Σύνοψη
- Ο Αγοραστός Παπατσάνης διακρίθηκε στον Wildlife Photographer of the Year 2026.
- Μιλά για τον υπεριώδη φθορισμό των μανιταριών και την εικόνα «Shedding Light».
- Περιγράφει τον τρόπο φωτογράφισης και τη σημασία της επιστροφής στους γνώριμους τόπους.
- Αναφέρεται επίσης στα βιβλία που ετοιμάζει.
Ο Αγοραστός Παπατσάνης μιλά στο PTTL για τη βραβευμένη φωτογραφία «Shedding Light», τον κόσμο των μανιταριών και όσα του έμαθαν δεκαετίες παρατήρησης της ελληνικής φύσης.
Η νέα του διάκριση στον Wildlife Photographer of the Year με φωτογραφία από τον Όλυμπο είναι η αφορμή για μια συζήτηση για το υπεριώδες φως, τη φωτογραφική τεχνική, την υπομονή και την αξία της επιστροφής στους γνώριμους τόπους.
Στον Wildlife Photographer of the Year 2026 βραβεύτηκε το «Shedding Light» στην κατηγορία Plants and Fungi, ενώ ο φωτογράφος είχε ξεχωρίσει και στον διαγωνισμό του 2023.
Η συνέντευξη
Η φετινή νίκη στον Wildlife Photographer of the Year προστίθεται σε μια σειρά διακρίσεών σου στον διαγωνισμό. Πώς τη βίωσες και τι διαφορετικό σημαίνει για σένα σε αυτή τη φάση της πορείας σου;
Η αναγνώριση από το Wildlife Photographer of the Year παραμένει κάτι ξεχωριστό, όσες φορές κι αν τη ζήσεις. Φέτος είχα μαζί μου την κόρη μου, τη Ζωή, κι αυτό έδωσε στην εμπειρία μια πολύ προσωπική διάσταση. Σε αυτή τη φάση της πορείας μου, νιώθω κυρίως ευγνωμοσύνη. Καταλαβαίνω καλύτερα πόσα πράγματα χρειάστηκε να συναντηθούν για να φτάσει μια φωτογραφία μέχρι εκεί. Τι σημαίνει για μένα? Εγώ επιστρέφω στο δάσος, το οποίο δεν μου χρωστά την επόμενη φωτογραφία επειδή βραβεύτηκε η προηγούμενη.
Ποια είναι η ιστορία πίσω από το «Shedding Light»; Θα θέλαμε να μας περιγράψεις τη διαδρομή από τη στιγμή που εντόπισες τα μανιτάρια στον Όλυμπο μέχρι την ολοκλήρωση της φωτογραφίας.
Η ιστορία ξεκινά από την αναβολή ενός ταξιδιού. Θα πήγαινα στη Βιέννη για μια διάλεξη, όμως σοβαροί οικογενειακοί λόγοι με ανάγκασαν να μεταθέσω την αναχώρησή μου κατά μία ημέρα. Δεν είχα αναβάλει ποτέ ξανά ταξίδι. Αυτή η αλλαγή με έφερε εκείνο το απόγευμα σε ένα γνώριμο δάσος οξιάς στον Όλυμπο.
Αποφάσισα να μπω σε μια μικρή, σκοτεινή χαράδρα. Εκεί συνάντησα πυκνές συστάδες Mycena renati πάνω σε αποσυντιθέμενους κορμούς οξιάς. Φωτογράφιζα αυτό το είδος επί χρόνια. Όταν όμως έπεσε πάνω τους το υπεριώδες φως, η αντίδραση ήταν ακαριαία και έντονη. Έμεινα να αναρωτιέμαι πώς κάτι τόσο γνώριμο μπορούσε να κρύβει μια όψη που δεν είχα αντικρίσει ποτέ.
