• Η «Encore» του Ανδρέα Κανελλόπουλου μπήκε στη shortlist του Lifestyle στα Sony World Photography Awards.
• Η διάκριση αφιερώνεται στη μνήμη της εικονιζόμενης ηθοποιού Μάγδας Λέκκα (10 Φεβρουαρίου 2026).
• Ο φωτογράφος εξηγεί πώς δούλεψε οικείο χώρο, φυσικό φως και την «ενέργεια» των αντικειμένων
Η φωτογραφία «Encore» του Ανδρέα Κανελλόπουλου μπήκε στη shortlist της κατηγορίας Lifestyle στα Sony World Photography Awards και ο φωτογράφος μιλά για το τι πιστεύει ότι έκανε την εικόνα να ξεχωρίσει, πώς γεννήθηκε η ιδέα και πώς δούλεψε χώρο, φως και λεπτομέρειες.
Η διάκριση αφιερώνεται στη μνήμη της εικονιζόμενης ηθοποιού Μάγδας Λέκκα, που έφυγε από τη ζωή στις 10 Φεβρουαρίου 2026, ενώ για τον ίδιο είναι η δεύτερη φορά που φωτογραφία του επιλέγεται στον συγκεκριμένο θεσμό.
[ads1]
Ο Ανδρέας Κανελλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 05/07/1987. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Δήλος» (2015) και ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία από το 2018. Κύρια θέματα του είναι η φωτογραφία ντοκουμέντου με προορισμό την ελληνική επαρχία, φωτογραφίζοντας παραδοσιακά επαγγέλματα, ήθη και έθιμα. Δουλειά του έχει φιλοξενηθεί σε ηλεκτρονικές στήλες περιοδικών, έχει επιλεγεί σε εκθέσεις σε Αθήνα και εκτός, ενώ τον Ιούνιο του 2025 πραγματοποίησε την ατομική του έκθεση «Little Wisps-μια αθέατη πλευρά του φάσματος του αυτισμού» στην iFocus Gallery, σε επιμέλεια της Μάρως Κουρή. Έχει διακριθεί στους Sony World Photo Awards 2024-2026 και AllAboutPhoto 2024.
Πώς έμαθες ότι η εικόνα σου “Encore” μπήκε στη shortlist και ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση;
Οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης μου έστειλαν προσωπικό μήνυμα ότι η φωτογραφία συμπεριλήφθηκε στην shortlist της κατηγορίας Lifestyle. Χάρηκα όπως πιστεύω χαίρεται ο κάθε δημιουργός όταν το έργο του αποκτάει μια αναγνώριση.
Τι θεωρείς ότι ξεχώρισε στη συγκεκριμένη φωτογραφία μέσα σε ένα τόσο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον;
Πιστεύω ότι σε μια φωτογραφία αυτό που τραβάει την προσοχή είναι καταρχάς το θέμα ,τι βλέπουμε να απεικονίζεται. Όπως ακριβώς γίνεται και με ένα πίνακα ζωγραφικής, τα μάτια “διαβάζουν” την εικόνα και το μυαλό την μετατρέπει σε συναίσθημα. Η σύνθεση του κάδρου και ο φωτισμός εντείνουν αυτήν την διαδικασία.
Τι σημαίνει για εσένα αυτή η διάκριση σε έναν θεσμό παγκόσμιας εμβέλειας;
Με χαροποιεί ιδιαίτερα καθώς είναι η δεύτερη φορά που έχει επιλεχθεί φωτογραφία μου και ο διαγωνισμός συγκεντρώνει ετησίως μεγάλο αριθμό υποψηφίων. Είναι ένα κίνητρο για να συνεχίζω την δουλειά μου με πίστη και υπομονή.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη φωτογράφιση;
Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε για τις ανάγκες της παράστασης “Η ζωή, τα γηρατειά και ο θάνατος μιας γυναίκας του λαού” του Eribon στο φεστιβάλ Α.Ε. στην οποία συμμετείχαν συνταξιούχοι ηθοποιοί του ΣΕΗ. Η σκηνοθέτις Σοφία Αντώνιου και η σκηνογράφος Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη με προσέγγισαν καθώς φωτογραφίζω συχνά την τρίτη ηλικία ως θεματική και η αισθητική μας, ταίριαζε.
Ποια είναι η σχέση σου με την φωτογραφιζόμενη και πώς επηρέασε το αποτέλεσμα;
Καταρχάς η διάκριση αφιερώνεται στην μνήμη της εικονιζόμενης ηθοποιού Μάγδας Λέκκα η οποία έφυγε από τη ζωή στις 10 Φλεβάρη 2026. Την κυρία Μάγδα την γνώρισα, όπως και τους άλλους ηθοποιούς, στις συναντήσεις που κάναμε για την ιδέα της φωτογράφισης. Συμβαίνει να μιλάω και να γνωρίζομαι σχεδόν με όλους τους ανθρώπους που φωτογραφίζω ώστε να προκύπτει μια βιωματική εμπειρία ως αποτέλεσμα.
Πόσο αυθόρμητη και πόσο σκηνοθετημένη ήταν η σκηνή;
Πέρα από την τοποθέτηση της στον οικείο της χώρο δεν υπήρχε κάποια σκηνοθετική οδηγία .Αφήσαμε τον χώρο και τον χρόνο να λειτουργήσει.
