Σύνοψη
- Η Βάνια Τλούπα μιλά για το πώς ανακαλύπτει διαρκώς νέες πλευρές του έργου και της προσωπικότητας του πατέρα της, Τάκη Τλούπα.
- Εξηγεί πώς η έκθεση «Μια άλλη Ευρώπη» φωτίζει τον ανήσυχο ταξιδιώτη που αναζητούσε την κοινή ανθρώπινη εμπειρία πέρα από τη Θεσσαλία.
- Περιγράφει τις δυσκολίες της επιμέλειας ενός τόσο προσωπικού αρχείου και την επιθυμία της να παραμείνει ζωντανό και προσβάσιμο.
- Παράλληλα, μιλά για τη δική της φωτογραφική ταυτότητα, την οικονομία των λήψεων και την αξία της συνειδητής παρατήρησης.
Η Βάνια Τλούπα μιλά στο PTTL για τον πατέρα της, Τάκη Τλούπα, την έκθεση «Μια άλλη Ευρώπη», τη διαχείριση του φωτογραφικού αρχείου του και τη δική της σχέση με τη φωτογραφία.
Μεγαλωμένη μέσα στο φωτογραφείο, ανάμεσα σε αρνητικά, φωτογραφίες, τον σκοτεινό θάλαμο και το εργαστήριο του πατέρα της, περιγράφει πώς η παιδική οικειότητα έδωσε σταδιακά τη θέση της στην επίγνωση του μεγέθους του έργου που είχε μπροστά της.
Στη συζήτηση μιλά για τον «αιώνιο ταξιδευτή» πίσω από τις εικόνες, τη δυσκολία της επιμέλειας ενός τόσο προσωπικού αρχείου, τη δική της πορεία στο πορτρέτο και την επιθυμία το έργο του Τάκη Τλούπα να παραμείνει ζωντανό και προσβάσιμο.
Η συνέντευξη
Βάνια, μεγάλωσες δίπλα σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες φωτογράφους. Πότε κατάλαβες πραγματικά ότι ο πατέρας σου δεν ήταν απλώς «ο μπαμπάς με τη φωτογραφική μηχανή», αλλά ένας δημιουργός με ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας;
Η πραγματική συνειδητοποίηση δεν ήρθε απότομα, αλλά σταδιακά, και μάλιστα είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται ακόμα και σήμερα, με τα χρόνια. Όσο εξελίσσομαι η ίδια ως άνθρωπος, όσο ωριμάζει η ματιά μου και βαθαίνουν οι γνώσεις μου γύρω από την τέχνη, τόσο ανακαλύπτω νέες πτυχές και επίπεδα στο έργο του. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να βγω από την παιδική οικειότητα του φωτογραφείου και να δω τις εικόνες του με την ιδιότητα της φωτογράφου. Σήμερα, κάθε φορά που επιστρέφω στο αρχείο του, αντιλαμβάνομαι ακόμα πιο βαθιά το μέγεθος του αποτυπώματός του. Καταλαβαίνω ότι δεν κατέγραφε απλώς τη ζωή του τόπου μας, αλλά διέσωζε την ψυχή μιας ολόκληρης εποχής. Έτσι, ο «μπαμπάς» μεταμορφώνεται διαρκώς μέσα μου σε έναν ολοένα και πιο σπουδαίο δημιουργό, κάνοντάς με να νιώθω δέος για την κληρονομιά που άφησε.
Ποια είναι η πρώτη εικόνα που έχεις στη μνήμη σου από τον Τάκη Τλούπα ως φωτογράφο; Τον θυμάσαι περισσότερο πίσω από τη μηχανή, μέσα στο φωτογραφείο ή να ταξιδεύει αναζητώντας εικόνες;
Ξέρετε, για μένα το σπίτι ήταν η προέκταση του μαγαζιού. Μεγάλωσα κυριολεκτικά εκεί, σε ένα περιβάλλον γεμάτο αρνητικά και φωτογραφίες. Ο σκοτεινός θάλαμος ήταν απλώς ένα ακόμη δωμάτιο για μένα, όπου έμπαινα με μεγάλη ευκολία αλλά και προσοχή.