Η φωτογράφιση ήταν δύσκολη. Ήμουν μόνος, σε απότομο και υγρό έδαφος, με το φως να έχει σχεδόν χαθεί, πράγμα που δυσκόλευε ακόμη και τις πιο απλές κινήσεις. Η σύνθεση, η εστίαση και η σταθερότητα της μηχανής απαιτούσαν μεγάλη προσοχή, αλλά έπρεπε παράλληλα να δουλέψω γρήγορα, πριν σκοτεινιάσει τελείως. Ήθελα να διατηρήσω στην εικόνα το λιγοστό φυσικό φως του δάσους μαζί με τον φθορισμό των μανιταριών.
Κοιτάζοντάς τη σήμερα, σκέφτομαι πόσο εύκολα θα μπορούσα να μην είχα βρεθεί ποτέ εκεί. Αν δεν είχα αναβάλει το ταξίδι μου στη Βιέννη, αυτή η φωτογραφία δεν θα είχε δημιουργηθεί.
Πώς προέκυψε η χρήση υπεριώδους φωτισμού; Τι γνώριζες για τον φθορισμό των συγκεκριμένων μανιταριών και τι ανακάλυψες μέσα από τους πειραματισμούς σου;
Η χρήση υπεριώδους φωτισμού είναι μέρος ενός πρότζεκτ που δουλεύω εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο και συνεχίζεται. Είχα μελετήσει το φαινόμενο του φθορισμού πριν βγω στο δάσος, όμως, πέρα από τη γνωστή αντίδραση του κοινού είδους Hypholoma fasciculare, δεν είχα ιδέα ποια άλλα είδη θα αντιδρούσαν και με ποιον τρόπο. Αυτή η αναζήτηση εξελίσσεται μέσα από πολλές εξορμήσεις και παρατήρηση.
Από όσα έχω δοκιμάσει μέχρι σήμερα, ελαχιστότατα είδη εμφανίζουν έντονο, ορατό φθορισμό. Κάθε συνάντηση, λοιπόν, έχει την αβεβαιότητα και τη χαρά της ανακάλυψης.
Το υπεριώδες φως δεν δημιουργεί αυτή την ιδιότητα, αποκαλύπτει κάτι που υπάρχει ήδη στη χημεία τους. Όσα έχω ζήσει και συνεχίζω να ζω στη διάρκεια αυτού του πρότζεκτ είναι μαγικές στιγμές. Κάποιες φορές η εμπειρία παίρνει παραμυθένιες διαστάσεις, κι όμως αυτό που εχω απέναντι μου ανήκει στην πραγματικότητα. Ένα μέρος της που οι ανθρώπινες αισθήσεις, από μόνες τους, δεν μας επιτρέπουν να δούμε. Σε αντίθεση με πολλά έντομα και ζωή που μπορούν.
Για το «Shedding Light» χρησιμοποίησες φακό 15mm και focus stacking έξι λήψεων. Πώς δούλεψες τη σύνθεση και το βάθος πεδίου ώστε να αποδώσεις τη σκηνή όπως την είχες στο μυαλό σου;
24mm probe! Ήθελα ο θεατής να νιώθει ότι μπορεί να μπει μέσα στη σκηνή, να βρεθεί στο ύψος των μανιταριών και να κοιτάξει το δάσος από τη δική τους κλίμακα. Ο φακός των 24mm probe μού επέτρεψε να πλησιάσω πολύ, διατηρώντας παράλληλα το περιβάλλον μέσα στο κάδρο. Η θέση της μηχανής ήταν καθοριστική για τη σχέση ανάμεσα στα μανιτάρια του προσκηνίου και στο δάσος πίσω τους.
Σε τόσο κοντινή απόσταση, το βάθος πεδίου δεν αρκούσε για όσα ήθελα να αποδώσω καθαρά. Έκανα έξι διαδοχικές λήψεις, μετακινώντας την εστίαση και κρατώντας τη μηχανή και το κάδρο σταθερά. Ο συνδυασμός τους μου έδωσε το απαραίτητο βάθος πεδίου, ώστε το βλέμμα να μπορεί να κινηθεί μέσα στην εικόνα.
Ήταν η πρώτη μου προσπάθεια με αυτή την τεχνική και, μέχρι σήμερα, την έχω χρησιμοποιήσει μόλις άλλη μία φορά. Την επιλέγω μόνο όταν θεωρώ ότι προσφέρει κάτι ουσιαστικό στο τελικό αποτέλεσμα.
Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στη δημιουργία αυτής της φωτογραφίας; Υπήρξε κάποια δοκιμή που δεν λειτούργησε, αλλά σε βοήθησε να βρεις την τελική λύση;
Το απότομο και υγρό έδαφος δυσκόλευε τις κινήσεις μου, ενώ το λιγοστό φως έκανε τη σύνθεση και την εστίαση ιδιαίτερα απαιτητικές.
Δεν υπήρξε κάποια αποτυχημένη δοκιμή που με οδήγησε στην τελική λύση εκείνο το απόγευμα. Πρόλαβα να κάνω ελάχιστες λήψεις και, ευτυχώς, όλα λειτούργησαν. Υπήρχε όμως πίσω τους η εμπειρία πολλών χρόνων, με δοκιμές και αποτυχίες που με είχαν μάθει να παίρνω αποφάσεις στο πεδίο. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να εμπιστευτώ αυτή την εμπειρία και να δουλέψω.
Πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον σου για τη φωτογράφιση μανιταριών και τι εξακολουθεί να σε συναρπάζει σε αυτά ύστερα από τόσα χρόνια;
Το ενδιαφέρον μου ξεκίνησε στη Δεσκάτη, πριν από περίπου 27 χρόνια, δίπλα στον μυκητολόγο Γιώργο Κωνσταντινίδη, δάσκαλο και καλό μου φίλο μου, που με μύησε στον κόσμο των μανιταριών. Η μελέτη, η καταγραφή και η φωτογράφισή τους έγιναν σταδιακά μέρος της ζωής μου.
Αυτό που εξακολουθεί να με συναρπάζει είναι ότι η γνωριμία μαζί τους δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Όσο περισσότερο τα γνωρίζω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσα δεν γνωρίζω.
Παράλληλα, αλλάζω κι εγώ. Το ίδιο μανιτάρι το κοιτάζω διαφορετικά σήμερα απ’ ό,τι πριν από είκοσι χρόνια. Είναι μια σχέση που συνεχώς εξελίσσεται.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες σου που έχουν διακριθεί στον διαγωνισμό, ποια θεωρείς τη σημαντικότερη αλλαγή στον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις τη φύση;
Η σημαντικότερη αλλαγή είναι ότι με απασχολεί όλο και περισσότερο τι έχει να πει μια φωτογραφία. Η ομορφιά, το φως και η σύνθεση εξακολουθούν να με ενδιαφέρουν, αλλά αναζητώ μέσα στην εικόνα κάτι που θα κρατήσει τον θεατή λίγο περισσότερο, θα του γεννήσει μια απορία ή θα τον κάνει να προσέξει κάτι που μέχρι τότε προσπερνούσε.
Αυτό αλλάζει και τον τρόπο που βρίσκομαι στη φύση. Παρατηρώ περισσότερο τις σχέσεις: πώς ένας οργανισμός συνδέεται με τον χώρο του, τι συμβαίνει γύρω του, ποια ιστορία εκτυλίσσεται μπροστά μου. Προσπαθώ να καταλάβω τι με συγκινεί σε αυτό που βλέπω και πώς μπορώ να το μοιραστώ.
Πριν από τη φετινή νίκη είχαν προηγηθεί το «The magical morels» το 2022 και το «Last Breath of Autumn» το 2023, στην κατηγορία Plants and Fungi. Τι προετοιμασία και πόση επιμονή χρειάστηκαν εκείνες οι εικόνες — πράγματα που δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος βλέποντας μόνο το τελικό αποτέλεσμα;
Στο «The magical morels» χρειαζόταν να συναντηθούν το φως του φόντου και ο φωτισμός των μανιταριών. Η σύνθεση εξαρτιόταν από αυτή την ισορροπία.
Στο «Last Breath of Autumn» δούλευα μέσα στη βροχή. Προστάτευσα τη μηχανή με τη φωτογραφική μου ομπρέλα και το φλας με μια πλαστική σακούλα. Η ακρίβεια στην τοποθέτηση του φωτισμού ήταν καθοριστική για να αποκαλυφθούν τα σπόρια που απελευθέρωνε το μανιτάρι, μια ολόκληρη κίνηση ζωής που διαφορετικά θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη.
