Σύνοψη
- Ο Claes Bang και ο Felix Randau παρουσίασαν το «Εγώ είναι ένας άλλος» στη Θεσσαλονίκη.
- Η ταινία εξετάζει την αφήγηση της Ιστορίας μέσα από έναν αμφιλεγόμενο χαρακτήρα.
- Ο σκηνοθέτης εξήγησε γιατί μετέφερε τη δράση σε ένα τρένο.
- Η συζήτηση έφερε στο προσκήνιο τη σχέση μυθοπλασίας και ηθικής ευθύνης.
Στο κατάμεστο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, ο Claes Bang και ο Felix Randau παρουσίασαν μια ταινία που αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο γράφεται —και ξαναγράφεται— η Ιστορία.
Η προβολή του «Εγώ είναι ένας άλλος» (I Is Another) πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2026, στο πλαίσιο του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης υποδέχθηκε τον Δανό πρωταγωνιστή και τον Γερμανό σκηνοθέτη, ενώ μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση με το κοινό.
Μια ιστορία για την αλήθεια και την υστεροφημία
Η ταινία τοποθετείται στο φθινόπωρο του 1952. Ο Φέλιξ Κέρστεν, πρώην προσωπικός μασέρ του Χάινριχ Χίμλερ, ισχυρίζεται ότι βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να διαφύγουν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μια Γερμανίδα δημοσιογράφος αμφισβητεί την εκδοχή του και τον προσεγγίζει σε ένα τρένο με προορισμό το Όσλο, επιχειρώντας να αποκαλύψει τις αντιφάσεις του.
Ο Bang υποδύεται τον Κέρστεν σε ένα κλειστοφοβικό δράμα που χρησιμοποιεί τη σύγκρουση των δύο χαρακτήρων για να εξετάσει ποιος ελέγχει την αφήγηση του παρελθόντος. Η ταινία είναι γερμανοαυστριακή παραγωγή του 2026, διάρκειας 93 λεπτών, με διευθυντή φωτογραφίας τον Sebastian Thaler και μοντάζ της Joana Scrinzi.
Γιατί ο σκηνοθέτης μετέφερε τη δράση σε ένα τρένο
Ο Felix Randau αποκάλυψε ότι η αρχική εκδοχή του σεναρίου εκτυλισσόταν σε ένα σπίτι στη γερμανική ύπαιθρο. Κατά την περίπου πενταετή αναμονή για την εξασφάλιση χρηματοδότησης αποφάσισε να μεταφέρει την ιστορία μέσα σε ένα τρένο. Ο περιορισμός του χώρου έφερε τους χαρακτήρες πιο κοντά, χωρίς εύκολη δυνατότητα διαφυγής από τη μεταξύ τους αντιπαράθεση.
Για όσους ασχολούνται με τη σκηνοθεσία, εδώ βρίσκεται μια ενδιαφέρουσα δημιουργική επιλογή: ο ίδιος ο χώρος αναλαμβάνει δραματουργικό ρόλο. Η ένταση δεν χρειάζεται αδιάκοπη αλλαγή σκηνικών· χτίζεται μέσα από τη θέση των σωμάτων, τις αντιδράσεις και τη σταδιακή αποκάλυψη των πληροφοριών.
Ο Claes Bang για την ερμηνεία ενός αμφιλεγόμενου προσώπου
Ο ηθοποιός εξήγησε ότι προσεγγίζει τους ρόλους αναζητώντας στοιχεία του εαυτού του μέσα στους χαρακτήρες. Για τον Κέρστεν, το κλειδί ήταν η ανάγκη αναγνώρισης: η επιθυμία να μείνει το όνομά του στην Ιστορία και να υπερτονίσει τα επιτεύγματά του.
Ο Randau μίλησε επίσης για τη δύσκολη ισορροπία της απεικόνισης του Χίμλερ. Υποστήριξε ότι η παρουσίαση της ανθρώπινης πλευράς ενός ιστορικού εγκληματία δεν ισοδυναμεί με υπεράσπισή του. Η επιλογή αυτή, όπως ειπώθηκε στη συζήτηση, δημιούργησε τριβές κατά τη διαδικασία χρηματοδότησης στη Γερμανία.
Ο ιστορικός κινηματογράφος συνομιλεί με το σήμερα
Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε μια ταινία περιορισμένη στην αναπαράσταση των δεκαετιών του 1940 και του 1950. Τον ενδιέφερε να συνδέσει εκείνη την εποχή με το σημερινό πρόβλημα της απουσίας κοινής αντίληψης για το τι θεωρείται αλήθεια. Η Θεσσαλονίκη φιλοξένησε τη δεύτερη παρουσίαση της ταινίας μετά το Λοκάρνο.
Η προβολή εντάχθηκε στο πρόγραμμα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που περιλαμβάνει προβολές, συζητήσεις και συναντήσεις διεθνών δημιουργών από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου.
Τι πιστεύουμε
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για έναν κινηματογραφιστή είναι η απόφαση να μετατραπεί μια ιστορική αντιπαράθεση σε παιχνίδι δύο προσώπων μέσα σε ένα τρένο. Δεν χρειάζονται τεράστιες σκηνές εποχής για να μιλήσεις για την Ιστορία. Χρειάζονται πρόσωπα που έχουν κάτι να κρύψουν, ένας χώρος που εντείνει τη σύγκρουση και ένα σενάριο που αφήνει τον θεατή να αμφιβάλλει.
Υπάρχει όμως και ευθύνη στον τρόπο που κινηματογραφούμε τέτοια πρόσωπα. Το να δείχνεις τις ανθρώπινες αντιφάσεις ενός εγκληματία μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση του πώς λειτουργεί η εξουσία, αρκεί η αφήγηση να μη θολώνει τα ιστορικά εγκλήματα. Η συζήτηση του Randau με το κοινό έβαλε ακριβώς αυτή τη δύσκολη επιλογή στο τραπέζι.
