Σύνοψη
- Το HUMANCENTRIC βασίζεται σε μία σκηνή που έγραψε ο Ευθύμης Φιλίππου.
- Οκτώ ομάδες χρησιμοποίησαν AI, διατηρώντας αμετάβλητους τους διαλόγους.
- Το project παρουσιάστηκε στο Evolution Mallorca την 1η Νοεμβρίου 2026.
- Οι ταινίες αναδεικνύουν τη σημασία των διαφορετικών ανθρώπινων δημιουργικών επιλογών.
Ο Ευθύμης Φιλίππου έγραψε μία μόνο σκηνή και οκτώ δημιουργοί, χρησιμοποιώντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, την μετέτρεψαν σε οκτώ πολύ διαφορετικές ταινίες μικρού μήκους που βρέθηκαν στο πρόγραμμα του Evolution Mallorca.
Το HUMANCENTRIC, μια πρωτοβουλία της δημιουργικής εταιρείας MikeTeevee, βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης AI Creativity Panel την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στο CineCiutat, Sala 2 της Μαγιόρκας. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν ο Dave Bell, δημιουργικός διευθυντής της MikeTeevee, και η καλλιτέχνιδα AI Veronika Pell.
Η παρουσίαση στο φεστιβάλ είναι η πρόσφατη αφορμή: το έργο δεν δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο. Οι πρώτες προβολές του έγιναν σε διαδραστική εγκατάσταση στο AI on the Lot, στο Λος Άντζελες, στις 27–28 Μαΐου 2026, ενώ η πρωτοβουλία είχε παρουσιαστεί ευρύτερα ήδη από τα τέλη Αυγούστου.
Ίδιοι διάλογοι, εντελώς διαφορετικές ταινίες
Ο Ευθύμης Φιλίππου, συνσεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου στα The Lobster, The Killing of a Sacred Deer και Kinds of Kindness, έγραψε μια σκηνή σε μπαρ. Ένας ταλαιπωρημένος υπολοχαγός αναζητά τον Peterson, τον οποίο ο μπάρμαν συνδέει με τη δολοφονία της γυναίκας και των τεσσάρων παιδιών του. Ο άνδρας φεύγει απειλώντας ότι θα επιστρέψει, αφήνοντας αναπάντητα τα βασικά ερωτήματα της ιστορίας.
Ο μόνος αδιαπραγμάτευτος κανόνας ήταν να μην αλλάξει ούτε ένας διάλογος. Οι δημιουργοί μπορούσαν να αλλάξουν όσα βρίσκονται γύρω από τις λέξεις: χαρακτήρες, είδος, χώρο, ρυθμό, εικόνα και αφηγηματικό πλαίσιο. Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιήθηκε ως μέρος της παραγωγικής διαδικασίας, όχι ως κοινό αυτόματο πρόγραμμα που παρήγαγε οκτώ αποτελέσματα χωρίς σκηνοθετικές αποφάσεις.
Οι οκτώ διαφορετικές εκδοχές
Not Finished Yet — Blumquist. Μια ιστορία για έναν ήρωα που κινείται ανάμεσα σε ανολοκλήρωτες αφηγήσεις. Ο δημιουργός άφησε ορισμένα απρόσμενα αποτελέσματα της AI να επηρεάσουν την ίδια την εξέλιξη της ταινίας.
The Hunter — Gizem Akdağ και Ege Berkina Akdağ. Εδώ το ενδιαφέρον μετακινείται σε όσα προηγήθηκαν της σκηνής στο μπαρ. Η προϊστορία αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την οργή και την ευαλωτότητα του υπολοχαγού.
Patternson — DoopiiDoo. Αντί να εξηγήσει ποιος είναι ο Peterson, η ταινία διατηρεί το μυστήριο και προσθέτει παράδοξες εικόνες. Η συνοχή του χώρου ανάμεσα στα διαφορετικά πλάνα αποτέλεσε μέρος της δημιουργικής δουλειάς.
Ladder — Anna Réka Baktay και David Szauder. Το ζευγάρι δημιουργών χτίζει αντιπαραβαλλόμενους ασπρόμαυρους κόσμους γύρω από τη σκηνή, ξεκινώντας από τη φαντασία, τη σκηνοθετική προετοιμασία και το storyboard πριν περάσει στις AI εικόνες.
The Regular — Veronika Pell (MindEye). Ο μπάρμαν γίνεται γυναίκα και μια γυναικεία παρουσία παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε μια πιο εσωτερική, σχεδόν θεατρική εμπειρία.