Το παιχνίδι μου μοιραζόταν ανάμεσα στην αυλή, όπου έβλεπα τον μπαμπά μου όλο και κάποιον να φωτογραφίζει, και στο εργαστήριό του. Οι ήχοι από εκεί, καθώς ετοίμαζε τα τελάρα για τις φωτογραφίες, ήταν ό,τι πιο γνώριμο είχα, με τη μυρωδιά της κόλλας που χρησιμοποιούσε να είναι πάντα διάχυτη σε όλο το μαγαζί. Αυτή η εικόνα του πατέρα μου, να δημιουργεί στο δικό του σύμπαν, είναι η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχω.
Το μαγικό είναι ότι αυτό το μέρος παραμένει ακριβώς το ίδιο μέχρι σήμερα. Ο σκοτεινός θάλαμος και το εργαστήριο έχουν μείνει αναλλοίωτα στον χρόνο.
Η έκθεση «Μια άλλη Ευρώπη» παρουσιάζει μια πλευρά του έργου του που το ευρύ κοινό γνωρίζει πολύ λιγότερο. Πότε ανακάλυψες εσύ αυτό το υλικό και πότε γεννήθηκε η σκέψη ότι πρέπει να παρουσιαστεί ως αυτόνομη έκθεση;
Την τελευταία δεκαετία, κατά τη διάρκεια της αρχειοθέτησης, ανακάλυψα αυτό το συγκεκριμένο υλικό από την Ευρώπη. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ με τον κόσμο αυτή την άλλη πλευρά του: τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα, τον ανήσυχο δημιουργό και αιώνιο ταξιδευτή.
Με συγκίνησε απίστευτα το πώς, σε τόσο δύσκολες εποχές και με ελάχιστα μέσα, ξεκίνησε να ανακαλύψει τον κόσμο – μάλιστα πολλά ταξίδια έγιναν με μια Vespa και μετέπειτα με ένα Citroën 2CV. Ήθελα, λοιπόν, να δείξω ότι αυτή η διεισδυτική ματιά που είχε για το ελληνικό τοπίο μεταφέρθηκε αυτούσια και στις ευρωπαϊκές λεωφόρους, αποδεικνύοντας το εύρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.
Ο Τάκης Τλούπας έχει ταυτιστεί με τη Θεσσαλία, τον κάμπο και τους ανθρώπους της. Τι ανακάλυψες κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που δημιούργησε μακριά από τον τόπο που γνώριζε τόσο καλά; Ήταν διαφορετικός φωτογράφος στην Ευρώπη;
Για τους περισσότερους, ο πατέρας μου είναι ο φωτογράφος του θεσσαλικού κάμπου και των ανθρώπων του μόχθου. Αυτή είναι η εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας.
Ο πατέρας μου δεν ήταν διαφορετικός φωτογράφος στην Ευρώπη. Αντίθετα, ήταν ακριβώς ο ίδιος, κι αυτό είναι το μαγικό. Είτε βρισκόταν στον θεσσαλικό κάμπο είτε στο Παρίσι, στη Βενετία, στην Αυστρία ή στη Γερμανία, ο τρόπος που κοίταζε τον κόσμο παρέμενε αναλλοίωτος: άμεσος, βαθιά ανθρώπινος και ουσιαστικός. Δεν τον ενδιέφερε να κάνει μια απλή τουριστική ή μνημειακή καταγραφή. Μετέφερε την ίδια εσωτερική παρόρμηση και την ίδια ευαισθησία από τα χωριά της Θεσσαλίας στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Αναζητούσε παντού την κοινή ανθρώπινη εμπειρία, την ειλικρίνεια της στιγμής και την αλήθεια των απλών ανθρώπων της καθημερινότητας.