Αυτό που δεν φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα είναι πόση παρατήρηση προηγείται και πόσες αποφάσεις χρειάζεται να πάρεις μέχρι να φτάσεις εκεί. Και κυρίως, υπομονή, υπομονή, υπομονή. Η φύση έχει τον δικό της μηχανισμό και σου τον αποκαλύπτει όταν θέλει εκείνη, αρκεί εσύ να είσαι διαθέσιμος και παρών.
Ο Όλυμπος επανέρχεται σε σημαντικές φωτογραφίες σου. Τι έχεις μάθει επιστρέφοντας στον ίδιο τόπο, σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες, που δύσκολα θα ανακάλυπτες σε μια μεμονωμένη επίσκεψη;
Στο επερχόμενο βιβλίο μου «Μονόλογος για Δύο» υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο με τίτλο «Η αξία του εδώ». Αυτή η σκέψη βρίσκεται στον πυρήνα της σχέσης μου με την ελληνική φύση. Το να έχεις έναν τόπο που γνωρίζεις και στον οποίο μπορείς να επιστρέφεις είναι από τα σπουδαιότερα πράγματα για έναν φωτογράφο. Ένα ταξίδι σε έναν όμορφο, άγνωστο τόπο έχει τη δική του αξία ως εμπειρία, όμως δυσκολότερα μπορεί να σου χαρίσει μια σπουδαία εικόνα. Πολλά εξαρτώνται από τις συνθήκες που θα συναντήσεις, από μια σπάνια σκηνή, από την τύχη. Η επιστροφή σε έναν γνώριμο τόπο σού δίνει χρόνο να παρατηρήσεις, να καταλάβεις και να ανακαλύψεις. Και έχουμε τόσους τέτοιους τόπους στην Ελλάδα. Τον Όλυμπο, τη Δεσκάτη Γρεβενών, το Καϊμακτσαλάν, τη Χαλκιδική, τα Άγραφα, την Ήπειρο. Τόπους που μπορούν να μας χαρίσουν ξεχωριστές στιγμές και εικόνες. Για μένα είναι διπλή και τριπλή η χαρά όταν οι φωτογραφίες μου διακρίνονται και ταξιδεύουν στον κόσμο έχοντας γεννηθεί στην υπέροχη χώρα μου. Κουβαλούν το φως της και κάτι από τους ανθρώπους που περπάτησαν εκεί πριν από εμάς.
Με ποια κριτήρια επιλέγεις τις φωτογραφίες που υποβάλλεις στον Wildlife Photographer of the Year; Έχει υπάρξει διάκριση που σε εξέπληξε, επειδή εσύ ξεχώριζες περισσότερο κάποια άλλη εικόνα σου;
Είναι δύσκολη επιλογή. Σπάνια θα υποβάλω εικόνες προηγούμενων χρόνων. Δίνω σημασία στην πρώτη εντύπωση, αλλά και στις επαναλαμβανόμενες επιστροφές μου σε κάποιες φωτογραφίες. Όταν μια εικόνα εξακολουθεί να με τραβά κοντά της, αυτό κάτι σημαίνει για μένα. Το βασικό μου κριτήριο είναι να αρέσει πρώτα σε εμένα. Δεν επιλέγω προσπαθώντας να προβλέψω τι θα αρέσει στους κριτές. Ξέρω τι θέλω να παρουσιάσω και με ποιες εικόνες θα ήθελα να διακριθώ. Κι ας ακούγεται κάπως, δεν με ενδιαφέρει καθόλου να βραβευτεί μια φωτογραφία μου που δεν με ενθουσιάζει πρώτα απ’ όλους εμένα. Δεν κάνω συλλογή βραβείων, ούτε με απασχολεί να μεγαλώνει ο αριθμός τους. Με ενδιαφέρει να αναγνωρίζεται μια δουλειά που με εκφράζει και στην οποία πιστεύω. Έχω όμως επίγνωση ότι η δική μου προτίμηση δεν συμπίπτει απαραίτητα με εκείνη της κριτικής επιτροπής.
