Σύνοψη
- Το Photometria συμπληρώνει 18 χρόνια και περνά σε νέα φάση.
- Ο Αχιλλέας Τζιάκος μιλά για την αρχή το 2009, τις δυσκολίες και τους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανό το φεστιβάλ.
- Εξηγεί πώς βλέπει την AI, τη σύγχρονη φωτογραφική σκηνή και τον ρόλο του Photometria Photography Center.
- Το μεγάλο στοίχημα είναι η συνέχεια, οι διεθνείς συνεργασίες και η ισχυρότερη σύνδεση των Ιωαννίνων με τη φωτογραφία.
Δεκαοκτώ χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωση, ο συνιδρυτής του Photometria Αχιλλέας Τζιάκος μιλά στο PTTL για τη διαδρομή ενός φεστιβάλ που ξεκίνησε από μια απλή ιδέα και σήμερα βρίσκεται μπροστά στο στοίχημα της συνέχειας.
Με αφορμή τη 18η διοργάνωση «Coming of Age (18+)», μιλά για την αρχή το 2009, τις οικονομικές δυσκολίες, τον εθελοντισμό, τη σχέση με τα Ιωάννινα, τις διεθνείς συνεργασίες, την αλλαγή της φωτογραφικής σκηνής, την τεχνητή νοημοσύνη και τον ρόλο του Photometria Photography Center στην επόμενη ημέρα του θεσμού.
Η συνέντευξη
Πώς γεννήθηκε η ιδέα του Photometria το 2009 και τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνη την πρώτη περίοδο;
Η γέννηση του Photometria το 2009 ήταν το αποτέλεσμα μιας ευτυχούς επαγγελματικής συγκυρίας. Εκείνη την περίοδο διατηρούσα ένα freepress έντυπο, ενώ ο Παναγιώτης Παπουτσής είχε αναλάβει τη διοργάνωση της Γιορτής της Μουσικής. Μέσα από την επαγγελματική μας συνεργασία, ανακαλύψαμε την κοινή μας αγάπη για τη φωτογραφία. Η αρχική ιδέα ήταν απλή: να κάνουμε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό με θέμα τη μουσική.
Από εκείνη την πρώτη περίοδο, θυμάμαι έντονα ότι η ανταπόκριση δεν ήταν τεράστια, καθώς ο κόσμος τότε δεν είχε τη συνήθεια να πηγαίνει σε εκθέσεις πόσο μάλλον σε εκθέσεις φωτογραφίας. Αλλά εμάς μας μάγεψε η ιδέα. Μας άρεσε τόσο πολύ, που από την αμέσως επόμενη χρονιά φροντίσαμε να δώσουμε στο φεστιβάλ τη δική του αυτόνομη ταυτότητα. Έτσι γεννήθηκε το Photometria.
Όταν ξεκινούσατε, φανταζόσουν ότι το Photometria θα έφτανε 18 χρόνια αργότερα να έχει τη σημερινή του μορφή και διεθνή παρουσία;
Αν μου το έλεγε κανείς τότε, ίσως να μην μπορούσα να φανταστώ τη σημερινή του διεθνή παρουσία, αλλά το σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν βάλαμε όρια. Λειτουργούσαμε πάντα με τη λογική του “κάθε χρόνο και ένα βήμα παραπάνω”. Αν και η πορεία μας συνέπεσε με τα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η όρεξή μας δεν στέρεψε ποτέ. Αυτό που μας αποζημίωνε πάντα είναι η επαφή με τον κόσμο, που αγκαλιάζει το φεστιβάλ, και η γνωριμία με φωτογράφους από κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτή η κοινότητα που δημιουργήθηκε γύρω από το Photometria είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μας.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία των πρώτων χρόνων και ποια στιγμή σε έκανε να πιστέψεις ότι το φεστιβάλ μπορεί πραγματικά να αποκτήσει διάρκεια;
Όπως είναι φυσικό, η έλλειψη χρηματοδότησης ήταν ο μεγαλύτερος “πονοκέφαλος” στα πρώτα μας βήματα. Ξεκινώντας κάτι από το μηδέν, χωρίς πόρους, έπρεπε να βρούμε τρόπους να κάνουμε τις ιδέες μας πραγματικότητα βασιζόμενοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις. Το γεγονός ότι το φεστιβάλ διοργανώνεται στην επαρχία έκανε την εύρεση οικονομικής υποστήριξης ακόμα πιο δύσκολη, ενώ πριν από 18 χρόνια δεν υπήρχε και το απαραίτητο “know-how” για το πώς στήνεται και λειτουργεί ένας τέτοιος θεσμός. Έπρεπε να τα μάθουμε όλα μόνοι μας, στην πράξη.
Η στιγμή που με έκανε να πιστέψω ότι το φεστιβάλ θα αποκτήσει διάρκεια δεν ήταν ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά μια συνειδητοποίηση όταν έβλεπα ανθρώπους να μαγεύονται από την προσπάθειά μας, να πιστεύουν στο πάθος μας και να γίνονται μέλη της ομάδας. Το ότι το Photometria στηρίζεται αποκλειστικά στον εθελοντισμό και τόσα παιδιά προσφέρουν τη δουλειά τους χωρίς αμοιβή, επειδή απλώς αγαπούν το φεστιβάλ, ήταν η μεγαλύτερη επιβεβαίωση. Η ανιδιοτελής προσφορά όλων αυτών των παιδιών που έγιναν ένα μαζί μας, ήταν η στιγμή που μου απέδειξε ότι το φεστιβάλ δεν θα σταματήσει εύκολα.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις τους σημαντικότερους σταθμούς από το 2009 μέχρι σήμερα, ποιοι θα ήταν;
Κάθε χρονιά έχει τη δική της βαρύτητα, επειδή ποτέ δεν επαναπαυθήκαμε· πάντα προσθέταμε μια νέα δράση, έναν νέο διαγωνισμό. Για μένα, κάθε χρονιά είναι ένας ξεχωριστός σταθμός, καθώς κάθε χρόνο ξεκινούσαμε και κάτι καινούριο. Παρατηρώντας όμως την πορεία μας, νιώθω ότι κάθε πέντε χρόνια το Photometria μεταμορφώνεται και κάνει ένα μεγάλο άλμα μπροστά. Σίγουρα, η διοργάνωση μέσα στην καραντίνα ήταν ένας σταθμός που τεστάρισε τα όριά μας και μας πείσμωσε. Από την άλλη, το γεγονός ότι κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας φωτογραφίας μας εμπιστεύονται και έρχονται στα Ιωάννινα για εμάς, αποτελεί τη μεγαλύτερη ηθική δικαίωση.