Something Came Over Me — REO. Το ασπρόμαυρο νουάρ δίνει τη σκυτάλη στο παράδοξο. Όταν η AI δεν απέδωσε πειστικά μια σκηνή γροθιάς, ο δημιουργός αναζήτησε διαφορετικό κινηματογραφικό τρόπο να δείξει το αποτέλεσμα της πράξης.
Scoria — Infrarouge. Η βροχή, το κρύο φως και οι υφές γίνονται γλώσσα για το τραύμα. Το μοντάζ, η διάρκεια των πλάνων και η σκόπιμη αλλοίωση των εικόνων έχουν εδώ ιδιαίτερη βαρύτητα.
Crow Bar — MikeTeevee VFX & Creative Team. Μια σουρεαλιστική μουσική εκδοχή εκτυλίσσεται σε μπαρ της μεταθανάτιας ζωής: η θλίψη γίνεται προσωπικό σύννεφο βροχής και ο Χάρος συναντά τον ήρωα. Η παραγωγή συνδύασε δημιουργία AI υλικού με χειροκίνητη σύνθεση σε Photoshop, After Effects και Premiere.
Ένας τροχός αποφάσιζε ποια ταινία θα έβλεπες
Η πρώτη μορφή παρουσίασης του HUMANCENTRIC ήταν και η ίδια μέρος του πειράματος. Οι επισκέπτες γύριζαν έναν πολύχρωμο τροχό που επέλεγε μία από τις οκτώ ταινίες και στη συνέχεια έμπαιναν μόνοι τους σε έναν χώρο με κουρτίνες για να την παρακολουθήσουν. Η MikeTeevee αποκάλεσε αυτή τη διαδικασία την «ένατη ερμηνεία»: τη στιγμή όπου η επιλογή του θεατή επηρεάζει τη συνάντησή του με την ιστορία.
Η ανθρώπινη απόφαση πίσω από το AI αποτέλεσμα
Οι διαφορές δεν περιορίζονται στο χρώμα ή στο εικαστικό ύφος. Κάποιοι δημιουργοί πρόσθεσαν παρελθόν στους χαρακτήρες, άλλοι επέλεξαν να αφήσουν το μυστήριο άλυτο, ενώ άλλοι άλλαξαν το ίδιο το είδος της ταινίας. Το κοινό σενάριο λειτουργεί έτσι σαν σημείο αναφοράς για να συγκριθούν οι αφηγηματικές επιλογές, όχι οι ταχύτητες των μοντέλων AI.
Η συζήτηση συνδέεται με τα εργαλεία AI filmmaking όπως το Flow, αλλά και με τη μεταφορά ταινιών δημιουργημένων με AI στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το HUMANCENTRIC εξετάζει ένα διαφορετικό ερώτημα: πόσο αλλάζει η ιστορία όταν τα εργαλεία και το κείμενο είναι κοινά, αλλά οι άνθρωποι πίσω από τις εικόνες όχι;
Οι οκτώ ταινίες παρουσιάζονται στην επίσημη ιστοσελίδα του HUMANCENTRIC, με ξεχωριστή καταχώριση για κάθε δημιουργό.
Τι πιστεύουμε
Το πιο ωραίο σε αυτό το πείραμα είναι ότι δεν μπορείς να δικαιολογήσεις τις διαφορές λέγοντας απλώς πως οι δημιουργοί είχαν άλλα σενάρια. Εδώ οι ατάκες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι οι αποφάσεις για το τι συνέβη πριν από μια σκηνή, πού κοιτά η κάμερα και πόσο χρόνο αφήνεις τον θεατή να σταθεί σε μια εικόνα. Αυτές είναι κανονικές σκηνοθετικές επιλογές.
Για όποιον γυρίζει βίντεο, η σύγκριση έχει πρακτικό νόημα: ένα prompt μπορεί να σου δώσει εντυπωσιακό πλάνο, αλλά δεν αποφασίζει αν αυτό το πλάνο εξυπηρετεί τη σκηνή. Το παράδειγμα του REO, που βρήκε άλλον τρόπο να δείξει μια γροθιά όταν το αποτέλεσμα της AI δεν έπειθε, και η χειροκίνητη σύνθεση της MikeTeevee δείχνουν πόση δουλειά παραμένει στο μοντάζ και στην κρίση του δημιουργού.
Αυτό δεν λύνει αυτομάτως τα ζητήματα δικαιωμάτων, εργασίας ή προέλευσης των δεδομένων που συνοδεύουν το generative AI. Δείχνει, όμως, κάτι που αξίζει να συζητάμε με συγκεκριμένα έργα μπροστά μας: η πρόσβαση στην ίδια τεχνολογία δεν καταλήγει υποχρεωτικά στην ίδια κινηματογραφική ματιά.
