Χρειάστηκαν 600 ώρες για αυτή τη φωτογραφία — αλλά σας αρέσει;

Σύνοψη

• Η Red Bull χρειάστηκε εννέα μήνες και περίπου 600 ώρες προετοιμασίας για το wingsuit καρέ της ολικής έκλειψης.
• Ο Noah Wetzel φωτογράφισε από περίπου 1,4 χιλιόμετρα με Canon EOS R5 Mark II, 600mm και απομακρυσμένα φλας.
• Η τεχνική δυσκολία της λήψης είναι εντυπωσιακή, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της μέτρο αισθητικής αξίας.
• Το άρθρο θέτει το ερώτημα αν το making-of μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε μια εικόνα.
• Στην ψηφοφορία οι αναγνώστες μπορούν να απαντήσουν απλά αν τους αρέσει ή όχι η τελική φωτογραφία.

Η φωτογραφία του Noah Wetzel με έναν wingsuit flyer μπροστά από την ολική έκλειψη Ηλίου χρειάστηκε εννέα μήνες προετοιμασίας, αλλά θέτει ένα πολύ πιο ουσιαστικό φωτογραφικό ερώτημα: πόσο πρέπει να επηρεάζει η δυσκολία μιας λήψης την κρίση μας για το τελικό αποτέλεσμα;

Στις 12 Αυγούστου 2026, κοντά στην Alarilla της Ισπανίας, ο Noah Wetzel φωτογράφισε τους Mike Brewer και Dani Román να περνούν με wingsuit μπροστά από την ολική έκλειψη Ηλίου, σε ένα project της Red Bull που απαίτησε περίπου 600 ώρες δουλειάς, τέσσερις δοκιμαστικές παραγωγές και εννέα μήνες σχεδιασμού για ένα παράθυρο ολικότητας μόλις 84 δευτερολέπτων στο συγκεκριμένο σημείο.

Η τεχνική επίτευξη είναι εντυπωσιακή και η πιθανότητα αποτυχίας ήταν μεγάλη. Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάθε θεατής θα θεωρήσει εξίσου δυνατή και την τελική φωτογραφία. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον για φωτογράφους και creators: η δυσκολία παραγωγής, η επιτυχία της εκτέλεσης και η αισθητική αξία μιας εικόνας είναι διαφορετικά πράγματα.

View this post on Instagram

A post shared by Red Bull USA 🇺🇸 (@redbullusa)

Μια φωτογραφία σχεδιασμένη σχεδόν μέχρι το τελευταίο μέτρο

Το project δεν βασίστηκε στην τύχη. Ο Wetzel έπρεπε να υπολογίσει τη θέση της έκλειψης χαμηλά στον ορίζοντα, το σημείο της κάμερας, τη διαδρομή των αθλητών και το ακριβές τμήμα του ουρανού από το οποίο θα περνούσαν.

Ο φωτογράφος βρισκόταν περίπου 1.400 μέτρα μακριά, ενώ οι wingsuit flyers κινούνταν με περίπου 150 mph, δηλαδή πάνω από 240 km/h. Σύμφωνα με το PetaPixel, το περιθώριο χρονισμού για το επιθυμητό καρέ ήταν της τάξης μερικών εκατοστών του δευτερολέπτου.

Η ομάδα πραγματοποίησε τέσσερις δοκιμαστικές παραγωγές. Μία από αυτές έγινε πριν από την ανατολή στο Moab της Utah και απαίτησε μεταφορά εκατοντάδων κιλών εξοπλισμού σε δύσβατη περιοχή. Ο Ισπανός αθλητής Dani Román βοήθησε επίσης στην κατανόηση της τοπογραφίας και πραγματοποίησε πτήση κατά τη διάρκεια της πραγματικής έκλειψης.

Η NASA επιβεβαιώνει ότι η ολική έκλειψη της 12ης Αυγούστου 2026 ήταν ορατή από περιοχές της Ρωσίας, της Γροιλανδίας, της Ισλανδίας, της Ισπανίας και ένα μικρό τμήμα της Πορτογαλίας. Στην Ισπανία η ολικότητα συνέβη λίγο πριν από τη δύση του Ηλίου, κάτι που έκανε τη γεωμετρία του συγκεκριμένου project ακόμη πιο απαιτητική.