Αν όμως πρέπει να μιλήσω για έναν υλικό, χειροπιαστό σταθμό, αυτός είναι το Photometria Photography Center (PPC). Η δημιουργία αυτού του χώρου μας επέτρεψε να μην είμαστε απλώς ένα ετήσιο φεστιβάλ, αλλά μια ζωντανή εστία πολιτισμού με καθημερινή παρουσία.
Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη διοργάνωση ή συνεργασία που θεωρείς ότι άλλαξε επίπεδο το Photometria;
Το Photometria άλλαξε επίπεδο μέσα από έναν συνδυασμό ανθρώπων και συνεργασιών. Καλλιτεχνικά, η 6η και η 7η χρονιά ήταν καθοριστικές, ήταν η περίοδος που το φεστιβάλ άρχισε να προσελκύει πολύ μεγάλα ονόματα της διεθνούς φωτογραφίας, γεγονός που άλλαξε ριζικά το εκτόπισμά μας και μας έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη. Θυμάμαι, για παράδειγμα, σημαντικές παρουσίες και έργα όπως το “The Greek Portfolio” του Κωνσταντίνου Μάνου, αλλά και συνεργασίες που μας έδωσαν τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε στα Γιάννενα έργα με ιδιαίτερο ιστορικό και καλλιτεχνικό βάρος. Ανάμεσά τους ήταν έργα της Nelly’s, του Herbert List, του Κώστα Μπαλάφα και άλλων σημαντικών Ελλήνων και ξένων φωτογράφων. Το επιστέγασμα, όμως, αυτής της εξέλιξης ήταν οι συνεργασίες μας με το Μουσείο Μπενάκη και το MOMus. Η σύμπραξη με αυτούς τους κορυφαίους πολιτιστικούς φορείς έδωσε στο Photometria μια άλλη βαρύτητα και επιβεβαίωσε ότι μπορούμε να φέρουμε στην περιφέρεια εκθέσεις και έργα αντίστοιχου επιπέδου με αυτά που παρουσιάζονται στα μεγάλα πολιτιστικά κέντρα της χώρας.
Πόσο καθοριστικά ήταν τα Ιωάννινα για την ταυτότητα του φεστιβάλ και πώς έχει αλλάξει η σχέση του Photometria με την πόλη και το κοινό της μέσα σε αυτά τα 18 χρόνια;
Τα Ιωάννινα είναι το DNA του Photometria. Από την πρώτη στιγμή επιλέξαμε να μη δημιουργήσουμε απλώς ένα φεστιβάλ φωτογραφίας που συμβαίνει μέσα στην πόλη, αλλά ένα φεστιβάλ που συνομιλεί με την ίδια την πόλη. Αναζητήσαμε κτίρια, αυλές, πλατείες και γωνιές που ο κόσμος ίσως δεν γνώριζε ή δεν είχε ποτέ δει ως εκθεσιακούς χώρους. Με αυτόν τον τρόπο, η πόλη έγινε σταδιακά μέρος της ταυτότητας του φεστιβάλ. Η σχέση αυτή έχει αλλάξει σημαντικά μέσα στα 18 χρόνια. Το Photometria έχει αποκτήσει το δικό του κοινό και έχει γίνει μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης. Η διάρκεια του φεστιβάλ, που εκτείνεται περίπου σε δύο μήνες, βοηθάει πολύ σε αυτό, γιατί δημιουργεί μια παρατεταμένη περίοδο όπου η φωτογραφία βρίσκεται συνεχώς στον δημόσιο χώρο και στη συζήτηση.
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση που θεωρώ σημαντική. Κάθε φωτογράφος που φιλοξενούμε, Έλληνας ή ξένος, φεύγει έχοντας γνωρίσει τα Γιάννενα. Πολλοί από αυτούς μοιράζονται την εμπειρία τους στα social media και ουσιαστικά γίνονται, χωρίς να το επιδιώκουμε πάντα, μικροί πρεσβευτές της πόλης σε ένα διεθνές φωτογραφικό κοινό. Παράλληλα, επιμένουμε η παραγωγή των εκθέσεων να γίνεται σε μεγάλο βαθμό εδώ, ώστε το φεστιβάλ να συνδέεται και με την τοπική οικονομία και τους ανθρώπους της πόλης.
Υπάρχει πλέον ένα κοινό που περιμένει το Photometria, παρακολουθεί τις εκθέσεις και συμμετέχει στις δράσεις του. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμη σημαντικές δυνατότητες που δεν έχουμε καταφέρει να αξιοποιήσουμε.
Το επόμενο βήμα, λοιπόν, δεν εξαρτάται μόνο από το ίδιο το Photometria. Εξαρτάται και από το κατά πόσο η πόλη, οι θεσμοί και η εκάστοτε δημοτική αρχή θα πιστέψουν πραγματικά σε αυτό το όραμα. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε από τον Δήμο μεγαλύτερη κατανόηση της σημασίας του θεσμού και ουσιαστικότερη στήριξη. Αυτό μας δίνει την ώθηση να συνεχίσουμε.
Για μένα, το ζητούμενο πλέον δεν είναι απλώς να συνεχίσει να υπάρχει το Photometria. Είναι να καταφέρουμε κάποια στιγμή, όταν κάποιος ακούει «Γιάννενα», να σκέφτεται και «φωτογραφία» και το αντίστροφο.
Το Photometria έχει φιλοξενήσει όλα αυτά τα χρόνια σημαντικούς Έλληνες και ξένους δημιουργούς. Ποιες εκθέσεις, συνεργασίες ή παρουσίες έχουν μείνει πιο έντονα στη μνήμη σου;
Είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιες στιγμές μέσα σε 18 χρόνια, γιατί το Photometria είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτό και οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν. Αν όμως πρέπει να κρατήσω κάποιες, θα ξεκινούσα από τους ανθρώπους που βοήθησαν το φεστιβάλ να εξελιχθεί. Θυμάμαι πολύ έντονα τη συνεργασία μας με τους καλλιτεχνικούς διευθυντές Andre Bakker και Ιάσονα Δήμου, αλλά και την πορεία του σημερινού καλλιτεχνικού διευθυντή μας, του Παναγιώτη Παππά ο οποίος ξεκίνησε στο Photometria ως εθελοντής και σήμερα αποτελεί βασικό στέλεχος και έχει την καλλιτεχνική ευθύνη του φεστιβάλ. Για μένα αυτή είναι ίσως μια από τις πιο όμορφες ιστορίες των 18 χρόνων: άνθρωποι που ήρθαν αρχικά για να βοηθήσουν εθελοντικά και τελικά μεγάλωσαν μαζί με τον θεσμό και ανέλαβαν σημαντικούς ρόλους.
Όσο για το δημιουργικό άγχος, αυτό έφτασε στα ύψη στην έκθεση του Κωνσταντίνου Μάνου, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη. Ήταν η πρώτη μεγάλη έκθεση που παρουσιάζαμε σε αυτή την κλίμακα και θυμάμαι πολύ έντονα όλο το άγχος της παραγωγής, από το πώς θα στηθεί μια έκθεση τέτοιου μεγέθους μέχρι το πώς θα αποδοθεί σωστά ένας φωτογραφικός κόσμος σε έναν διαφορετικό εκθεσιακό χώρο.
Βέβαια δεν μπορώ να μην αναφέρω τις πρώτες μας εξωτερικές εκθέσεις. Εκεί καταλάβαμε πραγματικά τι σημαίνει να παίρνεις τη φωτογραφία έξω από την αίθουσα και να τη βάζεις στον δημόσιο χώρο. Υπήρχε τεράστια αγωνία για το πώς θα στηθούν οι εικόνες, πώς θα αντέξουν στον χώρο, πώς θα τις δει ο περαστικός και κυρίως πώς θα μπορέσουμε να αποδώσουμε το έργο του φωτογράφου χωρίς να χαθεί μέσα στο περιβάλλον της πόλης.
Τελικά, κοιτάζοντας πίσω, αυτό που μου μένει περισσότερο δεν είναι μόνο οι εκθέσεις ή τα ονόματα, είναι οι άνθρωποι, οι φιλίες, οι συνεργασίες και όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες αγωνίες που υπάρχουν πίσω από κάθε έκθεση.
Γιατί το Photometria μπορεί να έχει σήμερα 18 χρόνια ιστορίας, αλλά κάθε έκθεση εξακολουθεί να ξεκινά με την ίδια αγωνία: «θα καταφέρουμε να το κάνουμε όπως το έχουμε φανταστεί;»
Υπάρχει κάποια ιστορία από τα παρασκήνια, κάποια δύσκολη ή απρόβλεπτη στιγμή, που θεωρείς ότι περιγράφει καλύτερα το τι σημαίνει πραγματικά να οργανώνεις το Photometria;
Το να διοργανώνεις το Photometria σημαίνει ότι μέχρι την τελευταία στιγμή έχεις την ψευδαίσθηση ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο. Το να στήνεις 13 εκθέσεις ταυτόχρονα, μαζί με σεμινάρια, προβολές, ομιλίες και όλες τις παράλληλες δράσεις, είναι από μόνο του μια μεγάλη παραγωγή. Υπάρχουν χρονιές που τα προγράμματα έρχονται από το τυπογραφείο κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, επικοινωνείς παράλληλα με τους καλλιτέχνες για τις εκτυπώσεις, πρέπει να συντονίσεις μεταφορές, εγκαταστάσεις και δεκάδες μικρές λεπτομέρειες που δεν φαίνονται ποτέ στον επισκέπτη. Και επειδή μεγάλο μέρος της παραγωγής γίνεται εδώ, στα Γιάννενα, σχεδόν πάντα υπάρχει και κάτι απρόοπτο.
Μια χρονιά, περιμέναμε έναν καλλιτέχνη από την Ασία. Είχαμε πάει στο αεροδρόμιο, τον ψάχναμε, τον παίρναμε τηλέφωνο, τίποτα. Είχε εξαφανιστεί. Τελικά εμφανίστηκε μία μέρα μετά. Είχε χάσει την πτήση του και, φυσικά, δεν μας είχε ειδοποιήσει ποτέ. Και φυσικά οι εξωτερικές εκθέσεις, που είναι μια κατηγορία από μόνες τους. Ο καιρός, ο αέρας, ο χώρος, το πώς θα στηθεί μια φωτογραφία στον δημόσιο χώρο, πώς θα φωτιστεί και πώς θα προστατευτεί. Πολλά πράγματα που σε μια κλειστή γκαλερί είναι αυτονόητα, έξω παύουν να είναι.
Αυτή η διαρκής ετοιμότητα για το αναπάντεχο είναι εξαντλητική, αλλά τελικά όλη αυτή η αδρεναλίνη μάς κάνει ακόμα πιο δημιουργικούς και μας δένει σαν ομάδα.
Πώς έχει αλλάξει κατά τη γνώμη σου η ελληνική φωτογραφική σκηνή από το 2009 μέχρι σήμερα;
Μέσα από το Photometria έχουμε το προνόμιο να παρακολουθούμε αυτή την εξέλιξη σε πρώτο πλάνο. Η ελληνική φωτογραφική σκηνή έχει κάνει σημαντικά βήματα. Από εκεί που το ενδιαφέρον εστιαζόταν κυρίως στην τεχνική ή στην κλασική αποτύπωση της πραγματικότητας, πλέον το τοπίο έχει αλλάξει. Σήμερα, βλέπουμε μια γενιά δημιουργών που κινείται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια. Το βλέπω πολύ καθαρά και μέσα από τις συμμετοχές που δεχόμαστε κάθε χρόνο. Όταν κοιτάζω τις δουλειές των νέων φωτογράφων, βλέπω όλο και περισσότερη έρευνα πίσω από την εικόνα και μεγαλύτερη προσπάθεια εμβάθυνσης στο θέμα που επιλέγεται. Βλέπω φωτογράφους να δουλεύουν περισσότερο με προσωπικές ιστορίες, με την οικογένεια, τη μνήμη, την ταυτότητα, τον τόπο τους, αλλά και με κοινωνικά ζητήματα. Δεν τους ενδιαφέρει απαραίτητα μόνο να δημιουργήσουν μια δυνατή εικόνα· θέλουν να χτίσουν ένα έργο, να έχουν κάτι να πουν και να το αναπτύξουν σε βάθος. Αυτό φαίνεται πολύ έντονα και μέσα από τα photobooks, όπου η φωτογραφία λειτουργεί πλέον ως μέρος μιας μεγαλύτερης αφήγησης.
Το διαδίκτυο και τα social media έχουν κάνει πολύ πιο εύκολο να δεις τι συμβαίνει έξω, να γνωρίσεις δημιουργούς, να παρουσιάσεις τη δουλειά σου και να συμμετέχεις σε διεθνείς διοργανώσεις. Αυτό έχει ανοίξει πολύ τον ορίζοντα, και βλέπω τη νέα γενιά φωτογράφων να μην βιάζεται τόσο να «δείξει» τη δουλειά της. Θέλει να την ψάξει, να την επεξεργαστεί και να την εξελίξει. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη αλλαγή που βλέπω όλα αυτά τα χρόνια: από τη φωτογραφία ως μεμονωμένη εικόνα, περνάμε όλο και περισσότερο στη φωτογραφία ως προσωπικό έργο και ως αφήγηση.
Smartphones, social media και πλέον τεχνητή νοημοσύνη έχουν αλλάξει δραστικά τον τρόπο που παράγεται και καταναλώνεται η εικόνα. Πώς βλέπεις αυτές τις αλλαγές μέσα από τη θέση σου στο Photometria;
Όταν ξεκινούσε το Photometria, η διαδικασία δημιουργίας μιας φωτογραφίας ήταν διαφορετική. Σήμερα, με ένα smartphone μπορείς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να δημιουργήσεις, να επεξεργαστείς και να δημοσιεύσεις μια εικόνα και να τη δουν χιλιάδες άνθρωποι. Η εικόνα έχει γίνει πλέον ένα τεράστιο και καθημερινό κομμάτι της ζωής μας. Όλοι μπορούν να φωτογραφίσουν, όλοι μπορούν να δημοσιεύσουν και όλοι μπορούν να αποκτήσουν ένα κοινό. Αυτό είναι πολύ θετικό, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί έναν τεράστιο όγκο εικόνων. Μέσα σε αυτή την υπερπροσφορά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσει κάτι πραγματικά προσωπικό.
Η τεχνητή νοημοσύνη έχει αλγόριθμο, αλλά ο φωτογράφος έχει μάτια, καρδιά και βιώματα. Έχει μια εσωτερική ανάγκη να εκφραστεί, να αφηγηθεί κάτι που έχει ζήσει ή κάτι που τον απασχολεί. Αυτή η προσωπική διαδρομή είναι που κάνει ένα έργο πραγματικά ενδιαφέρον.
Δεν είμαστε τεχνοφοβικοί. Όσο πιο εύκολο γίνεται να παραχθεί μια «τέλεια» εικόνα με το πάτημα ενός κουμπιού ή με μια εντολή σε έναν υπολογιστή, τόσο περισσότερο ανεβαίνει η αξία της ανθρώπινης πρόθεσης, της ιδέας και του concept. Όταν η εικόνα γίνεται φτηνή και αναλώσιμη μέσα στο ασταμάτητο scrolling του Instagram, εμείς προτείνουμε τη στάση, τη μελέτη, τη φυσική παρουσία απέναντι σε μια τυπωμένη φωτογραφία. Αυτό είναι που ψάχνουμε και αυτό είναι που θέλουμε να στηρίζουμε μέσα από το Photometria.
Τι αναζητάτε σήμερα σε έναν φωτογράφο ή σε ένα project όταν διαμορφώνετε το πρόγραμμα του φεστιβάλ;
Όταν διαμορφώνουμε το πρόγραμμα, βασική μας επιδίωξη είναι να προσφέρουμε μια όσο γίνεται πιο ανοιχτή και πολυφωνική εικόνα της σύγχρονης φωτογραφίας. Το Photometria είναι μια δωρεάν γιορτή της φωτογραφίας, ανοιχτή σε όλους, και θέλουμε ο επισκέπτης μέσα στις εβδομάδες του φεστιβάλ να έχει την ευκαιρία να γνωρίσει διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί η φωτογραφική εικόνα.
Αναζητούμε projects που έχουν κάτι να πουν και μια ιστορία να αφηγηθούν, χωρίς όμως να θέλουμε να περιορίσουμε τη φωτογραφία σε μία συγκεκριμένη αισθητική ή κατεύθυνση. Μας ενδιαφέρει να συνυπάρχουν διαφορετικές γενιές, προσεγγίσεις και τρόποι αφήγησης, ώστε ο θεατής να μπορεί να ανακαλύψει κάτι που ίσως δεν γνώριζε ότι τον ενδιαφέρει. Την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ο Παναγιώτης Πάππας, αλλά το πρόγραμμα διαμορφώνεται μέσα από τη συνεργασία και τη συζήτηση της ομάδας. Και αυτό θεωρώ ότι είναι σημαντικό για το Photometria: είμαστε τρεις άνθρωποι με διαφορετικές προσλαμβάνουσες και απόψεις, αλλά με κοινή διάθεση να ψάχνουμε και να ανακαλύπτουμε νέες φωνές.
Τελικά, δεν θέλουμε να αποφασίζουμε για τον θεατή τι πρέπει να του αρέσει. Θέλουμε να του δίνουμε επιλογές. Να δει, να συγκρίνει, να προβληματιστεί και να βρει μόνος του τι τον αγγίζει. Γιατί η φωτογραφία έχει πολλές γλώσσες και για εμάς η χαρά ενός φεστιβάλ είναι ακριβώς να μπορεί ο καθένας να βρει τη δική του.
