• Το νέο ντοκιμαντέρ «Uncle Roy» καταγράφει τη ζωή και την κληρονομιά του φωτογράφου Roy Blakey
• Η ταινία, σε σκηνοθεσία της ανιψιάς και μαθήτριάς του Keri Pickett, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Το ντοκιμαντέρ «Uncle Roy» φέρνει στο προσκήνιο τη ζωή του Roy Blakey, ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από τον κόσμο του θεάματος και έφτασε να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στη φωτογραφία.
Ο Blakey, που πέθανε το 2024, έζησε μια ζωή που δύσκολα χωρά σε λίγες γραμμές. Υπήρξε επαγγελματίας παγοδρόμος, ταξιδιώτης, συλλέκτης και αργότερα φωτογράφος, με δουλειά που ξεχώρισε ιδιαίτερα στο ανδρικό πορτρέτο και στη γυμνή φωτογραφία. Η νέα ταινία δεν στέκεται μόνο στο καλλιτεχνικό του έργο, αλλά και στη διαδρομή που τον έκανε μια ξεχωριστή μορφή.
Πίσω από την ταινία βρίσκεται η ανιψιά και μαθήτριά του, Keri Pickett, η οποία τον γνώρισε ουσιαστικά όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να ακολουθήσει τη δική της πορεία στη φωτογραφία. Οι δυο τους ήρθαν πολύ κοντά και, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, εκείνη έγινε και ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του όσο η άνοια προχωρούσε. Το «Uncle Roy» είναι έτσι και μια βιογραφία και ένα πολύ προσωπικό αντίο.
[ads1]
Από την Οκλαχόμα στα παγοδρόμια του κόσμου
Η αφετηρία της ιστορίας του μοιάζει σχεδόν απίθανη. Ως παιδί στην Οκλαχόμα της δεκαετίας του 1940, ο Roy Blakey είδε μια ταινία με τη Sonja Henie και αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει παγοδρόμος. Το πρόβλημα ήταν ότι στην πόλη όπου μεγάλωνε δεν υπήρχε πάγος.
Αυτό όμως δεν τον σταμάτησε. Ξεκίνησε με πατίνια με ρόδες και έκανε εβδομαδιαίες διαδρομές μέχρι το Κάνσας για να προπονείται στον πάγο. Παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, άφησε στην άκρη την πιο ασφαλή επιλογή των σπουδών και αποφάσισε να κυνηγήσει αυτό που ήθελε πραγματικά. Η ζωή καθυστέρησε τα σχέδιά του λόγω της θητείας του στον αμερικανικό στρατό, όμως όταν έκλεισε αυτός ο κύκλος κατάφερε τελικά να μπει στον κόσμο του επαγγελματικού πατινάζ.
Η φωτογραφία μπήκε στη ζωή του στον δρόμο
Τα συνεχή ταξίδια με θιάσους πατινάζ τον έφεραν σε πολλές χώρες και κάπου εκεί γεννήθηκε η δεύτερη μεγάλη του ταυτότητα. Στη Γερμανία πήρε στα χέρια του μια μηχανή για να φωτογραφίζει συναδέλφους του, ενώ στην Ιαπωνία απέκτησε μια Nikon, η οποία έγινε το βασικό του εργαλείο.
Σιγά σιγά κατάλαβε ότι η φωτογραφία δεν ήταν απλώς ένα παράλληλο ενδιαφέρον. Ήταν ο δρόμος που θα ακολουθούσε μετά το τέλος της καριέρας του στον πάγο. Όταν κουράστηκε από έναν χώρο που δεν του πρόσφερε οικονομική σταθερότητα, αποφάσισε να κάνει την αλλαγή. Αν και αρχικά σκεφτόταν το Χόλιγουντ, τελικά βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου έστησε το δικό του στούντιο και άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο.
[ads2]
Ένας φωτογράφος με ένστικτο και ξεχωριστή ματιά
Ο Blakey δεν ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που μιλούσαν με τεχνικούς όρους για τη φωτογραφία. Αντίθετα, πίστευε περισσότερο στο ένστικτο και στη ματιά. Αυτή η άμεση, βιωματική σχέση με την εικόνα ήταν που έδωσε στο έργο του τη δική του ταυτότητα.
Η πορεία του τον καθιέρωσε ως μια σημαντική παρουσία στη φωτογραφία, ενώ πολλοί τον θεωρούν και από τους ανθρώπους που άνοιξαν δρόμο στη γκέι φωτογραφία. Παράλληλα, η σχέση του με τη σκηνή και το θέαμα δεν χάθηκε ποτέ. Η τέχνη, η παράσταση και η ανάγκη για έκφραση ήταν πάντα στο κέντρο της ζωής του, είτε στεκόταν μπροστά σε κοινό με παγοπέδιλα είτε πίσω από μια φωτογραφική μηχανή.
Η μνήμη, η φροντίδα και το προσωπικό αντίο
Το ντοκιμαντέρ αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάρος επειδή δεν περιορίζεται σε μια αναδρομή στα περασμένα. Η Keri Pickett καταγράφει και τα τελευταία χρόνια του Roy Blakey, όταν η υγεία του επιδεινώθηκε και η ίδια βρέθηκε κοντά του ως φροντίστρια και συνοδοιπόρος.
Σε εκείνη τη φάση, η καταγραφή της ζωής του έπαψε να είναι μόνο μια δημιουργική πράξη. Έγινε και ένας τρόπος διάσωσης της μνήμης, ενός ανθρώπου που είχε ζήσει έντονα, είχε τολμήσει να αλλάξει πορεία περισσότερες από μία φορές και είχε επιμείνει στις επιλογές του μέχρι τέλους. Αυτό κάνει το «Uncle Roy» να ξεχωρίζει από μια τυπική βιογραφική ταινία.
Πολύ περισσότερα από μια ιστορία φωτογραφίας
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Blakey δεν άφησε πίσω του μόνο φωτογραφικό έργο. Είχε δημιουργήσει και ένα τεράστιο αρχείο από αντικείμενα και τεκμήρια που σχετίζονταν με το θεατρικό πατινάζ, ένα πεδίο που τον σημάδεψε από πολύ νωρίς και δεν έπαψε ποτέ να τον απασχολεί.
Έτσι, το «Uncle Roy» δεν μιλά μόνο για έναν φωτογράφο. Μιλά για έναν άνθρωπο που έζησε με πάθος, που μετακινήθηκε από το ένα δημιουργικό πεδίο στο άλλο χωρίς να χάσει τον πυρήνα του και που απέδειξε ότι η καλλιτεχνική ταυτότητα δεν είναι ποτέ μία και στατική.
[ads3]
Τι πιστεύουμε
Το «Uncle Roy» δείχνει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ντοκιμαντέρ για μια ιδιαίτερη μορφή της φωτογραφίας. Είναι μια ιστορία για την επιμονή, τη μεταμόρφωση και την ανάγκη να ακολουθεί κανείς αυτό που τον κινεί πραγματικά, ακόμη κι αν η διαδρομή αλλάξει πολλές φορές στην πορεία. Και μόνο γι’ αυτό, η ιστορία του Roy Blakey αξίζει να φτάσει σε πολύ περισσότερο κόσμο.