Το «Shedding Light» φωτογραφήθηκε με Nikon D810. Ποια στοιχεία του εξοπλισμού είναι καθοριστικά για τον τρόπο που δουλεύεις και πού θα συμβούλευες κάποιον να επενδύσει πρώτα, αν ήθελε να ασχοληθεί με αυτό το είδος φωτογραφίας;
Να επενδύσει πρώτα στο καλύτερο κρύσταλλο που διαθέτει: το μάτι του. Αυτό επικοινωνεί με τον εγκέφαλο και το συναίσθημα και, μέσα από το σκόπευτρο, οδηγεί στην υλοποίηση της εικόνας.
Χωρίς αυτό, όλα τα υπόλοιπα είναι κάπως στο Auto για μένα. Οι σύγχρονες μηχανές μπορούν να παράγουν άρτιες τεχνικά φωτογραφίες. Το νόημα, η ταυτότητα και η διαφορετικότητα όμως χρειάζονται το δικό μας βλέμμα. Χρήσιμος ο εξοπλισμός, δε λέω, αλλά πρέπει να έχουμε κάτι να του ζητήσουμε.
Αν έπρεπε οπωσδήποτε να επιλέξω ένα κομμάτι εξοπλισμού, θα έλεγα τον φακό. Καθορίζει την προοπτική.
Ποιες πρακτικές ακολουθείς στο πεδίο ώστε η παρουσία σου και η διαδικασία της φωτογράφισης να επηρεάζουν όσο γίνεται λιγότερο τα μανιτάρια και το περιβάλλον τους;
Ο σεβασμός αρκεί για να σε κάνει προσεκτικό. Είσαι φιλοξενούμενος εκεί και οφείλεις να σέβεσαι τον χώρο που σε φιλοξενεί.
Οι εικόνες σου έχουν συχνά μια παραμυθένια αίσθηση. Πώς διαμορφώνεις αυτό το αποτέλεσμα με τον φωτισμό στο πεδίο και ποιος είναι ο ρόλος της επεξεργασίας στη συνέχεια;
Για μένα το μανιτάρι έχει δύο διαστάσεις που συνυπάρχουν: είναι ένας πραγματικός οργανισμός, με τη δική του θέση στη φύση, και ταυτόχρονα κουβαλά έναν ολόκληρο κόσμο μυστηρίου, παραμυθιών και συμβολισμών. Αυτή η δεύτερη διάσταση με γοητεύει και μου αρέσει να την αποδίδω στις εικόνες μου. Είναι μέρος του τρόπου που τα βλέπω. Φωτογραφία σημαίνει φως και γράφω. Ανάλογα με τη σκηνή, μπορεί να δουλέψω αποκλειστικά με φυσικό φως ή να χρησιμοποιήσω μέχρι και τέσσερα φλας. Η θέση, η κατεύθυνση και η ένταση του φωτός μπορούν να δώσουν αυτή την παραμυθένια αίσθηση σε κάτι απολύτως υπαρκτό. Προσπαθώ να πετυχαίνω το αποτέλεσμα στο πεδίο, μέσα από τον φωτισμό και τις in camera ρυθμίσεις της μηχανής, ώστε η επεξεργασία μετά να είναι ελάχιστη. Αυτό συνδέεται και με τους αυστηρούς περιορισμούς των διαγωνισμών στους οποίους συμμετέχω, αλλά κυρίως με τη δική μου προσέγγιση. Δεν με ενδιαφέρει να τραβήξω απρόσεκτα ένα καρέ με τη σκέψη ότι θα το «φτιάξω» αργότερα. Θέλω να δηλώνω φωτογράφος. Αποδέχομαι και εκτιμώ την ψηφιακή δημιουργία, αλλά θεωρώ ουσιαστικό να διαχωρίζουμε τις δύο πρακτικές.
