Η φωτογραφική εγκατάσταση του Κώστα Γουργιώτη μετατρέπει τον Μύλο του Παππά σε έναν χώρο προσωπικής μνήμης και συλλογικής αναγνώρισης.
Από το Σάββατο 14 έως και την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026, η Φωτογραφική Ομάδα fplus σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Λαρισαίων παρουσιάζουν, στο πλαίσιο της δράσης FDAYS, τη φωτογραφική εγκατάσταση με τίτλο «θύμησες». Απευθύνεται σε όσους αναζητούν στη φωτογραφία όχι απλώς εικόνες, αλλά αποτυπώσεις βιωμάτων που επιμένουν.
[ads1]
Η εγκατάσταση φιλοξενείται στον εκθεσιακό χώρο του ισογείου του κεντρικού κτηρίου του Μύλου του Παππά, με εγκαίνια το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 19:00 και ώρες λειτουργίας από Δευτέρα έως Σάββατο 10:00 με 21:00. Η επιλογή του χώρου ενισχύει τον χαρακτήρα της δουλειάς, καθώς η βιομηχανική μνήμη του κτηρίου συνομιλεί με την προσωπική αφήγηση του δημιουργού.
Στον πυρήνα της εγκατάστασης βρίσκεται ένα κείμενο γραμμένο από τον ίδιο τον Κώστα Γουργιώτη, το οποίο λειτουργεί ως εσωτερικός μονόλογος και ταυτόχρονα ως κλειδί ανάγνωσης των εικόνων. Οι «θύμησες» δεν στέκονται απλώς σε μια νοσταλγική αναδρομή, αλλά χτίζουν έναν κύκλο ζωής που ανοίγει με τη γέννηση και κλείνει με την απώλεια.
Η αφήγηση ξεκινά από τα καλοκαίρια στο χωριό, τότε που τα παιδιά περνούσαν μεγάλα διαστήματα με τους παππούδες. Το φαγητό, τα παιχνίδια, τα μικρά χατίρια, η αμφίδρομη χαρά της συνάντησης. Η τηγανιτή τυρόπιτα και το γάλα τα πρωινά, τα κεφτεδάκια όταν μεγάλωσαν, οι καθημερινές αναμονές για τον παππού που γύριζε από «το εργοστάσιο», η ιεροτελεστία του ελληνικού καφέ και το υποβρύχιο για τα παιδιά συνθέτουν ένα οικείο, σχεδόν απτό σύμπαν.
Όταν ο προσωπικός χρόνος γίνεται φωτογραφικό θέμα
Οι εικόνες, μέσα από αυτή την εξομολόγηση, αποκτούν βάρος που ξεπερνά το οικογενειακό άλμπουμ. Το χωριό δεν είναι σκηνικό, αλλά τόπος διαμόρφωσης ταυτότητας: εκεί όπου κάποιος έμαθε να οδηγεί, να μαστορεύει, να στέκεται γύρω από μια ψησταριά τις Κυριακές ή να συμμετέχει στην προετοιμασία του Πάσχα. Η φωτογραφική πράξη μοιάζει να λειτουργεί ως προσπάθεια διατήρησης ενός κόσμου που αλλάζει αμετάκλητα.
[ads2]
Η απώλεια του παππού σηματοδοτεί το τέλος ενός κύκλου. Η γιαγιά μεταφέρεται στην πόλη, το σπίτι νοικιάζεται, το χωράφι πουλιέται, η αποθήκη μένει κλειστή με τα αντικείμενα σκεπασμένα, το αυτοκίνητο περιμένει κάτω από ένα υπόστεγο. Τα υλικά ίχνη παραμένουν, όμως το νόημα έχει μετατοπιστεί. «Ακόμα και αν υπάρχουν τα πράγματα και το σπίτι, τίποτα δεν είναι ίδιο», σημειώνει ο δημιουργός, συνοψίζοντας τη ρωγμή ανάμεσα στο τότε και το τώρα.
Για τους δημιουργούς εικόνας, η εγκατάσταση θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: πώς αποτυπώνεται φωτογραφικά η μνήμη όταν το αντικείμενό της δεν είναι πλέον παρόν; Πώς μεταφράζεται η απουσία σε ορατή μορφή χωρίς να καταφεύγει κανείς σε εύκολη συγκίνηση; Οι «θύμησες» φαίνεται να απαντούν μέσα από τη συνύπαρξη κειμένου και εικόνας, όπου η προσωπική ιστορία λειτουργεί ως φίλτρο θέασης.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα παράγεται μαζικά και καταναλώνεται γρήγορα, η συγκεκριμένη πρόταση επιμένει στη διάρκεια και στη σιωπή. Η μνήμη δεν παρουσιάζεται ως ρομαντική ανάμνηση, αλλά ως διαδικασία συμφιλίωσης με το πέρασμα του χρόνου και την αναπόφευκτη αλλαγή.
[ads1]
