Στις πιο προσωπικές λήψεις χρησιμοποιήθηκαν ακόμη οι Petzval 58mm και 85mm, γνωστοί για το ιδιαίτερο, στροβιλισμένο bokeh τους.
Ο φακός 4mm που άνοιγε μια «πύλη»
Για τα πλάνα με το χαρακτηριστικό σκούρο, κυκλικό περίγραμμα, η ομάδα χρησιμοποίησε έναν OpTex Super Cine 4mm, σχεδιασμένο για Super 16, σε κινηματογραφική κάμερα 35mm. Επειδή ο φακός δεν κάλυπτε ολόκληρη την επιφάνεια του μεγαλύτερου καρέ, δημιουργούσε έντονο φυσικό βινιετάρισμα: σαν να κοιτάζει ο θεατής τον κόσμο μέσα από ένα στρογγυλό άνοιγμα.
Πρόκειται για χαρακτηριστικό αποτέλεσμα που δημιουργήθηκε οπτικά κατά τη λήψη και όχι για ένα απλό ψηφιακό vignette στην επεξεργασία. Η προσαρμογή αυτού του φακού απαιτούσε και μηχανική παρέμβαση για να λειτουργήσει με ασφάλεια στην Arricam ST.
Τι πιστεύουμε
Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία εδώ είναι η διάθεση να δοκιμάσουν δεκάδες φακούς μέχρι να βρουν τι εξυπηρετεί την ιστορία. Ο Λάνθιμος δεν αναζητούσε τον «καλύτερο» φακό με όρους τεχνικής τελειότητας. Ήθελε έναν κόσμο με συγκεκριμένη συμπεριφορά μέσα στο κάδρο, ακόμα και όταν αυτό σήμαινε παραμόρφωση, πτώση της ευκρίνειας στα άκρα ή έντονο βινιετάρισμα.
Για όποιον γυρίζει βίντεο, υπάρχει ένα ωραίο πρακτικό μάθημα: οι εστιακές αποστάσεις αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την απόσταση και τους χαρακτήρες. Ένα zoom που γίνεται κατά τη διάρκεια του πλάνου δεν λέει το ίδιο πράγμα με ένα cut σε κοντινό. Και ένας φακός που δεν καλύπτει πλήρως τον αισθητήρα μπορεί να είναι σκόπιμη δημιουργική επιλογή — όχι αναγκαστικά σφάλμα.
Η ίδια εμμονή του Λάνθιμου με το φορμά και το κάδρο φαίνεται και στη διαφήμιση της Squarespace που γύρισε σε φιλμ. Σε διαφορετικές παραγωγές, το κοινό στοιχείο είναι ότι η μορφή της εικόνας αποφασίζεται πριν φτάσει το υλικό στο μοντάζ.