Τι έχουν αλλάξει στην πράξη οι διακρίσεις στον Wildlife Photographer of the Year για τη δουλειά σου; Ποιες συνεργασίες ή ευκαιρίες προέκυψαν μέσα από αυτή την αναγνώριση;
Οι διακρίσεις έδωσαν στη δουλειά μου τη δυνατότητα να ταξιδέψει πολύ μακρύτερα. Προέκυψαν συνεργασίες με το National Geographic, με άρθρο και, τον Απρίλιο του 2024, το πρώτο του εξώφυλλο με μανιτάρια. Φωτογραφίες μου παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, από την Αργεντινή ως την Ιαπωνία και τη Νέα Ζηλανδία, και δημοσιεύτηκαν σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Ήρθαν επίσης προσκλήσεις για ομιλίες και συμμετοχές σε κριτικές επιτροπές, αλλά και γνωριμίες που εξελίχθηκαν σε ουσιαστικές φιλίες.
Όσα έκανα είναι λιγότερα από όσα μου προτάθηκαν. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν κινητοποιείται εύκολα για χάρη της προβολής. Προτιμώ να κάνω λίγα, καλά και διακριτικά, με τον τρόπο που θέλω να ζω και την υπόλοιπη ζωή μου.
Η Ελλάδα είναι εκείνη που ασχολήθηκε λιγότερο με αυτή την πορεία. Κι αν αυτό ακούγεται σαν παράπονο, θέλω να διευκρινίσω ότι με πληγώνει πολιτιστικά και όχι ως “εγώ”. Με στενοχωρεί να βλέπω πόσο δύσκολα στρέφουμε την προσοχή μας σε όσα γεννιούνται στον τόπο μας, ακόμη κι όταν αυτά βρίσκουν ανταπόκριση σε όλο τον κόσμο. Ιδίως όταν οι ίδιες οι εικόνες κουβαλούν την ελληνική φύση και την ταξιδεύουν τόσο μακριά.
Έχεις παρατηρήσει αλλαγές στα δάση που επισκέπτεσαι, στην εμφάνιση των μανιταριών ή στις εποχές που τα συναντάς; Αν ναι, πώς επηρεάζουν όσα επιλέγεις να φωτογραφίσεις;
Ναι, εννοείται. Υπάρχουν χρονιές που επιστρέφω σε γνώριμα σημεία, την εποχή που συνήθως περιμένω να συναντήσω μανιτάρια, και η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Η εμφάνισή τους δεν ακολουθεί το δικό μας ημερολόγιο. Εξαρτάται από την υγρασία, τις βροχές, τη θερμοκρασία και τον συνδυασμό τους. Η μακρόχρονη επαφή με έναν τόπο σε κάνει να προσέχεις αυτές τις διαφορές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορείς πάντα να εξηγήσεις την αιτία τους.
Φωτογραφικά, μπορεί να ξεκινήσω αναζητώντας κάτι συγκεκριμένο και να συναντήσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Προσπαθώ να παραμένω ανοιχτός σε αυτό που υπάρχει μπροστά μου.
Ποια πρακτική συμβουλή θα έδινες σε έναν φωτογράφο που ξεκινά σήμερα να εξερευνά τη φύση κοντά στον τόπο του και θέλει να αναπτύξει τη δική του ματιά;
Δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές. Μπορώ όμως να θέσω μια ερώτηση: Από πότε η ζωή σε μια τσιμεντούπολη έγινε το φυσιολογικό; Από πότε η απομάκρυνσή μας από τη φύση θεωρείται κάτι κανονικό; Η επαφή με τη φύση είναι μέρος της ίδιας μας της φύσης.
Όσο για την προσωπική ματιά, ίσως χρειάζεται να αφαιρέσουμε όσα την καλύπτουν: τις επιρροές, τις τάσεις και την ανάγκη να μοιάσουμε σε κάποιον άλλον. Να δούμε τι απομένει όταν πάψουμε να αναρωτιόμαστε πώς θα το φωτογράφιζε κάποιος άλλος.