Γιατί επέλεξες τον συγκεκριμένο χώρο/δωμάτιο;
Μ’ ενδιαφέρει ανέκαθεν να φωτογραφίζω ανθρώπους όλων των κοινωνικών ομάδων στον οικείο χώρο τους. Υπάρχει εκεί ένας πυκνός χρόνος, το έμψυχο με το άψυχο ξεκινάν έναν εσωτερικό διάλογο και μνήμη μπαίνει σε λειτουργία. Προσπαθώ μάλλον, να φωτογραφίσω τη μνήμη και όχι την στιγμή καθαυτή. Αυτός ήταν και λόγος θεωρώ που οι συντελεστές και φίλοι της παράστασης με προσέγγισαν, για να επιχειρήσουμε αυτό το αποτέλεσμα.
Πώς δούλεψες το φυσικό φως μέσα στον χώρο;
Υπήρχε το φυσικό απογευματινό φως από την μπαλκονόπορτα, το οποίο υποστηρίξαμε μ’ ένα μικρό προβολέα και το “μαλακώσαμε ” με την κουρτίνα.
[ads2]
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν τα αντικείμενα και το περιβάλλον στη σύνθεση;
Έχουν την ίδια βαρύτητα με το κυρίως θέμα ,το τροφοδοτούν και το υπογραμμίζουν.Κάθε αντικείμενο στο περιβάλλον έχει την δική του ενέργεια και εκπέμπει το δικό του σήμα στις αιτήσεις του θεατή.
Τι εξοπλισμό χρησιμοποίησες και γιατί;
Η κάμερα ήταν στημένη σε τρίποδο και χρησιμοποιήθηκε πέρα από το προβολάκι του μπαλκονιού και ένα panel στην αριστερή γωνιά του δωματίου ώστε να γίνει ο χώρος πιο “ανάγλυφος”, απ’ τον πλαϊνό φωτισμό.
Πόσο χρόνο αφιέρωσες στην προετοιμασία και πόσο στη λήψη;
Η προετοιμασία δεν κράτησε πολύ, μόλις κλείσαμε το κάδρο και εντάξαμε τα φώτα αφήσαμε στην ουσία τον άνθρωπο να πάρει τον χρόνο του στον χώρο του. Και εκεί ήσυχα χωρίς παρεμβάσεις, κάναμε τις λήψεις .
Πώς προσέγγισες το στάδιο της επεξεργασίας; Πόσο παρενέβης σε επίπεδο χρώματος, τόνων και ατμόσφαιρας;
Έγιναν λίγες παρεμβάσεις κυρίως στην ισορρόπηση των φωτεινών και σκοτεινών σημείων και ένας μικρός αποχρωματισμός.
Τι σημαίνει για εσένα ο τίτλος “Encore”;
Είναι το γενικότερο αίσθημα που μου μένει όταν φωτογραφίζω την τρίτη ηλικία. Αυτό που νιώθουμε όταν πλησιάζει το τέλος, το “λίγο ακόμα”.
[ads1]
Πόσο δύσκολο είναι να αφηγηθείς μια ολόκληρη ζωή σε ένα μόνο καρέ;
Είναι και δύσκολο και εύκολο. Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος ή ένας παλιός χώρος είναι ένας τόπος αναμνήσεων. Κάθε αντικείμενο που υπάρχει κουβαλάει την ενέργεια αυτού που το τοποθέτησε, το κάρφωσε στον τοίχο, το χρησιμοποίησε στην δουλειά του κτλ. Το ίδιο συμβαίνει και με το πρόσωπο, είναι “χρησιμοποιημένο” και φέρει πάνω του τις καταστάσεις που έζησε. Οπότε στην ουσία, δεν μπορείς να αφηγηθείς ή να ξέρεις ποτέ ακριβώς τί έγινε κοιτώντας μια φωτογραφία αλλά μπορείς να κάνεις έναν εσωτερικό διάλογο μαζί της.
Πώς επηρεάζει η διεθνής αναγνώριση τη μελλοντική σου κατεύθυνση;
Το επάγγελμα της φωτογραφίας στην χώρα μας είναι αρκετά δύσκολο και δυστυχώς δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα μετά από κάποια αναγνώριση, αυτό που λέμε “ανοίγουν οι πόρτες”. Ειδικά η φωτογραφία ντοκουμέντου την οποία εξασκώ και απαιτεί χρόνο και μελέτη ,τα οποία δεν πληρώνονται. Γνωρίζω πολλές/ους φωτογράφους με απίστευτο υλικό που -όπως και εγώ- κάνουν άλλες δουλειές ή επιλέγουν μοιραία το εμπορικό κομμάτι της φωτογραφίας για να βιοπορισθούν. Παρ’ όλα αυτά, όπως προείπα, μια διάκριση σου προσφέρει ικανοποίηση και κίνητρο να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς.
Ποια είναι τα επόμενα φωτογραφικά σου σχέδια;
Τα τελευταία χρόνια καταγράφω ήθη και έθιμα της Ελληνικής επαρχίας, οπότε στόχος είναι να γίνει μια μεγάλη συλλογή τους.
Η «Encore», όπως την περιγράφει ο ίδιος, δεν κυνηγά το «στιγμιαίο». Αφήνει τον άνθρωπο στον χώρο του και το φως να σταθεί, ώστε τα αντικείμενα και ο χρόνος να κάνουν το δικό τους σχόλιο μέσα στο κάδρο.
Ακολουθήστε τον Ανδρέα εδώ.