Canon EOS R5 II, 600mm και φλας από 1,4 χιλιόμετρα

Για το βασικό καρέ ο Wetzel χρησιμοποίησε Canon EOS R5 Mark II με Canon RF 600mm f/4.

Είχε εξετάσει ακόμη πιο κλειστά κάδρα με εστιακές αποστάσεις 840mm και 1.200mm, όμως τα 600mm άφηναν μεγαλύτερο περιθώριο σε πιθανό σφάλμα στην πορεία του αθλητή και ταυτόχρονα επέτρεπαν τη χρήση του φακού χωρίς extender.

Οι τελικές ρυθμίσεις του βασικού συστήματος ήταν 1/200s, ISO 2500 και f/4.

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον τεχνικό στοιχείο είναι ότι το πάγωμα της κίνησης δεν βασίστηκε μόνο στην ταχύτητα κλείστρου. Με τον αθλητή να κινείται τόσο γρήγορα, ο Wetzel αξιοποίησε τη μικρή διάρκεια της λάμψης των φλας, περίπου 1/2500s στην ισχύ που είχε επιλεγεί.

Στο βασικό setup χρησιμοποιήθηκαν τέσσερα φλας: τρία Godox AD1200 Pro και ένα Godox AD360 II+ C, στην ισχύ 1/8. PocketWizard receivers είχαν τοποθετηθεί έτσι ώστε να υπάρχει η κατάλληλη επικοινωνία με τον φωτογράφο και συνδέονταν με τα φλας μέσω καλωδίων.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύστημα τεχνητού φωτισμού που μπορούσε να ενεργοποιηθεί από περίπου 1,4 χιλιόμετρα μακριά.

Γιατί η ισχύς των φλας ήταν συμβιβασμός

Η επιλογή του 1/8 της ισχύος δεν έγινε τυχαία.

Περισσότερη ισχύς θα παρείχε περισσότερο φως, αλλά θα αύξανε τη διάρκεια της λάμψης. Μικρότερη ισχύς θα παρείχε μικρότερη διάρκεια και επομένως καλύτερο πάγωμα της κίνησης, αλλά ίσως να μην έδινε αρκετό φως στον αθλητή.

Στο 1/8, η ομάδα επιχείρησε να βρει την ισορροπία ανάμεσα στα δύο.

Παράλληλα, το σύστημα μπορούσε να ακολουθήσει δύο διαδοχικά καρέ με τον μηχανικό φωτοφράκτη της Canon EOS R5 Mark II στα 12 fps.

Για έναν φωτογράφο, αυτό είναι ίσως πιο ενδιαφέρον από τον εντυπωσιακό αριθμό των 600 ωρών: δείχνει πώς η διάρκεια λάμψης ενός φλας μπορεί να γίνει ουσιαστικά η πραγματική «ταχύτητα» που παγώνει ένα θέμα σε πολύ χαμηλό φωτισμό.

Υπήρχε και δεύτερο φωτογραφικό σχέδιο

Ένα project με τόσο περιορισμένο περιθώριο δεν μπορούσε να βασίζεται σε μία μόνο κάμερα.

Ο φωτογράφος Dane Cronin είχε τοποθετηθεί πιο κοντά στο χαρακτηριστικό κόκκινο Red Bull pylon με Canon EOS R5 και δύο Godox 600B, προσφέροντας μια δεύτερη πιθανότητα καταγραφής εάν το βασικό setup αποτύγχανε.

Η δεύτερη κάμερα λειτουργούσε στα ISO 1250, 1/25s και f/3.2 και μπορούσε να αξιοποιήσει rear-curtain synchronization, ώστε το ίχνος της κίνησης να ακολουθεί οπτικά τον αθλητή.

Το συγκεκριμένο setup δείχνει επίσης κάτι που συχνά δεν φαίνεται όταν βλέπουμε μια τελική εμπορική φωτογραφία: πίσω από το «ένα καρέ» μπορεί να υπάρχουν πολλαπλές κάμερες, εναλλακτικά σχέδια και συστήματα ασφαλείας σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά.

Και τελικά όλα κρίθηκαν μέσα σε δευτερόλεπτα

Παρά τους εννέα μήνες προετοιμασίας, οι τελευταίες στιγμές δεν εξελίχθηκαν σαν μια απολύτως ελεγχόμενη studio παραγωγή.

Ο Wetzel αναγκάστηκε να αλλάξει θέση λίγο πριν από την ολικότητα και να επανεξετάσει την εστίασή του. Είχε αποθηκεύσει focus preset πάνω στην κορυφογραμμή, όμως η αλλαγή της θέσης της κάμερας δημιουργούσε αβεβαιότητα ως προς την ακρίβειά του.

Οι ίδιοι οι αθλητές ήταν σχεδόν αδύνατο να διακριθούν από την απόσταση του φωτογράφου μέσα στο σκοτάδι της ολικότητας. Μικρά φώτα πάνω τους λειτουργούσαν ως σημεία αναφοράς.

Ο Román πέρασε πρώτος και ο Brewer ακολούθησε περίπου 20 δευτερόλεπτα αργότερα. Σε αυτό το διάστημα η φαινόμενη θέση της έκλειψης σε σχέση με τον ορίζοντα είχε ήδη αλλάξει αρκετά ώστε ο Wetzel να χρειαστεί να αναπροσαρμόσει τη σύνθεση.

Με τους αθλητές να καλύπτουν περίπου 200 πόδια ανά δευτερόλεπτο, ένα ελάχιστα πρόωρο ή καθυστερημένο πάτημα του κλείστρου μπορούσε να καταστρέψει την επιθυμητή ευθυγράμμιση.

View this post on Instagram

A post shared by Noah Wetzel (@noahwetzel)

Αλλά η δυσκολία είναι ιδιότητα της διαδικασίας, όχι της εικόνας

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο όλης της ιστορίας.

Το ότι μια φωτογραφία είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργηθεί δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι και εξαιρετική φωτογραφία.

Μπορεί φυσικά να είναι και τα δύο. Αλλά το ένα δεν αποδεικνύει το άλλο.

Οι 600 ώρες εργασίας, οι εννέα μήνες προετοιμασίας, η πιθανότητα αποτυχίας, ο ειδικός φωτισμός και η ταχύτητα του αθλητή είναι πληροφορίες για τη διαδικασία δημιουργίας.

Ο θεατής όμως, όταν κοιτάξει το τελικό καρέ χωρίς να γνωρίζει το making-of, δεν βλέπει τις 600 ώρες.

Βλέπει τη σύνθεση.

Βλέπει το φως.

Βλέπει την ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία.

Βλέπει πόσο σημαντικός ή ασήμαντος εμφανίζεται ο άνθρωπος μέσα στο κάδρο.

Και κυρίως αισθάνεται κάτι ή δεν αισθάνεται.

Αυτό δεν μπορεί να επιβληθεί από τη δυσκολία της παραγωγής.

Το making-of μπορεί να είναι πιο εντυπωσιακό από το ίδιο το καρέ

Η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει και μια πολύ σύγχρονη πλευρά της φωτογραφίας.

Σήμερα το κοινό δεν βλέπει απαραίτητα μόνο την τελική εικόνα. Βλέπει βίντεο από την προετοιμασία, εξοπλισμό, χάρτες, δοκιμές, αποτυχίες, drones, ομάδες παραγωγής και το δραματικό countdown πριν από τη λήψη.

Αυτό μπορεί να μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε μια φωτογραφία.

Αν κάποιος μάθει πρώτα ότι χρειάστηκαν εννέα μήνες για να γίνει ένα καρέ και στη συνέχεια το δει, είναι σχεδόν αδύνατο να το κρίνει χωρίς αυτή την πληροφορία. Γνωρίζει ήδη ότι «πρέπει» να εντυπωσιαστεί από το επίτευγμα.

Αν όμως δει πρώτα τη φωτογραφία χωρίς κανένα context, η αντίδραση μπορεί να είναι τελείως διαφορετική.

Για αυτό έχει αξία να διαχωρίζονται δύο ερωτήσεις: «Πόσο εντυπωσιακό ήταν να γίνει;» και «Πόσο μου αρέσει ως φωτογραφία;».

Οι απαντήσεις δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ίδιες.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι και branded εικόνα

Υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Πρόκειται για project της Red Bull και όχι για μια ανεξάρτητη φωτογραφική εξόρμηση.

Στο τελικό κάδρο η τεράστια σκοτεινή Σελήνη και η φωτεινή κορώνα κυριαρχούν στην εικόνα, ο αθλητής είναι πολύ μικρός μέσα στη σύνθεση, το ίχνος του διασχίζει τον δίσκο και στην αριστερή πλευρά εμφανίζεται το έντονα φωτισμένο κόκκινο Red Bull pylon.

Έτσι, η εικόνα πρέπει να κριθεί και ως branded visual. Η παρουσία της εταιρικής ταυτότητας δεν είναι κάποιο τυχαίο στοιχείο που βρέθηκε μπροστά από τον φωτογράφο.

Από αυτή την άποψη, το project πετυχαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: δημιουργεί μια εικόνα που συνδέει αμέσως το ακραίο άθλημα, ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο και το brand που βρίσκεται πίσω από την παραγωγή.

Αυτό όμως είναι διαφορετικό κριτήριο από το αν κάποιος θα επέλεγε τη φωτογραφία αποκλειστικά για τη σύνθεση, την αισθητική ή το συναίσθημά της.

Το «στημένο» δεν κάνει μια φωτογραφία λιγότερο φωτογραφία

Το γεγονός ότι σχεδόν όλα είχαν σχεδιαστεί εκ των προτέρων δεν αποτελεί από μόνο του αρνητικό στοιχείο.

Μεγάλο μέρος της ιστορίας της φωτογραφίας βασίζεται ακριβώς στη δημιουργία και στον έλεγχο των συνθηκών.

Στη φωτογραφία μόδας, στο portrait, στη διαφημιστική φωτογραφία, στο automotive, στο light painting και σε μεγάλο μέρος της action photography, ο δημιουργός δεν περιμένει απλώς να συμβεί κάτι. Κατασκευάζει τις προϋποθέσεις για την εικόνα που έχει ήδη φανταστεί.

Το ουσιαστικό ερώτημα επομένως δεν είναι αν μια φωτογραφία ήταν στημένη.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν όλη αυτή η προετοιμασία κατέληξε σε ένα καρέ που μπορεί να σταθεί και χωρίς την ιστορία της παραγωγής του.

Ο Wetzel είχε δοκιμάσει μια αντίστοιχη ιδέα ήδη από το 2017

Το project του 2026 δεν ήταν η πρώτη εμπειρία του Noah Wetzel με μια τέτοια φωτογραφική ιδέα.

Το 2017 είχε φωτογραφίσει έναν mountain biker κατά τη διάρκεια ολικής έκλειψης Ηλίου και εκείνη η εικόνα είχε διακριθεί στον διαγωνισμό Red Bull Illume.

Η νέα παραγωγή ουσιαστικά αύξησε δραματικά τον βαθμό δυσκολίας: μεγαλύτερη απόσταση, πολύ ταχύτερο θέμα, εξαιρετικά περιορισμένο χρονικό παράθυρο και ανάγκη τεχνητού φωτισμού από τεράστια απόσταση.

Ακόμη λοιπόν και αν κάποιος δεν ενθουσιαστεί από το αισθητικό αποτέλεσμα, το project παραμένει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον case study φωτογραφικού σχεδιασμού, φωτισμού και συντονισμού.

Ψηφοφορία: Σας αρέσει τελικά η φωτογραφία;

Εδώ θέλουμε να διαχωρίσουμε συνειδητά το making-of από το τελικό αποτέλεσμα.

Η ερώτηση δεν είναι αν η λήψη ήταν δύσκολη, ούτε αν άξιζε ο κόπος της ομάδας. Η ερώτηση αφορά αποκλειστικά την εικόνα που προέκυψε.

PTTL POLL

Σας αρέσει το αποτέλεσμα των λήψεων του project;

Κρίνουμε το τελικό οπτικό αποτέλεσμα και όχι την προσπάθεια

Σας αρέσει το αποτέλεσμα των λήψεων του project;

Ναι Όχι

Ψήφισε Προβολή αποτελεσμάτων

Μια σημαντική υπενθύμιση για την ασφάλεια

Η φωτογράφιση του Ήλιου με τηλεφακό χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή.

Η NASA επισημαίνει ότι κατά τις μερικές φάσεις μιας έκλειψης απαιτείται κατάλληλο ηλιακό φίλτρο μπροστά από τα οπτικά συστήματα. Η παρατήρηση του φωτεινού Ήλιου μέσω κάμερας, τηλεφακού, κιαλιών ή τηλεσκοπίου χωρίς ειδική προστασία μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό στα μάτια.

