• Σπάνιο timelapse 60x από «κυβίστηση» του ISS για την αποστολή ανεφοδιασμού SpaceX CRS-33.
• Η Zena Cardman χρησιμοποίησε Nikon Z9 σε πλήρη αυτόματη λήψη με μέτρηση που δίνει έμφαση στα φωτεινά και προσεγμένα όρια σε ταχύτητα και ISO.
• Σε μία μόνο λήψη χωράνε δύση, καταιγίδες, air glow, αστέρια και ανατολή, προσφέροντας στους δημιουργούς εικόνας ένα έτοιμο μάθημα για day-to-night timelapse.
Μια αστροναύτης της NASA κατέγραψε ένα σπάνιο timelapse της Γης την ώρα που ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) έκανε μια αργή «κυβίστηση» στο διάστημα, χρησιμοποιώντας μια Nikon Z9.
Καθώς ο σταθμός άλλαζε προσανατολισμό και ύψος για να εξυπηρετήσει την αποστολή ανεφοδιασμού SpaceX CRS-33, η Zena Cardman γύρισε ένα timelapse σε ταχύτητα 60x που συμπυκνώνει όλη τη διαδρομή από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό σε λίγα δευτερόλεπτα, με τη Γη να γεμίζει το κάδρο σε τρεις εντυπωσιακές fisheye λήψεις από το σκάφος.
The @Space_Station rarely makes big changes to its orientation, but we were lucky to experience such maneuvers (flipping around to fly butt-first, then flipping back again) before and after each @spacex CRS-33 reboost. This 60x speed timelapse was one of my favorites since it… pic.twitter.com/7IsZnb1G7G
— Zena Cardman (@zenanaut) February 17, 2026
[ads1]
Η Cardman επέστρεψε στη Γη πριν από περίπου ένα μήνα, μετά από πέντε μήνες συνεχούς παραμονής στον ISS με την αποστολή Crew-11, και τώρα μοιράζεται ένα από τα «αγαπημένα» της timelapse από εκείνη την περίοδο. Όπως εξηγεί σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ, ο σταθμός σπάνια κάνει μεγάλες αλλαγές προσανατολισμού, όμως το πλήρωμα στάθηκε τυχερό να ζήσει τέτοιους ελιγμούς πριν και μετά από κάθε reboost της αποστολής SpaceX CRS-33, με τον ISS να «πετάει με την ουρά μπροστά» και μετά να επιστρέφει στην κλασική του στάση.
Οι ρυθμίσεις της Nikon Z9 σε τροχιά
Το timelapse έχει επιταχυνθεί 60 φορές και τραβήχτηκε με Nikon Z9, σε μια διαδικασία που, όπως λέει η ίδια, ήθελε «πολλή δοκιμή και λάθος» μέχρι να βρει τον σωστό συνδυασμό. Οι κάμερες Z9 που χρησιμοποιούνται πλέον στον σταθμό επιτρέπουν πιο ομαλές μεταβάσεις από μέρα σε νύχτα και ξανά σε μέρα, κάτι κρίσιμο όταν ζεις 16 ανατολές και 16 δύσεις μέσα σε 24 ώρες. Η Cardman δούλεψε σε πλήρως αυτόματη έκθεση με μέτρηση που δίνει έμφαση στα φωτεινά σημεία (highlight-weighted), ρυθμίζοντας τα όρια σε ελάχιστη ταχύτητα κλείστρου και μέγιστο ISO ώστε η κάμερα να παρακολουθεί τις ακραίες αλλαγές φωτισμού χωρίς να «καίει» τον δίσκο του Ήλιου ή τα αστέρια.
Στο τελικό βίντεο χωρά «λίγο απ’ όλα»: δύση του Ήλιου, καταιγίδες που αναβοσβήνουν σαν strobe πάνω από τις νεφώσεις, πράσινη ατμοσφαιρική φωταύγεια (air glow) στον ορίζοντα, λάμψη της Σελήνης πάνω στη θάλασσα, αστέρια και ξανά ανατολή. Όλα αυτά αποτυπώνονται μέσα από ένα υπερευρυγώνιο κάδρο που δείχνει τμήμα του σταθμού στο προσκήνιο και την καμπυλότητα της Γης στο βάθος, την ώρα που ο ISS ολοκληρώνει μια πολύ αργή «κυβίστηση» σε πολλούς άξονες.
Πόσο «άγρια» είναι στην πραγματικότητα η κίνηση;
Αν και στο timelapse η κίνηση μοιάζει έντονη, η ίδια ξεκαθαρίζει ότι για όσους βρίσκονται μέσα στον σταθμό η επαναπροσανατόλιση είναι ουσιαστικά ανεπαίσθητη. Αυτό που νιώθεις είναι μόνο η επιτάχυνση από το ίδιο το reboost, και ακόμη κι αυτή παραμένει διακριτική· η συμπίεση του χρόνου σε 60x είναι που κάνει το βίντεο να φαίνεται «πολύ πιο πικάντικο» από όσο είναι η πραγματική εμπειρία. Η Cardman σημειώνει επίσης ότι ένας τέτοιος πολυαξονικός ελιγμός είναι ενεργειακά πιο αποδοτικός από το να «στρίψει» απλώς ο σταθμός κατά 180 μοίρες, κάτι που για τους κινηματογραφιστές θυμίζει πώς οι πιο σύνθετες κινήσεις μπορούν να δώσουν τελικά πιο ομαλό και φυσικό αποτέλεσμα.