Η υποστήριξη νέων Ελλήνων και ξένων φωτογράφων αποτελεί μέρος του δηλωμένου οράματος του Photometria. Πόσο σημαντικό είναι για σένα αυτό το κομμάτι και υπάρχουν δημιουργοί που είδατε να εξελίσσονται μέσα από τη σχέση τους με το φεστιβάλ;
Αν με ρωτάτε, είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας. Όταν ξεκινάς ως νέος φωτογράφος, το πιο δύσκολο πράγμα είναι να βρεις έναν τοίχο να κρεμάσεις τις φωτογραφίες σου και ένα κοινό να τις δει. Εμείς θελήσαμε να γίνουμε αυτός ο τοίχος και αυτή η γέφυρα.
Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε παρουσιάσει αρκετά νέα ονόματα, Έλληνες και ξένους, και είναι πολύ όμορφο να βλέπεις κάποιους από αυτούς να εξελίσσονται στη συνέχεια, να κάνουν νέες δουλειές, να συμμετέχουν σε άλλα φεστιβάλ και εκθέσεις και να αποκτούν τη δική τους πορεία. Δεν θα έλεγα ότι το Photometria είναι αυτό που τους «δημιούργησε». Θεωρώ όμως σημαντικό ότι σε κάποια στιγμή της διαδρομής τους τους δόθηκε ένας χώρος και μια ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.
Το να βλέπεις ένα νέο ταλέντο να εξελίσσεται και να ξέρεις ότι έβαλες κι εσύ ένα μικρό λιθαράκι στην αρχή της διαδρομής του, είναι μια ανεκτίμητη επιβράβευση για όλη την ομάδα μας.
Το Photometria έχει αναπτύξει σταδιακά διεθνείς συνεργασίες και παρουσία εκτός Ελλάδας. Πόσο σημαντική είναι αυτή η εξωστρέφεια και προς τα πού θα ήθελες να εξελιχθεί;
Από την αρχή, το βλέμμα μας ήταν στραμμένο έξω από τα σύνορα. Η διεθνής παρουσία του φεστιβάλ ήταν βασικός μας στόχος, γιατί πιστεύαμε πάντα ότι η τέχνη δεν έχει στεγανά. Οι διεθνείς συνεργασίες μας βοήθησαν να γνωρίσουμε τι συμβαίνει έξω, να ανταλλάξουμε απόψεις και εμπειρίες με ανθρώπους και φεστιβάλ από άλλες χώρες και να δούμε πώς λειτουργούν διαφορετικοί φωτογραφικοί θεσμοί.
Υπήρξαν φεστιβάλ και άνθρωποι που μας άνοιξαν δρόμους, μας έδωσαν ιδέες και μας βοήθησαν να εξελιχθούμε. Και αντίστοιχα, μέσα από τις δικές μας συνεργασίες, τις εκθέσεις και τους φωτογράφους που έχουμε παρουσιάσει, δημιουργήθηκαν σχέσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Για μένα αυτή είναι και η ουσία της εξωστρέφειας: δεν είναι απλώς να έρθει ένα ξένο όνομα στα Γιάννενα ή να πάει μια έκθεση του Photometria στο εξωτερικό. Είναι να δημιουργούνται σχέσεις, να υπάρχει ανταλλαγή και να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον.
Το επόμενο βήμα θα ήθελα να είναι να επεκτείνουμε αυτό το δίκτυο και σε νέες χώρες και ηπείρους, να δώσουμε ακόμη περισσότερες ευκαιρίες στους Έλληνες φωτογράφους να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο εξωτερικό και παράλληλα να φέρουμε στα Γιάννενα νέες διεθνείς συνεργασίες και ιδέες. Θα ήθελα το Photometria να συμμετέχει στη συνδιαμόρφωση διεθνών projects μεγαλύτερης κλίμακας και τα Γιάννενα να αποτελούν ένα σταθερό σημείο αναφοράς σε αυτή την ανταλλαγή.
Το όραμά μας είναι το Photometria να αποτελεί έναν αξιόπιστο διεθνή εταίρο, που δημιουργεί ευκαιρίες και χτίζει γέφυρες για τους καλλιτέχνες, τόσο από την Ελλάδα προς τον κόσμο όσο και από τον κόσμο προς την Ελλάδα.
Η δημιουργία του Photometria Photography Center έδωσε στο φεστιβάλ μια μόνιμη παρουσία μέσα στη χρονιά. Τι άλλαξε για εσάς από τη στιγμή που το Photometria απέκτησε αυτή τη σταθερή έδρα;
Η δημιουργία του Photometria Photography Center (PPC) ήταν για εμάς ένα κομβικό βήμα, καθώς μας έδωσε τη δυνατότητα να έχουμε σταθερή παρουσία στην πόλη και να λειτουργούμε καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, πέρα από τους μήνες του φεστιβάλ. Για τρία χρόνια, στον πρώτο μας χώρο, φιλοξενήσαμε εκθέσεις, εκπαιδευτικές δράσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και σεμινάρια, μεταξύ των οποίων και μαθήματα σκοτεινού θαλάμου. Τώρα, κάνουμε ένα νέο, αποφασιστικό βήμα, μεταφέροντας το PPC σε έναν καινούριο χώρο στην καρδιά των Ιωαννίνων, στη συμβολή των οδών Φ. Τζαβέλα 20 & Μ. Αγγέλου.
Η αλλαγή αυτή δεν είναι απλώς χωροταξική· θέλουμε ο νέος χώρος να αποτελέσει μια πιο ανοιχτή, προσβάσιμη και σταθερή βάση για τη φωτογραφία στην πόλη, ένα σημείο συνάντησης για τους φωτογράφους, το κοινό και τους ανθρώπους που θέλουν να γνωρίσουν σε βάθος τη φωτογραφική διαδικασία. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι στον νέο χώρο θα φιλοξενείται πλέον μόνιμα μια έκθεση αφιερωμένη στον Κώστα Μπαλάφα. Για εμάς αυτό έχει βαθιά συμβολική και ουσιαστική σημασία, καθώς επιδιώκουμε η σύγχρονη φωτογραφική δημιουργία να συνομιλεί διαρκώς με την ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας. Ο Μπαλάφας αποτελεί ένα σπουδαίο κεφάλαιο αυτής της ιστορίας και νιώθουμε την ευθύνη να κρατήσουμε το έργο του ζωντανό και προσβάσιμο.
