Sponsored
Σινεμά

Το Imperium του Sergei Loznitsa κερδίζει το μεγάλο βραβείο στο Λονδίνο

Το αρχειακό ντοκιμαντέρ του Loznitsa στην κορυφή, με το Concrete Land να κερδίζει το Grierson Award.

Παιδί με γαλάζια στολή χορεύει σε αίθουσα, σε καρέ από το «Imperium».
Στιγμιότυπο από το «Imperium» του Sergei Loznitsa, που κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο 70ό BFI London Film Festival. Πηγή εικόνας: BFI.

Σύνοψη

  • Το Imperium του Sergei Loznitsa κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο 70ό BFI London Film Festival.
  • Η ταινία αξιοποιεί ιταλικό αρχειακό υλικό από τη Σοβιετική Ένωση της περιόδου 1970–1973.
  • Το Concrete Land της Asmahan Bkerat κέρδισε το Grierson Award, ακολουθώντας μια οικογένεια Βεδουίνων στην Ιορδανία.
Περιεχόμενα
  1. Imperium: Η Σοβιετική Ένωση μέσα από ένα ιταλικό αρχείο
  2. Concrete Land: Οκτώ χρόνια κοντά στην ίδια οικογένεια
  3. Οι υπόλοιπες διακρίσεις
  4. Τι πιστεύουμε

Το «Imperium» του Sergei Loznitsa κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο 70ό BFI London Film Festival, φέρνοντας στην πρώτη γραμμή ένα ντοκιμαντέρ φτιαγμένο αποκλειστικά από αρχειακές εικόνες της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 18 Οκτωβρίου 2026. Το «Concrete Land» της Asmahan Bkerat απέσπασε το Grierson Award του διαγωνιστικού ντοκιμαντέρ, με μια ιστορία οικογένειας, εκτοπισμού και επιβίωσης στην Ιορδανία.

Δείτε επίσημο απόσπασμα από το «Imperium».

Imperium: Η Σοβιετική Ένωση μέσα από ένα ιταλικό αρχείο

Ο Sergei Loznitsa αξιοποιεί υλικό που γύρισαν Ιταλοί κινηματογραφιστές μεταξύ 1970 και 1973 και διασώθηκε στο αρχείο AAMOD της Ρώμης. Οι αποστολές τους κάλυψαν περισσότερες από είκοσι περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, καταγράφοντας την πολιτισμική, κοινωνική και θρησκευτική πολυμορφία της.

Η διαδρομή ξεκινά από τη Μόσχα και προχωρά προς απομακρυσμένες κοινότητες. Η επίσημη εικόνα μιας ενιαίας αυτοκρατορίας συναντά διαφορετικές γλώσσες, παραδόσεις και τρόπους ζωής. Αυτό το χάσμα βρίσκεται στον πυρήνα της ταινίας: τι διατηρούν οι εικόνες από τις ζωές των ανθρώπων, πέρα από την ενότητα που επιδιώκει να προβάλει το κράτος.

Το «Imperium» δεν χρησιμοποιεί voice-over ή επεξηγηματικό σχολιασμό. Η αφήγηση στηρίζεται στη σύνδεση των πλάνων, με την Audinga Kučinskaitė και τον Loznitsa να υπογράφουν το μοντάζ.

Concrete Land: Οκτώ χρόνια κοντά στην ίδια οικογένεια

Στο πρώτο της μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, η Παλαιστινιοϊορδανή Asmahan Bkerat ακολουθεί τους Najar, μια αφροπαλαιστινιακή οικογένεια Βεδουίνων στα περίχωρα του Αμμάν. Ζουν σε σκηνές με τα ζώα τους, καθώς η επέκταση της πόλης, η απειλή εκδίωξης και ο ρατσισμός πιέζουν την καθημερινότητά τους.

Η Bkerat παρακολούθησε την οικογένεια επί οκτώ χρόνια. Ο παππούς επιμένει στη γη και στα πρόβατά του, ο γιος του αντιμετωπίζει την ανασφάλεια της παραμονής τους και η Eman μεγαλώνει από παιδί σε έφηβη. Οι διαφορετικές γενιές δίνουν συγκεκριμένο πρόσωπο στη σύγκρουση ανάμεσα στη διατήρηση ενός τρόπου ζωής και στην ανάγκη να βρεθεί ασφαλές σπίτι.

Η κριτική επιτροπή του ντοκιμαντέρ ξεχώρισε την εικόνα, τον ηχητικό σχεδιασμό και το χτίσιμο των σκηνών, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στη σχέση εμπιστοσύνης της δημιουργού με τους ανθρώπους που κινηματογραφεί.

Δείτε το trailer του «Concrete Land».

Οι υπόλοιπες διακρίσεις

Το Sutherland Award για πρώτη μεγάλου μήκους ταινία κέρδισε το «9 Temples to Heaven» του Sompot Chidgasornpongse.

Δείτε το trailer του «9 Temples to Heaven».

Το βραβείο μικρού μήκους απονεμήθηκε στο «Aman» του Rahul Roye.

Δείτε το trailer του «Aman».

Ειδικές μνείες δόθηκαν στα «Masc» του Bertil Nilsson, «Queer Edward II» του Theo Rollason και «Daughters of the Late Colonel» της Elizabeth Hobbs, στα τμήματα πρώτης ταινίας, ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους αντίστοιχα.

Δείτε το teaser του «Masc».

Δείτε επίσημο απόσπασμα από το «Queer Edward II».

Δείτε το trailer του «Daughters of the Late Colonel».

Τι πιστεύουμε

Το αρχειακό σινεμά μάς αφορά κάθε φορά που ξανανοίγουμε παλιό υλικό και ψάχνουμε τι ιστορία μπορεί να αφηγηθεί σήμερα. Στο «Imperium» μάς ενδιαφέρει ιδιαίτερα η επιλογή να απουσιάζει το voice-over: η σειρά και η διάρκεια των πλάνων αναλαμβάνουν μεγαλύτερο αφηγηματικό βάρος. Αξίζει να δούμε την ταινία έχοντας στο μυαλό αυτή την επιλογή και να προσέξουμε πώς μια εικόνα αλλάζει νόημα ανάλογα με εκείνη που ακολουθεί.

Στο «Concrete Land» στεκόμαστε στον χρόνο που αφιερώθηκε στους ανθρώπους του. Οκτώ χρόνια σημαίνουν επιστροφές, αλλαγές και σχέσεις που εξελίσσονται μαζί με το γύρισμα. Όταν ο Παναγιώτης Παπουτσής μιλά για την εμπιστοσύνη στο γύρισμα του «Μονά Κλειδιά», επιμένει στη συνέπεια και στον σεβασμό. Αυτή η δουλειά έχει άμεση σχέση με το πόσο κοντά μπορεί να φτάσει μια κάμερα σε μια ζωή, και συχνά απαιτεί περισσότερη υπομονή από οποιαδήποτε τεχνική επιλογή.

✎Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο