Σύνοψη
- Ο Douglas Kirkland φωτογράφισε τη Marilyn Monroe στις 17 Νοεμβρίου 1961 για το Look.
- Η Monroe διαμόρφωσε η ίδια την ατμόσφαιρα και συμμετείχε στην επιλογή φωτογραφιών.
- Ο φωτογράφος χρησιμοποίησε Hasselblad 500C και απλό φωτισμό.
- Το νέο λεύκωμα της Damiani παρουσιάζει τη σειρά σε μορφή leporello.
Μια φωτογράφιση με μεταξωτά σεντόνια, σαμπάνια και τη μουσική του Frank Sinatra έγινε μία από τις πιο διάσημες στιγμές της Marilyn Monroe μπροστά στον φακό, και ένα νέο φωτογραφικό λεύκωμα μάς επιστρέφει στη βραδιά που την δημιούργησε.
Στις 17 Νοεμβρίου 1961, ο 27χρονος Douglas Kirkland συνάντησε την 35χρονη ηθοποιό για μια φωτογράφιση του περιοδικού Look. Τα πορτρέτα του, σε ένα κρεβάτι με λευκά μεταξωτά σεντόνια, εμφανίζονται τώρα στο «Marilyn. A Magical Dance» της Damiani, σε επιμέλεια της Françoise Kirkland.
Η Marilyn είχε τη δική της ιδέα για τη φωτογράφιση
Η αποστολή προοριζόταν για το επετειακό τεύχος των 25 χρόνων του Look. Η Monroe δεν ήθελε ένα ακόμη τυπικό πορτρέτο σταρ. Ζήτησε ένα κρεβάτι, λευκά μεταξωτά σεντόνια, σαμπάνια Dom Pérignon και δίσκους του Frank Sinatra. Όταν έφτασε η ώρα της φωτογράφισης, ζήτησε να αποχωρήσουν οι συνεργάτες της ώστε να μείνει μόνη με τον φωτογράφο.
Ο Kirkland αρχικά σκέφτηκε ένα φόρεμα και ένα λεπτό ύφασμα, αλλά εκείνη δεν συμφώνησε. Η Monroe καθοδήγησε τη μορφή της εικόνας: γυμνή κάτω από τα σεντόνια, με τις κινήσεις, τις εκφράσεις και τις πτυχώσεις του υφάσματος να αναλαμβάνουν την αφήγηση. Η συνεδρία κράτησε περισσότερες από δύο ώρες.
Μια Hasselblad, δύο φακοί και ένας απαλός φωτισμός
Ο Kirkland χρησιμοποίησε μια μεσαίου φορμά Hasselblad 500C του 1959, με Carl Zeiss Planar 80mm f/2.8 και Sonnar 150mm f/4. Διέθετε δύο εναλλάξ πλάτες φιλμ για γρήγορη αλλαγή ρολών, ενώ ο φωτισμός προερχόταν από ένα μόνο φωτιστικό με diffuser. Αυτός ο απλός εξοπλισμός άφησε χώρο στην επικοινωνία με το πρόσωπο, χωρίς να μετατρέψει το σκηνικό σε περίπλοκη παραγωγή.
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα καρέ δείχνει τη Monroe να αγκαλιάζει ένα μαξιλάρι. Η φυσική κίνηση και το βλέμμα της έγιναν πιο σημαντικά από οποιοδήποτε περίτεχνο σκηνικό. Ο ίδιος ο φωτογράφος περιέγραφε τη συνεργασία τους σαν χορό μεταξύ δημιουργού και ανθρώπου μπροστά στον φακό.
Οι φωτογραφίες που δεν ενέκρινε η Monroe
Η ίδια συμμετείχε και στην επιλογή των εικόνων. Όταν είδε τα contact sheets μετά τη φωτογράφιση, απέρριψε αρκετές φωτογραφίες και έκοψε ορισμένα δοκίμια. Για μια ηθοποιό που είχε μάθει να προστατεύει τη δημόσια εικόνα της, ο έλεγχος των φωτογραφιών της είχε ιδιαίτερη σημασία.
Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στη Monroe και τους φωτογράφους της φαίνεται και σε άλλες δουλειές της εποχής. Η Eve Arnold και η προσέγγισή της στο πορτρέτο της Marilyn Monroe δείχνουν μια διαφορετική εκδοχή αυτής της συνεργασίας, πέρα από την κατασκευασμένη εικόνα της κινηματογραφικής σταρ.
Το λεύκωμα «Marilyn. A Magical Dance»
Η έκδοση της Damiani για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Marilyn Monroe συγκεντρώνει 45 εικόνες σε 44 σελίδες. Το βιβλίο έχει σκληρό εξώφυλλο και μορφή leporello: οι σελίδες ξεδιπλώνονται σαν ακορντεόν, ώστε η αλληλουχία των πορτρέτων να διαβάζεται ως συνεχής φωτογραφική ιστορία. Περιλαμβάνει επίσης χειρόγραφες αναμνήσεις του Kirkland.
Η Françoise Kirkland επιμελήθηκε την έκδοση, συνεχίζοντας τη φροντίδα του αρχείου του φωτογράφου, που πέθανε το 2022. Το βιβλίο είναι αγγλόφωνο, διαστάσεων 13 × 20 εκ., με ISBN 9788862088695. Η επίσημη τιμή του εκδότη είναι 50 ευρώ, χωρίς τα έξοδα αποστολής.
Περισσότερα εδώ.
Τι πιστεύουμε
Το ωραίο σε αυτή την ιστορία είναι ότι η πιο διάσημη γυναίκα της εποχής δεν αφέθηκε απλώς να τη σκηνοθετήσει ένας φωτογράφος. Πρότεινε το σκηνικό, διαμόρφωσε την ατμόσφαιρα και διεκδίκησε τον τελευταίο λόγο για τα καρέ. Η Monroe ήταν ενεργή δημιουργική παρουσία, όχι ένα παθητικό θέμα.
Από φωτογραφική άποψη, αξίζει να μείνουμε στην απλότητα: μία κάμερα, δύο φακοί, μία πηγή φωτός. Οι εικόνες είχαν όλη την ένταση που χρειαζόταν επειδή υπήρχε συνεννόηση, όχι επειδή το στούντιο είχε γεμίσει εξοπλισμό. Ακόμη και σήμερα, όταν στήνουμε ένα πορτρέτο, αυτή είναι χρήσιμη υπενθύμιση.
Το ξεδίπλωμα του λευκώματος ταιριάζει με την ιδέα του Kirkland για τη φωτογράφιση ως «χορό»: δεν κοιτάς μόνο ένα διάσημο καρέ, αλλά τις διαδοχικές χειρονομίες που οδήγησαν σε αυτό. Κι εκεί αρχίζει πραγματικά να φαίνεται η δουλειά του φωτογράφου.