Επιπλέον, στον ίδιο χώρο φιλοξενούνται πλέον τα κεντρικά γραφεία του φεστιβάλ, αλλά και ένας χώρος χαλάρωσης με τη δημόσια φωτογραφική βιβλιοθήκη μας, η οποία είναι ανοιχτή και διαθέσιμη προς όλους. Εκεί οι επισκέπτες θα βρουν και τη φυσική μορφή του πωλητηρίου μας, του Photobookstore.gr, όπου μπορούν να αποκτήσουν φωτογραφικά βιβλία και αναμνηστικά του φεστιβάλ, καθώς και να δηλώσουν συμμετοχή σε σεμινάρια, διαγωνισμούς και ομιλίες. Ουσιαστικά, μετά από 18 χρόνια Photometria και τρία χρόνια λειτουργίας του Photo Center, περνάμε σε μια νέα εποχή. Το φεστιβάλ παραμένει η μεγάλη ετήσια γιορτή, αλλά το PPC γίνεται η σταθερή μας βάση, ένας χώρος για εκθέσεις, εκπαίδευση και πειραματισμό.
Η φετινή, 18η διοργάνωση έχει τον τίτλο «Coming of Age (18+)». Πόσο συμβολικός είναι αυτός ο τίτλος για εσάς και τι σημαίνει για σένα προσωπικά ότι το Photometria “ενηλικιώνεται”;
Το να βλέπεις κάτι που ξεκίνησες από το μηδέν να κλείνει τα 18 του χρόνια φέρνει μια βαθιά συγκίνηση. Θυμάμαι το Photometria στα πρώτα του βήματα, όταν όλα ήταν πολύ πιο μικρά, πιο αυθόρμητα και ίσως πιο ρομαντικά. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, βλέπω έναν θεσμό που έχει πλέον αποκτήσει τη δική του ζωή, τη δική του προσωπικότητα και τη δική του φωνή.
Για μένα, η ενηλικίωση του Photometria έχει μια διπλή σημασία. Από τη μία, είναι η δικαίωση μιας διαδρομής 18 χρόνων. Είναι όμορφο να βλέπεις κάτι που ξεκίνησε σχεδόν από το μηδέν να μεγαλώνει, να εξελίσσεται, να αποκτά διεθνείς συνεργασίες και να δημιουργεί τη δική του θέση στον φωτογραφικό χάρτη. Από την άλλη, η ενηλικίωση φέρνει και ευθύνη. Το Photometria δεν είναι πια το «παιδί» μας. Έχει πλέον τη δική του προσωπικότητα και πρέπει να συνεχίσει να εξελίσσεται, ακόμη κι όταν εμείς κάποια στιγμή δεν θα είμαστε εδώ. Και αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό για μένα: να έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε κάτι που μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να εξελίσσεται πέρα από τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν.
Οπότε το «Coming of Age» δεν είναι μόνο ένας συμβολικός τίτλος για τα 18 χρόνια. Είναι και μια υπενθύμιση ότι το Photometria περνά σε μια νέα φάση. Και, όπως συμβαίνει και με έναν άνθρωπο στα 18 του, τώρα αρχίζουν ίσως τα πιο ενδιαφέροντα.
Ποια θεωρείς σήμερα τη μεγαλύτερη πρόκληση για ένα ανεξάρτητο φωτογραφικό φεστιβάλ στην Ελλάδα;
Οι προκλήσεις είναι πολλές και πολυεπίπεδες, αλλά η μεγαλύτερη παραμένει η οικονομική βιωσιμότητα και η δυσκολία να πείσεις μια εταιρεία ότι αξίζει να επενδύσει στον πολιτισμό. Όταν είσαι στην επαρχία, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Πρέπει κάθε χρόνο να εξηγείς γιατί μια επιχείρηση να διαθέσει ένα μέρος του budget της για έναν πολιτιστικό θεσμό, ιδιαίτερα όταν δεν βρίσκεται στην Αθήνα ή σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Ακόμη και οι μεγάλες εταιρείες της πόλης δεν συμμετέχουν πάντα όσο θα περιμέναμε σε τέτοιες προσπάθειες. Ένας πολιτιστικός θεσμός δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που τον οργανώνουν. Αφορά την ίδια την πόλη και την εικόνα της προς τα έξω.
Από την άλλη, έχεις την ανάγκη να εκπαιδεύσεις ένα κοινό που δεν έχει πάντα τη συνήθεια να συμμετέχει σε πολιτιστικά δρώμενα. Στην περιφέρεια είναι πιο δύσκολο να κινητοποιήσεις ένα μεγάλο κοινό για πολιτιστικές δράσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς του. Χρειάζεται επιμονή και συνεχής προσπάθεια για να δημιουργηθεί ένα κοινό που θα έρθει, θα παρακολουθήσει μια έκθεση, θα επιστρέψει και τελικά θα αισθανθεί ότι αυτός ο θεσμός είναι και δικός του.
Υπάρχει και μια άλλη πλευρά που ίσως δεν φαίνεται εύκολα απ’ έξω. Για να δημιουργήσεις έναν ανεξάρτητο πολιτιστικό θεσμό στην Ελλάδα, χρειάζεται να διαθέσεις πάρα πολύ από τον προσωπικό σου χρόνο. Στο Photometria όλα αυτά τα χρόνια δουλεύουμε όλοι μας σε εθελοντική βάση, με μεράκι και πίστη σε αυτό που κάνουμε, βάζοντας πολλές φορές στην άκρη την οικογένεια, την ξεκούραση και τον ελεύθερο χρόνο μας. Δεν μπορείς να ζήσεις από ένα φωτογραφικό φεστιβάλ στην Ελλάδα.
Παρόλα αυτά, ίσως αυτή να είναι και η δύναμη του Photometria. Το ότι μετά από 18 χρόνια συνεχίζουμε, επειδή υπάρχει ακόμη η διάθεση, το μεράκι και η πίστη ότι αυτό που κάνουμε έχει αξία.