Μέσα σε αυτές τις εικόνες βλέπουμε περισσότερο τον άνθρωπο πίσω από τον φωτογράφο και τον «αιώνιο ταξιδευτή». Τι αποκαλύπτουν αυτές οι φωτογραφίες για τον χαρακτήρα του που ίσως δεν φαίνεται τόσο έντονα στο πιο γνωστό έργο του;
Αυτές οι φωτογραφίες βγάζουν στην επιφάνεια μια πλευρά του που εγώ την ξέρω καλά, αλλά το κοινό ίσως δεν την υποψιάζεται: έναν άνθρωπο που το άγνωστο τον μάγευε. Είχε μια απίστευτη λαχτάρα να ανακαλύπτει διαρκώς πράγματα έξω από τα συνηθισμένα, κι αυτό τον έσπρωχνε να παίρνει τη Vespa ή το Citroën του και να φεύγει. Στον κάμπο ήταν στο «σπίτι» του, ήξερε τους ανθρώπους και τους κώδικες επικοινωνίας. Στην Ευρώπη, όμως, βρέθηκε σε έναν κόσμο ξένο, χωρίς καν να μιλάει τη γλώσσα τους. Κι όμως, το ξένο δεν τον φόβιζε, τον γοήτευε. Μέσα από αυτές τις εικόνες βλέπεις έναν πολίτη του κόσμου, με ζωντάνια και μια ρομαντική, ανάλαφρη διάθεση, που ίσως επισκιάζεται από τη δωρικότητα των θεσσαλικών του έργων. Βλέπουμε τον αυθεντικό, ελεύθερο ταξιδιώτη που γοητεύεται από το άγνωστο, από την κίνηση στους δρόμους, που γίνεται ένα με το πλήθος και δεν φοβάται τίποτα. Αυτή η περιέργεια τον κρατούσε πάντα νέο, και αυτό το δέος μπροστά στο καινούργιο αποκαλύπτει, τελικά, πόσο βαθιά αγαπούσε τη ζωή.
Κοιτάζοντας αυτό το υλικό, υπάρχουν φωτογραφίες στις οποίες αισθάνεσαι ότι δεν φωτογράφιζε τόσο έναν ξένο τόπο, αλλά κάτι οικείο που αναγνώριζε στους ανθρώπους; Είναι τελικά η ανθρώπινη παρουσία η βαθύτερη «υπογραφή» του Τάκη Τλούπα;
Ναι, απολύτως. Όσο μακριά κι αν ταξίδευε, η ματιά του έψαχνε πάντα να βρει τη βαθιά ανθρώπινη σύνδεση, κι αυτό ήταν το πιο οικείο πράγμα για εκείνον. Σε πολλές φωτογραφίες του από την Ευρώπη, βλέπεις ότι δεν τον νοιάζουν τα μεγάλα αξιοθέατα ή τα επιβλητικά κτίρια, αλλά οι απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας ή, απλά, με κάποιον δικό του τρόπο τα συνδέει όλα μαζί. Ακόμα και στο πιο κοσμοπολίτικο περιβάλλον, ο πατέρας μου κατάφερνε να ξεκλειδώνει την ψυχή του άλλου, γιατί έβλεπε σε αυτούς τους «ξένους» κάτι πολύ δικό του, την ίδια την ανθρώπινη φύση. Αυτό που έψαχνε και τελικά αποτύπωνε με την κάμερά του ήταν η κοινή ανθρώπινη μοίρα και η ανθρώπινη φιγούρα βρισκόταν πάντα στο επίκεντρό του. Έβλεπε παντού τις ίδιες βασικές ανάγκες, γι’ αυτό και το βλέμμα του έχει αυτή την παγκόσμια, διαχρονική δυναμική.
Πολλές φωτογραφίες της έκθεσης παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Ως επιμελήτρια αλλά και ως κόρη του δημιουργού, πόσο δύσκολο είναι να αποφασίζεις ποια εικόνα θα βγει από το αρχείο και ποια θα παραμείνει μέσα σε αυτό;
Η επιλογή είναι πάντα απίστευτα δύσκολη, επειδή το υλικό είναι εξαιρετικά σημαντικό και πολύτιμο. Για να μην χαθώ, κοιτάζω κάθε φορά να δημιουργώ μια ιστορία, ένα κεντρικό νήμα που ουσιαστικά να με καθοδηγεί στις επιλογές μου. Ακόμα κι έτσι όμως, μέχρι την τελευταία στιγμή κάνω αλλαγές. Δεν θέλω να αφήσω τίποτα εκτός, αλλά ξέρω καλά ότι δεν χωράνε όλα σε μια έκθεση.
Βέβαια, το ότι κάποιες φωτογραφίες δεν επιλέγονται και παραμένουν στο αρχείο δεν σημαίνει ότι κλείνονται σε ένα συρτάρι και δεν έχει κανείς πρόσβαση να τις δει. Το αρχείο είναι ζωντανό, αρχειοθετημένο και τεκμηριωμένο σε ένα μεγάλο μέρος.
Όταν έπρεπε να διαλέξω τις εικόνες για τη συγκεκριμένη έκθεση, η πρόκληση ήταν να αναδείξω την αγάπη του για τα ταξίδια. Θέλω ο επισκέπτης να μπαίνει στην έκθεση και να νιώθει ότι ταξιδεύει μαζί του.
Όταν επιμελείσαι το έργο του πατέρα σου, μπορείς πραγματικά να αποστασιοποιηθείς και να λειτουργήσεις αποκλειστικά ως φωτογράφος και επιμελήτρια ή η προσωπική σχέση είναι αναπόφευκτα μέρος κάθε επιλογής;
Είναι αδύνατο να αποστασιοποιηθώ εντελώς, και για να είμαι ειλικρινής, δεν το επιδιώκω κιόλας. Η προσωπική σχέση και οι κοινές μας αναμνήσεις είναι πάντα εκεί, σε κάθε μου επιλογή. Όταν επιμελούμαι μια έκθεση, προφανώς λειτουργώ ως επαγγελματίας φωτογράφος, κρίνω την αισθητική, τη σύνθεση και την ιστορική αξία των εικόνων. Όμως, πίσω από την επιμελήτρια, υπάρχει πάντα η κόρη. Όταν πιάνω στα χέρια μου ένα αρνητικό, δεν βλέπω απλώς μια καλή φωτογραφία, θυμάμαι τον πατέρα μου, τη μυρωδιά του εργαστηρίου, τις κουβέντες μας. Αυτό το συναίσθημα δεν είναι αδυναμία. Είναι το δικό μου εσωτερικό «κλειδί» για να κατανοώ το έργο του με έναν τρόπο που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε. Η τελική επιλογή των φωτογραφιών γίνεται πάντα με μια απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά.
Υπάρχει και η αντίθετη δυσκολία; Να αγαπάς μια φωτογραφία για προσωπικούς λόγους αλλά να πρέπει, ως επιμελήτρια, να αποφασίσεις ότι δεν ανήκει στην αφήγηση μιας έκθεσης;
Ναι, αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Υπάρχουν φωτογραφίες που για μένα είναι συναισθηματικοί θησαυροί, γιατί μου θυμίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή με τον πατέρα μου ή μια δική μας ιστορία. Όταν όμως στήνεται μια έκθεση, η αφήγηση και η ροή των έργων πρέπει να είναι καθαρές για τον θεατή.
Η συγκεκριμένη έκθεση δεν περιορίζεται στις φωτογραφίες, αλλά περιλαμβάνει προσωπικά αντικείμενα, αρχειακό υλικό και ακόμη και τη Vespa του. Γιατί ήταν σημαντικό για σένα να υπάρχει μέσα στον εκθεσιακό χώρο και αυτή η πλευρά της ζωής και των ταξιδιών του;
Ήταν εξαιρετικά σημαντικό, γιατί ήθελα ο επισκέπτης να γνωρίσει τον άνθρωπο πίσω από τον φωτογράφο, τον «αιώνιο ταξιδευτή». Η Vespa του, τα γυαλιά, το ρολόι, οι φωτογραφικές του μηχανές, τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε, προσωπικές φωτογραφίες του, δεν είναι απλά εκθέματα, είναι τα κομμάτια της καθημερινότητάς του και τα σύνεργα της ελευθερίας του. Βάζοντας αυτά τα αντικείμενα στον χώρο, ο θεατής νιώθει τον παλμό του ταξιδιού. Η έκθεση αποκτά έτσι μια ζωντανή, ανθρώπινη διάσταση και νιώθεις ότι ταξιδεύεις κι εσύ μαζί του.
Ο πατέρας σου εργαζόταν σε μια εποχή όπου κάθε καρέ είχε διαφορετικό βάρος από ό,τι σήμερα. Τι πιστεύεις ότι θα έλεγε βλέποντας τη σημερινή φωτογραφική πραγματικότητα και τι από τη δική του σχέση με την υπομονή, την παρατήρηση και την επιλογή της στιγμής χρειάζεται να ξαναβρούν οι νεότεροι φωτογράφοι;
Πιστεύω ότι θα τον τρόμαζε και θα τον γοήτευε ταυτόχρονα όλη αυτή η ευκολία με την οποία γίνονται πλέον πολλά πράγματα στη φωτογραφία. Ο ίδιος ήταν ένας άνθρωπος πρακτικός, που του άρεσαν οι κατασκευές, οι πατέντες και η εξέλιξη, οπότε σίγουρα θα θαύμαζε την τεχνολογική πρόοδο και την ταχύτητα των σημερινών μέσων. Ωστόσο, νομίζω πως θα μας προειδοποιούσε για μια μεγάλη παγίδα. Θα έλεγε ότι η ευκολία στο να βγάζεις μια φωτογραφία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε προχειρότητα. Για εκείνον, το κάθε κλικ είχε τη δική του ιεροτελεστία: έπρεπε πρώτα να σκεφτείς, να νιώσεις και μετά να πατήσεις το κουμπί. Μέσα στον σημερινό κατακλυσμό των δισεκατομμυρίων εικόνων, θα μας θύμιζε ότι η ουσία της φωτογραφίας δεν βρίσκεται στην ποσότητα, αλλά στην υπομονή να κοιτάζεις πραγματικά τον κόσμο γύρω σου, με την ψυχή σου, και μετά να τον φωτογραφίζεις.
Ως φωτογράφος και η ίδια, πόσο δύσκολο ήταν να αναπτύξεις τη δική σου φωτογραφική ταυτότητα έχοντας δίπλα σου ένα τόσο ισχυρό σημείο αναφοράς; Προσπάθησες ποτέ συνειδητά να απομακρυνθείς από το βλέμμα του;
Από την αρχή ήξερα ακριβώς ότι ήθελα να ασχοληθώ με το πορτρέτο. Αυτό με βοήθησε να αναπτύξω τη δική μου φωτογραφική ταυτότητα από πολύ μικρή, καθώς επέλεξα μια κατεύθυνση και μια ματιά τελείως διαφορετική από του μπαμπά. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω συνειδητά να απομακρυνθώ από το δικό του βλέμμα, γιατί η δική του οπτική διέφερε πολύ από τη δική μου. Έχοντας αυτόν τον τόσο ισχυρό δημιουργό ως σημείο αναφοράς, η διαφορετικότητα του θέματός μου ήταν το δικό μου καταφύγιο και η απόλυτη ελευθερία μου.
Υπάρχει κάποιο στοιχείο του τρόπου με τον οποίο φωτογράφιζε που αναγνωρίζεις σήμερα και στη δική σου δουλειά, ακόμη κι αν δεν το επιδίωξες ποτέ;
Πάντα υπάρχει αυτή η επιρροή, είναι αναπόφευκτο. Όταν κοιτάζω μέσα από τον φακό μου, έχω πάντα στο μυαλό μου όλα όσα έχω μάθει από τον ίδιο. Η σπουδή πάνω στο φως είναι που με καθοδηγεί σε κάθε μου κλικ. Παράλληλα, από εκείνον έχω μάθει μια οικονομία λήψεων, οπότε δεν φωτογραφίζω ποτέ αλόγιστα. Κάθε καρέ πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης.
Διαχειρίζεσαι ένα τεράστιο φωτογραφικό αρχείο, μέρος του οποίου συνεχίζει ακόμη να αποκαλύπτει άγνωστο υλικό. Έχεις την αίσθηση ότι υπάρχουν ακόμη πλευρές του Τάκη Τλούπα που δεν έχουμε γνωρίσει; Θεματικές ή περίοδοι που περιμένουν ακόμη να έρθουν στο φως;
Το κυριότερο στοιχείο είναι η οικονομία και ο υπολογισμός των λήψεων, καθώς δεν φωτογραφίζω ποτέ αλόγιστα. Μεγαλώνοντας μέσα στα φιλμ, έμαθα από πολύ νωρίς ότι κάθε κλικ είχε συγκεκριμένο κόστος. Αυτό μου μετέδωσε μια βαθιά πειθαρχία, να σκέφτομαι και να υπολογίζω το κάδρο μου πριν πατήσω το κουμπί. Βέβαια, σίγουρα στο τέλος παρασύρομαι κι εγώ από την ευκολία και πάντα βγάζω παραπάνω απ’ ό,τι θα έβγαζα αν τραβούσα με φιλμ.