Η εξαίρεση αφορά αποκλειστικά τη σύντομη περίοδο της πλήρους ολικότητας, όταν ο φωτεινός δίσκος του Ήλιου καλύπτεται εντελώς.

Η εντυπωσιακή φωτογραφία δεν αξίζει ποτέ ρίσκο για την όραση ή τον εξοπλισμό.

Η επόμενη μεγάλη ευρωπαϊκή έκλειψη έρχεται το 2027

Οι φωτογράφοι στην Ευρώπη δεν θα χρειαστεί να περιμένουν πολλά χρόνια για την επόμενη μεγάλη ευκαιρία.

Στις 2 Αυγούστου 2027 μια νέα ολική έκλειψη Ηλίου θα περάσει από τη νότια Ισπανία και στη συνέχεια από περιοχές της Βόρειας Αφρικής, μεταξύ άλλων από Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτο.

Για έναν creator που σκέφτεται μια σύνθετη λήψη με foreground ή κινούμενο θέμα, το ουσιαστικό μάθημα από το project της Red Bull δεν είναι ότι χρειάζονται 600 ώρες και μια τεράστια παραγωγή.

Είναι ότι η θέση του Ήλιου, η προοπτική, η απόσταση από το θέμα και η πορεία ενός κινούμενου αντικειμένου μπορούν να μελετηθούν πολύ πριν από τη στιγμή της λήψης.

Συχνές ερωτήσεις

Πόσο χρόνο χρειάστηκε η φωτογραφία της Red Bull;

Ο Noah Wetzel και η ομάδα εργάστηκαν περίπου εννέα μήνες πάνω στο project, με συνολική προετοιμασία περίπου 600 ωρών και τέσσερις δοκιμαστικές παραγωγές πριν από την πραγματική έκλειψη.

Με ποια κάμερα τραβήχτηκε το βασικό καρέ;

Το κύριο setup βασίστηκε σε Canon EOS R5 Mark II και Canon RF 600mm f/4, με ρυθμίσεις 1/200s, ISO 2500 και f/4.

Πώς πάγωσε η κίνηση ενός αθλητή που κινούνταν με πάνω από 240 km/h;

Καθοριστικό ρόλο είχε η μικρή διάρκεια της λάμψης των φλας, περίπου 1/2500s στην επιλεγμένη ισχύ, και όχι μόνο η ταχύτητα κλείστρου των 1/200s.

Μια πολύ δύσκολη φωτογραφία είναι αυτομάτως καλή φωτογραφία;

Όχι. Η δυσκολία μπορεί να αυξήσει τον θαυμασμό για την τεχνική εκτέλεση και την παραγωγή, αλλά η αισθητική αξία εξακολουθεί να εξαρτάται από τη σύνθεση, το φως, το περιεχόμενο και την επίδραση που έχει η εικόνα στον θεατή.

Πότε είναι η επόμενη ολική έκλειψη που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ευρώπη;

Στις 2 Αυγούστου 2027 θα πραγματοποιηθεί ολική έκλειψη Ηλίου με τη ζώνη ολικότητας να περνά από τη νότια Ισπανία και τη Βόρεια Αφρική.

Τι πιστεύουμε

Η φωτογραφία του Noah Wetzel αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα εξαιρετικά δύσκολο τεχνικό και οργανωτικό επίτευγμα. Αυτό όμως δεν υποχρεώνει τον θεατή να θεωρήσει εξίσου εξαιρετικό και το αισθητικό αποτέλεσμα.

Μια εικόνα πρέπει τελικά να μπορεί να λειτουργήσει και όταν αφαιρεθεί το making-of από δίπλα της. Οι 600 ώρες, τα φλας στα 1,4 χιλιόμετρα και το πέρασμα με πάνω από 240 km/h εξηγούν γιατί η λήψη είναι αξιοθαύμαστη ως επίτευγμα. Δεν αποτελούν από μόνα τους λόγο για να μας αρέσει η φωτογραφία.

Για αυτό και η ψηφοφορία έχει ενδιαφέρον: όχι για να αναδείξει μια «σωστή» απάντηση, αλλά για να δούμε πόσο διαφορετικά κρίνεται μια εικόνα όταν γνωρίζουμε πόσο δύσκολο ήταν να δημιουργηθεί. Τεχνική αρτιότητα, βαθμός δυσκολίας και φωτογραφική αξία συχνά συναντιούνται, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.