Υπάρχει κάποια ιδέα, συνεργασία ή όνειρο για το Photometria που δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί;
Αλίμονο αν σταματούσαμε να ονειρευόμαστε· το φεστιβάλ θα είχε σβήσει προ πολλού. Υπάρχουν πολλά σχέδια στο μυαλό μας, αλλά επειδή μας αρέσει να εκπλήσσουμε ευχάριστα το κοινό μας, κρατάμε τις λεπτομέρειες για τη στιγμή που θα πάρουν σάρκα και οστά.
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θέλουμε το Photometria να συνεχίσει να μεγαλώνει όχι μόνο σε μέγεθος, αλλά κυρίως σε ουσία. Να δημιουργούμε νέες συνεργασίες, να δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες σε φωτογράφους, να φέρνουμε σημαντικούς ανθρώπους και έργα στα Γιάννενα και να δημιουργούμε πράγματα που θα μείνουν στην πόλη και πέρα από τη διάρκεια ενός φεστιβάλ. Τα 18 χρόνια δεν τα βλέπω ως έναν απολογισμό. Τα βλέπω περισσότερο σαν μια καλή αφετηρία για την επόμενη φάση του Photometria. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι στην ομάδα που συνεχίζουν να έχουν ιδέες και όρεξη, νομίζω ότι έχουμε ακόμη πολλά να κάνουμε.
Καθώς πλησιάζετε στα 20 χρόνια, ποιο είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα για το φεστιβάλ;
Το επόμενο μεγάλο στοίχημα, καθώς πλησιάζουμε στα 20 χρόνια, είναι ένα και ξεκάθαρο: η συνέχεια. Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι το φεστιβάλ θα συνεχίσει να υπάρχει και να εξελίσσεται, ότι έχει πλέον χτίσει τόσο γερές βάσεις ώστε να μπορεί να προχωρήσει και πέρα από τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν.
Θέλω το Photometria να αποκτήσει ακόμη πιο σταθερές βάσεις, να μεγαλώσει η παρουσία του όλο τον χρόνο μέσα από το Photometria Photography Center, να ενισχύσουμε τις διεθνείς συνεργασίες μας και να δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες για νέους φωτογράφους. Και πάνω απ’ όλα, θέλω να συνεχίσουμε να αφήνουμε κάτι πίσω μας στα Γιάννενα. Όπως όταν λέμε Δράμα το μυαλό μας πηγαίνει αμέσως στο Φεστιβάλ ταινιών Μικρού Μήκους και όταν λέμε Καλαμάτα στο Φεστιβάλ Χορού, έτσι θα ήθελα να συμβαίνει και με τα Γιάννενα και τη φωτογραφία. Μετά από 18 χρόνια ζωντανής παρουσίας, το μεγάλο μας στοίχημα είναι να συνδεθεί ακόμη πιο δυνατά η πόλη με τη φωτογραφία, ώστε όταν κάποιος σκέφτεται τα Γιάννενα να σκέφτεται και το Photometria, και το αντίστροφο. Το Photometria δεν ανήκει πια μόνο σε εμάς που το ξεκινήσαμε. Έχει γίνει κομμάτι της πόλης και της πολιτιστικής της ζωής. Το στοίχημα της επόμενης δεκαετίας είναι να ριζώσει ακόμη βαθύτερα και να εξελιχθεί σε έναν αυτόνομο, σταθερό και διαχρονικό θεσμό.
Και φυσικά, υπάρχει και το πιο δύσκολο στοίχημα: να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια όρεξη και το ίδιο μεράκι που είχαμε όταν ξεκινούσαμε. Γιατί χωρίς αυτά, όσες υποδομές και συνεργασίες κι αν αποκτήσεις, δεν μπορείς να κρατήσεις ζωντανό έναν τέτοιο θεσμό.
Αν μπορούσες να μιλήσεις στον Αχιλλέα του 2009, λίγο πριν από την πρώτη διοργάνωση, τι θα του έλεγες;
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα κοιτούσα τον Αχιλλέα του 2009 στα μάτια και θα του έλεγα να μην κάνει πίσω. Να αφεθεί στη ροή των πραγμάτων, αλλά να κρατάει εκείνος γερά το τιμόνι.
Ήμουν 39 ετών τότε, σε μια απαιτητική περίοδο της ζωής μου, και είχα μια έντονη εσωτερική ανάγκη να προσφέρω κάτι ουσιαστικό στον τόπο μου. Δεν σκεφτόμουν ότι 18 χρόνια μετά θα μιλούσαμε για έναν θεσμό με διεθνείς συνεργασίες, ένα Photo Center και όλα όσα έχουν συμβεί στην πορεία. Θα του έλεγα επίσης να μην ξεχάσει ποτέ κάτι που τότε ίσως δεν μπορούσε να γνωρίζει: ότι οι μεγάλες προσπάθειες δεν γίνονται μόνο από έναν άνθρωπο, γίνονται από ομάδες, από παρέες, από ανθρώπους που πιστεύουν ο ένας στον άλλον και είναι διατεθειμένοι κάποιες φορές να κάνουν στην άκρη τις προσωπικές τους φιλοδοξίες για κάτι μεγαλύτερο από τον καθένα ξεχωριστά. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που μου έδωσε το Photometria. Ίσως θα του έλεγα να μην αγχωθεί τόσο πολύ για το πού θα φτάσει. Να απολαύσει περισσότερο τη διαδρομή, τους ανθρώπους που θα γνωρίσει, τις φιλίες που θα δημιουργηθούν, ακόμη και τις δυσκολίες. Γιατί τελικά, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο ο προορισμός που αξίζει. Είναι όσα έζησες μέχρι να φτάσεις εκεί. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να λέω και στα νέα παιδιά που έρχονται σήμερα στην ομάδα και στους εθελοντές μας. Δεν χρειάζεται πάντα να κάνεις κάτι μεγάλο για να αλλάξεις τα πράγματα. Αν ο καθένας μας βάλει ένα μικρό λιθαράκι για το κοινό καλό, στο τέλος αυτά τα μικρά λιθαράκια μπορούν να χτίσουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Ίσως έτσι αλλάζει πραγματικά ο κόσμος γύρω μας.