Πώς θεωρείς ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται σήμερα ένα τόσο σημαντικό φωτογραφικό αρχείο; Ως οικογενειακή παρακαταθήκη, ως έργο τέχνης ή ως κομμάτι της συλλογικής ιστορικής μνήμης;
Ξεκινάει ως πολύτιμη οικογενειακή παρακαταθήκη, είναι ένα σπουδαίο έργο τέχνης, αλλά πάνω από όλα αποτελεί κομμάτι της συλλογικής ιστορικής μνήμης του τόπου μας. Γι’ αυτό χρέος μου δεν είναι να το κρατάω κλεισμένο σε ένα συρτάρι, αλλά να το επιστρέφω διαρκώς στην κοινωνία. Μεγάλη μου επιθυμία είναι το αρχείο να παραμείνει ένας ζωντανός οργανισμός, απόλυτα προσβάσιμος για μελέτη και ερευνητικές εργασίες. Θέλω να αποτελέσει μια ανοιχτή πηγή έμπνευσης για νέους φωτογράφους και μελετητές, ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού που θα συνεχίσει να γεννάει ιδέες και να αποκαλύπτει ιστορίες, με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός Μουσείου για τον Τάκη Τλούπα.
Αν ο Τάκης Τλούπας μπορούσε να περπατήσει σήμερα μέσα στην έκθεση «Μια άλλη Ευρώπη», ποια πιστεύεις ότι θα ήταν η πρώτη του αντίδραση βλέποντας αυτές τις προσωπικές ταξιδιωτικές εικόνες εκτεθειμένες τόσες δεκαετίες αργότερα;
Πιστεύω ότι η πρώτη του αντίδραση θα ήταν ένα μεγάλο, ζεστό χαμόγελο γεμάτο έκπληξη και συγκίνηση. Καθώς ήταν ένας άνθρωπος σεμνός, που δεν φωτογράφιζε με σκοπό την υστεροφημία αλλά από καθαρή αγάπη για τη ζωή, νομίζω πως θα ένιωθε δέος βλέποντας αυτές τις προσωπικές του στιγμές, τα ταξίδια του με τη Vespa και τις αυθόρμητες λήψεις της Ευρώπης, να έχουν γίνει το επίκεντρο μιας τόσο σημαντικής έκθεσης. Θα τον γοήτευε που το κοινό σήμερα έρχεται σε επαφή με τόσα προσωπικά του αντικείμενα που τον χαρακτηρίζουν και θα ένιωθε ότι το ταξίδι εκείνο δεν τελείωσε ποτέ, αλλά συνεχίζεται μέσα από τα μάτια των επισκεπτών.
Υπάρχει μία φωτογραφία από την έκθεση που για σένα συμπυκνώνει περισσότερο από όλες τον Τάκη Τλούπα ως άνθρωπο και ως φωτογράφο; Και γιατί αυτή;
Αυτή η φωτογραφία συμπυκνώνει τα πάντα για εκείνον: την ελευθερία, τη δίψα για ζωή και τη μαγεία του άγνωστου που τον καθοδηγούσε. Δείχνει τον άνθρωπο που δεν φοβόταν να αφήσει την ασφάλεια του τόπου του για να γνωρίσει τον κόσμο, έχοντας ως μοναδικά εφόδια τη Vespa του, το βλέμμα του και ένα χαμόγελο. Για μένα, αυτή η λήψη είναι η ίδια η ουσία του πατέρα μου, ενός ελεύθερου πνεύματος και ανήσυχου δημιουργού.