Τι θα ήθελες να εξερευνήσεις στην επόμενη δουλειά σου; Υπάρχει κάποια εικόνα που ακόμη δεν έχεις καταφέρει να αποτυπώσεις όπως θα ήθελες και συνεχίζεις να την αναζητάς;
Πάντα υπάρχει μια εικόνα που αναζητώ και, μόλις καταφέρω να την αποτυπώσω, γεννιέται αμέσως η επόμενη. Είναι ένα συνεχόμενο ταξίδι. Δεν ξέρω με σιγουριά τι θα ακολουθήσω. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι το πρότζεκτ με το υπεριώδες φως συνεχίζεται και εξακολουθεί να με εκπλήσσει.
Παράλληλα, εδώ και περίπου δύο χρόνια ασχολούμαι με τη συγγραφή τριών βιβλίων. Το πρώτο είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των μανιταριών, ανάμεσα στην πραγματικότητα και το παραμύθι, όπου όμως όλα είναι αληθινά. Το δεύτερο είναι ένας προσωπικός περίπατος που γίνεται εξομολόγηση. Και το τρίτο αφηγείται τα τρία ταξίδια μου στη Νότια Κορέα, στην αναζήτηση ενός ξεχωριστού μανιταριού, όπου τελικά βρήκα πολλά περισσότερα από το ίδιο το μανιτάρι. Όταν με το καλό ολοκληρωθούν και βρουν το εκδοτικό τους σπίτι, θα μπορέσω να σας πω περισσότερα.
Ο φωτογράφος Αγοραστός Παπατσάνης
Ο Αγοραστός Παπατσάνης ασχολείται με τη φωτογράφιση και τη μελέτη των μανιταριών εδώ και περίπου 27 χρόνια. Η πορεία του ξεκίνησε στη Δεσκάτη, δίπλα στον μυκητολόγο Γιώργο Κωνσταντινίδη, και τον έχει οδηγήσει σε επανειλημμένες διακρίσεις στον Wildlife Photographer of the Year.
Οι φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις σε διάφορες χώρες, ενώ η συνεργασία του με το National Geographic περιλαμβάνει και εξώφυλλο με θέμα τα μανιτάρια τον Απρίλιο του 2024.
Παράλληλα με τη συνεχιζόμενη φωτογραφική του έρευνα στον υπεριώδη φθορισμό των μανιταριών, εργάζεται στη συγγραφή τριών βιβλίων.
Τι πιστεύουμε
Η συνέντευξη του Αγοραστού Παπατσάνη έχει κάτι πολύ ουσιαστικό για όποιον ασχολείται με τη φωτογραφία φύσης: δείχνει πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζεις πραγματικά το θέμα σου. Μιλάμε για σχεδόν τρεις δεκαετίες επαφής με έναν κόσμο που ο ίδιος εξακολουθεί να ανακαλύπτει.
Η ιστορία του «Shedding Light» είναι χαρακτηριστική. Μια αναβολή ταξιδιού τον έφερε σε ένα γνώριμο δάσος και ο υπεριώδης φωτισμός αποκάλυψε κάτι που δεν είχε δει προηγουμένως, παρότι φωτογράφιζε το συγκεκριμένο είδος επί χρόνια. Η τύχη έπαιξε τον ρόλο της, αλλά χωρίς την εμπειρία και την προετοιμασία του, η φωτογραφία μπορεί να μην είχε υπάρξει.
Ξεχωρίζει και η προσέγγισή του στον εξοπλισμό. Χρησιμοποιεί τεχνικές όπως το focus stacking και ελέγχει προσεκτικά τον φωτισμό, αλλά δεν αφήνει την τεχνολογία να καθορίσει τι θα φωτογραφίσει. Πρώτα υπάρχει η εικόνα που θέλει να δημιουργήσει και μετά η επιλογή των μέσων.
Κρατάμε επίσης την αναφορά του στην «αξία του εδώ». Δεν χρειάζεται κάθε αξιόλογη φωτογραφία φύσης να προέρχεται από έναν μακρινό προορισμό. Η επιστροφή στον ίδιο τόπο, η παρατήρηση των αλλαγών του και η εξοικείωση με τους οργανισμούς που ζουν εκεί μπορούν να αποδειχθούν πολύ πιο δημιουργικές από μια διαρκή αναζήτηση καινούργιων τοπίων.