Και πάνω απ’ όλα, θα του έλεγα: συνέχισε. Μπορεί να μην ξέρεις πού θα σε βγάλει, αλλά αξίζει να το προσπαθήσεις.
Και αν έπρεπε να διαλέξεις μία μόνο εικόνα, μία στιγμή ή μία ιστορία που να συμβολίζει ολόκληρη αυτή τη 18χρονη διαδρομή, ποια θα ήταν και γιατί;
Αν με ρωτούσατε για το παρόν, θα σας έλεγα τη στιγμή λίγο πριν ανοίξει μια έκθεση: να κουβαλάμε φωτογραφίες, κάδρα και εργαλεία, να τρέχουμε από τον έναν χώρο στον άλλον και να προσπαθούμε να προλάβουμε τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή. Λίγο χάος, πολύ άγχος, κούραση, γέλιο και πάνω απ’ όλα συνεργασία. Και μετά ανοίγουν οι πόρτες και έρχεται ο κόσμος. Αυτή είναι η καθημερινή αδρεναλίνη του Photometria.
Αν όμως πρέπει να διαλέξω μία και μόνο εικόνα που να συμβολίζει ολόκληρη τη διαδρομή, αυτή πηγαίνει πίσω στο 2009. Είναι μια στιγμή από την πρώτη μας διοργάνωση. Θυμάμαι εμένα και τον Παναγιώτη Παπουτσή να καθόμαστε ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά από την είσοδο του χώρου. Δεν υπάρχει κόσμος. Κανείς δεν έμπαινε. Ήμασταν αμίλητοι και κοιτούσαμε τη λίμνη. Δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή είχαμε περίπου τις ίδιες σκέψεις, το ίδιο όραμα, αλλά και την ίδια αγωνία. Είχαμε ξεκινήσει κάτι χωρίς να ξέρουμε αν τελικά θα έχει συνέχεια, αν θα το αγκαλιάσει ο κόσμος, αν μπορούμε πραγματικά να το κάνουμε.
Για μένα, αυτές οι δύο εικόνες είναι ουσιαστικά το Photometria. Η μία είναι η αφετηρία και η άλλη είναι η διαδρομή που ακολούθησε. Από έναν σχεδόν άδειο χώρο και δύο ανθρώπους που κοιτούσαν τη λίμνη, φτάσαμε σήμερα σε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που τρέχουν, κουβαλούν, αγχώνονται, γελούν και τελικά ανοίγουν τις πόρτες για να υποδεχτούν τον κόσμο. Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό που μου έδωσε το Photometria. Ότι ένα όραμα μπορεί να ξεκινήσει από δύο ανθρώπους που κοιτούν σιωπηλοί μια λίμνη, αλλά για να συνεχίσει χρειάζεται να γίνει κοινό όνειρο. Να το πιστέψουν κι άλλοι, να βάλει ο καθένας το δικό του μικρό λιθαράκι και κάποια στιγμή να καταλάβεις ότι αυτό που ξεκίνησε ως μια ιδέα μιας μικρής παρέας έχει γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από όλους εμάς.
Τι πιστεύουμε
Η διαδρομή που περιγράφει ο Αχιλλέας Τζιάκος δείχνει έναν θεσμό που χτίστηκε σταδιακά πάνω στον εθελοντισμό, στις συνεργασίες και στην επιμονή να προσθέτει κάθε χρόνο κάτι νέο. Το πιο ουσιαστικό σημείο της συνέντευξης είναι ότι η «ενηλικίωση» δεν παρουσιάζεται ως κατάληξη, αλλά ως ευθύνη: να αποκτήσει το Photometria δομές και συνέχεια που να ξεπερνούν τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Αχιλλέας Τζιάκος γεννήθηκε το 1969 στα Ιωάννινα και σπούδασε Πληροφορική. Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στους χώρους των μέσων ενημέρωσης, της επικοινωνίας και της διαφήμισης, υπήρξε ιδιοκτήτης και διευθυντής του Metro FM και εκδότης της Street Press Lift, ενώ ασχολήθηκε με την εταιρική επικοινωνία, τις εκδόσεις και την οργάνωση εκδηλώσεων. Το 2012 συμμετείχε στην πρώτη διοργάνωση του TEDxIoanninaChange. Το 2009, μαζί με τον Παναγιώτη Παπουτσή, συνίδρυσε το Photometria International Photography Festival. Παραμένει ενεργό μέλος της ομάδας και συμμετέχει στην ανάπτυξη του Photometria Photography Center. Σήμερα εργάζεται ως σύμβουλος πωλήσεων, συνεχίζοντας παράλληλα την ενασχόλησή του με το Photometria και τις πολιτιστικές δράσεις του.
Συχνές ερωτήσεις
Πότε ξεκίνησε το Photometria;
Η πρώτη διοργάνωση πραγματοποιήθηκε το 2009, όταν μια αρχική ιδέα για φωτογραφικό διαγωνισμό με θέμα τη μουσική εξελίχθηκε σε αυτόνομο φεστιβάλ.
Τι σημαίνει το «Coming of Age (18+)»;
Είναι ο τίτλος της 18ης διοργάνωσης και, για τον Αχιλλέα Τζιάκο, συμβολίζει τόσο τη δικαίωση της μέχρι τώρα πορείας όσο και την ευθύνη για την επόμενη φάση.
Ποιο είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα του Photometria;
Η συνέχεια: σταθερότερες βάσεις, ισχυρότερη παρουσία όλο τον χρόνο μέσω του PPC, περισσότερες διεθνείς συνεργασίες και ευκαιρίες για νέους φωτογράφους.
Πώς βλέπει ο Αχιλλέας Τζιάκος την τεχνητή νοημοσύνη;
Δεν τη βλέπει τεχνοφοβικά. Υποστηρίζει ότι όσο ευκολότερη γίνεται η παραγωγή μιας «τέλειας» εικόνας, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν η ανθρώπινη πρόθεση, η ιδέα και το προσωπικό βίωμα.