Τι θα ήθελες τελικά να πάρει μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας από τη «Μια άλλη Ευρώπη»; Μια διαφορετική εικόνα για τον μεγάλο φωτογράφο ή περισσότερο την αίσθηση ότι γνώρισε λίγο καλύτερα τον άνθρωπο Τάκη Τλούπα;
Θα ήθελα να κρατήσει τη μοναδική ματιά του, αλλά και την απλότητα που είχε ως άνθρωπος, νιώθοντας σαν να τον συνάντησε προσωπικά. Φεύγοντας, θα ήθελα να πάρει μαζί του αυτή τη βαθιά αισιοδοξία του, βλέποντας πώς ένας τόσο σπουδαίος δημιουργός παρέμεινε σε όλη του τη ζωή αυθεντικός και ανεπιτήδευτος.
Αν σου ζητούσα να αφήσεις για λίγο στην άκρη την ιδιότητα της επιμελήτριας και της φωτογράφου και να ολοκληρώσεις απλώς τη φράση «Ο πατέρας μου, Τάκης Τλούπας, ήταν…», τι θα έλεγες;
Ο πατέρας μου, Τάκης Τλούπας, ήταν το φως, η απλότητα και η ίδια η αγάπη για τη ζωή!
Τι πιστεύουμε
Η συνέντευξη φωτίζει τον Τάκη Τλούπα μέσα από δύο επίπεδα που συναντιούνται διαρκώς: τη ματιά του δημιουργού και την προσωπική μνήμη της κόρης του. Η Βάνια Τλούπα περιγράφει το αρχείο όχι ως μια κλειστή οικογενειακή παρακαταθήκη, αλλά ως ζωντανό υλικό που θέλει να επιστρέφει στην κοινωνία, συνδέοντας την επιμέλεια με τη συνέχεια της φωτογραφικής μνήμης.
Σύντομο βιογραφικό
Η Βάνια Τλούπα γεννήθηκε στη Λάρισα το 1969 και μεγάλωσε στο φωτογραφείο του πατέρα της, Τάκη Τλούπα. Σπούδασε Φωτογραφία στην Αθήνα και από το 1991 διατηρεί το δικό της στούντιο στη Λάρισα, με εξειδίκευση στο πορτρέτο. Το φθινόπωρο του 2024 παρουσίασε στην Ελληνοαμερικανική Ένωση την ατομική της έκθεση «50 women over 50», μια ενότητα αφιερωμένη στη γυναικεία ωριμότητα. Παράλληλα, ως διαχειρίστρια του Φωτογραφικού Αρχείου του Τάκη Τλούπα, εργάζεται για την ψηφιοποίηση, ανάδειξη και επιμέλεια εκθέσεων του αρχείου.
Συχνές ερωτήσεις
Τι φωτίζει η έκθεση «Μια άλλη Ευρώπη» μέσα από το αρχείο του Τάκη Τλούπα;
Σύμφωνα με τη Βάνια Τλούπα, παρουσιάζει μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα, τον ανήσυχο δημιουργό και «αιώνιο ταξιδευτή», μέσα από υλικό που ανακάλυψε κατά την αρχειοθέτηση.
Τι περιλαμβάνει η έκθεση πέρα από τις φωτογραφίες;
Η Βάνια Τλούπα αναφέρει τη Vespa, τα γυαλιά, το ρολόι, τις φωτογραφικές μηχανές, εργαλεία και προσωπικές φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα, ώστε ο επισκέπτης να έρθει πιο κοντά στον άνθρωπο πίσω από το έργο.
Πώς βλέπει η Βάνια Τλούπα τη διαχείριση του φωτογραφικού αρχείου;
Θέλει το αρχείο να παραμείνει ένας ζωντανός οργανισμός, προσβάσιμος για μελέτη και ερευνητικές εργασίες, και να λειτουργεί ως ανοιχτή πηγή έμπνευσης για νέους φωτογράφους και μελετητές.
Ποιος είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος της για το αρχείο;
Όπως αναφέρει στη συνέντευξη, απώτερος στόχος είναι η δημιουργία ενός Μουσείου για τον Τάκη Τλούπα.
Σύνδεσμοι
tloupas.gr · takis.tloupas.gr · vania.tloupas.gr
Instagram: @vania_tloupa_photography · @takis_tloupas_photography
