Σύνοψη
- Ο φωτογράφος Pipo Nguyen-Duy και η σύζυγός του βρέθηκαν νεκροί στις 28 Οκτωβρίου 2026 στο Οχάιο.
- Ο δημιουργός είχε εγκαταλείψει το Βιετνάμ το 1975 ως πρόσφυγας.
- Δίδασκε στο Oberlin College από το 1998 και είχε λάβει υποτροφία Guggenheim το 2011.
- Το έργο του εξέταζε τον πόλεμο, την ταυτότητα και τη μνήμη.
Ο Pipo Nguyen-Duy, ο φωτογράφος και καθηγητής του Oberlin College που αφιέρωσε το έργο του στη μνήμη, την ταυτότητα και τις συνέπειες του πολέμου, βρέθηκε νεκρός από πυροβολισμούς μαζί με τη σύζυγό του στις 28 Οκτωβρίου 2026, στο Οχάιο.
Ο δημιουργός ήταν 64 ετών. Είχε φτάσει στις ΗΠΑ ως πρόσφυγας από το Βιετνάμ και είχε εξελιχθεί σε μια ξεχωριστή φωνή της σύγχρονης φωτογραφίας, με διεθνείς εκθέσεις και υποτροφία Guggenheim.
Τι συνέβη στο Oberlin
Η αστυνομία του Oberlin εντόπισε τον Nguyen-Duy και τη σύζυγό του, Trần Thị Nam Phong, 56 ετών, νεκρούς στην κατοικία τους στις 28 Οκτωβρίου. Οι δύο άνθρωποι είχαν δεχτεί πολλαπλά τραύματα από πυροβολισμούς.
Οι αρχές ανακοίνωσαν τη σύλληψη του ενήλικου παιδιού του φωτογράφου και την απαγγελία κατηγοριών για ανθρωποκτονία και συναφή αδικήματα. Η ποινική υπόθεση βρισκόταν σε εξέλιξη κατά τη δημοσίευση της είδησης.
Η πρόεδρος του Oberlin College, Carmen Twillie Ambar, αποχαιρέτησε έναν ιδιαίτερα αγαπητό καθηγητή, αναφερόμενη στον τρόπο με τον οποίο είχε επηρεάσει φοιτητές και συναδέλφους. Το ίδρυμα δημιούργησε χώρο διαδικτυακής μνήμης, ενώ έργα του παρουσιάζονται στο Allen Memorial Art Museum.
Από τον πόλεμο του Βιετνάμ στη φωτογραφική έκφραση
Ο Nguyen-Duy γεννήθηκε το 1962 στη Χουέ του Βιετνάμ, κοντά στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη. Μεγάλωσε ακούγοντας πυροβολισμούς και το 1975, σε ηλικία 13 ετών, έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ως πολιτικός πρόσφυγας. Η εμπειρία αυτή διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο αργότερα αντιμετώπισε την έννοια της πατρίδας.
Πριν αφοσιωθεί στη φωτογραφία σπούδασε οικονομικά, έζησε στη Νέα Υόρκη και εργάστηκε σε διαφορετικά επαγγέλματα. Στη συνέχεια σπούδασε φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού. Από το 1998 δίδασκε τέχνη και φωτογραφία στο Oberlin College, ενώ το 2011 τιμήθηκε με υποτροφία Guggenheim.
Οι φωτογραφικές σειρές που καθόρισαν το έργο του
Στη σειρά AsSimulation (1995–1998) δημιούργησε σκηνοθετημένες ασπρόμαυρες αυτοπροσωπογραφίες, ανακαλώντας την εικαστική γλώσσα της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Χρησιμοποίησε την ίδια του την εικόνα για να μιλήσει για τη φυλή, το φύλο και τη δύσκολη διαδικασία πολιτισμικής αφομοίωσης.
Το (My) East of Eden τον έφερε ξανά στο Βιετνάμ. Παιδιά, τραυματισμένα από τον πόλεμο τοπία και προσεκτικά οργανωμένα κάδρα συνθέτουν μια αφήγηση γύρω από την απώλεια, την επιβίωση και την πιθανότητα αναγέννησης. Η φωτογραφία εδώ δεν προσπαθεί να εικονογραφήσει την Ιστορία, αλλά να αναμετρηθεί με όσα αυτή αφήνει πίσω.
Ο πόλεμος του Βιετνάμ έχει αποτυπωθεί στη συλλογική μνήμη και μέσα από εικόνες όπως η «Burst of Joy» του Sal Veder, που κατέγραψε την επιστροφή ενός Αμερικανού αιχμαλώτου στην οικογένειά του. Ο Nguyen-Duy έστρεψε τον φακό στην άλλη πλευρά αυτής της ιστορικής εμπειρίας: στον τόπο όπου μεγάλωσε και στους ανθρώπους που έζησαν τις συνέπειές της.
Στο Hotel Window (2016–2019) παρατηρούσε τον δρόμο της Πόλης Χο Τσι Μινχ από το παράθυρο ενός ξενοδοχείου, δουλεύοντας με φωτογραφική μηχανή τοποθετημένη σε τρίποδο. Από τις σκηνοθετημένες εικόνες πέρασε σε μια επίμονη, σχεδόν καθημερινή παρατήρηση της ζωής, αναζητώντας έναν τρόπο να ξαναγνωρίσει τη χώρα του.
Το προσωπικό φωτογραφικό αρχείο του και η παρουσίαση των σειρών του από τη γκαλερί CLAMP επιτρέπουν μια ουσιαστική γνωριμία με τη δουλειά του, πέρα από την είδηση του θανάτου του.
Τι πιστεύουμε
Είναι δύσκολο να διαβάζεις ότι ένας φωτογράφος που μεγάλωσε μέσα στους ήχους ενός πολέμου έχασε τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο. Ακόμη πιο δύσκολο είναι να βλέπεις μια ολόκληρη δημιουργική πορεία να κινδυνεύει να περιοριστεί στις λεπτομέρειες ενός αστυνομικού δελτίου.
Ο Pipo Nguyen-Duy είχε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον να μας πει μέσα από τις εικόνες του. Επέστρεψε στον τόπο που άφησε παιδί, δούλεψε με αυτοπροσωπογραφίες και σκηνοθετημένες σκηνές, και αργότερα στάθηκε απλώς πίσω από ένα παράθυρο για να παρατηρήσει. Αυτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις δείχνουν έναν δημιουργό που δεν βολεύτηκε σε ένα αναγνωρίσιμο ύφος, αλλά συνέχισε να ψάχνει πώς μπορεί να μιλήσει για την ταυτότητα και τη μνήμη.
Αυτό αξίζει να μείνει από τον Nguyen-Duy: το φωτογραφικό του έργο και οι άνθρωποι στους οποίους μετέδωσε τη σημασία του να κοιτάζουν πιο προσεκτικά.
