• Ο πολεμικός φωτορεπόρτερ Paul Conroy πέθανε στα 61 από καρδιακή προσβολή
• Είχε επιζήσει από την επίθεση στη Homs (2012) και τα τελευταία χρόνια εκπαιδεύε δημοσιογράφους στην Ουκρανία σε πρώτες βοήθειες πεδίου μάχης
Ο πολεμικός φωτορεπόρτερ Paul Conroy πέθανε σε ηλικία 61 ετών από καρδιακή προσβολή, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή δεκαετιών σε εμπόλεμες ζώνες και ένα όνομα άρρηκτα δεμένο με τα γεγονότα της Homs στη Συρία.
Ο Conroy είχε βρεθεί στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας το 2012, όταν ο χώρος όπου εργάζονταν εκείνος και άλλοι δημοσιογράφοι στη Homs χτυπήθηκε από συριακές δυνάμεις. Στην ίδια επίθεση σκοτώθηκαν η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Marie Colvin και ο Γάλλος φωτογράφος Rémi Ochlik, ενώ ο Conroy τραυματίστηκε σοβαρά και χρειάστηκε μακρά νοσηλεία.
[ad_1]
Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου αποτυπώθηκαν αργότερα τόσο σε ταινία (A Private War, 2018) όσο και σε ντοκιμαντέρ (Under the Wire, 2018), που έφεραν ξανά στο προσκήνιο τη δουλειά και τις μαρτυρίες του.
Under the Wire: η ιστορία της διαφυγής
Η διαφυγή του από τη Χομς και όσα συνέβησαν στο βομβαρδισμό αποτέλεσαν τη βάση για το ντοκιμαντέρ Under the Wire (2018), που επικεντρώνεται στην απόπειρα να βγει ζωντανός από την πολιορκημένη πόλη και στο τίμημα που πλήρωσαν οι συνάδελφοί του.
Μιλώντας για τους Σύρους που σκοτώνονταν γύρω τους, ο Conroy είχε πει: «Αυτοί οι όμορφοι άνθρωποι που σφαγιάζονταν, ήθελα να πω την ιστορία τους». Η φράση αυτή συνοψίζει και το σκεπτικό του: λιγότερο “ηρωισμός” και περισσότερο μαρτυρία για όσους δεν είχαν φωνή.
Παρότι ήξερε ότι είχε τραυματιστεί, ο ίδιος είχε περιγράψει πως αντιλήφθηκε πόσο σοβαρή ήταν η κατάστασή του μόνο όταν επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Προφανώς ήξερα ότι είχα μια τεράστια τρύπα στο πίσω μέρος του ποδιού μου», είχε πει, όμως στο Λονδίνο διαπίστωσε ότι είχε και «ένα μεγάλο κομμάτι θραύσματος σφηνωμένο κάτω από τα νεφρά».
Ακολούθησε ένας μακρύς κύκλος χειρουργείων και αποκατάστασης: 23 επεμβάσεις στο πόδι και άλλες στην κοιλιά και την πλάτη, ενώ παρέμεινε στο νοσοκομείο για πέντε μήνες. Η υγεία του, όπως έλεγαν συνάδελφοί του, δεν επέστρεψε ποτέ πραγματικά εκεί που ήταν πριν από τη Χομς.
Πέρα από τη Συρία, ο Conroy είχε καλύψει συγκρούσεις σε Λιβύη, Αφγανιστάν, ΛΔ Κονγκό και άλλες περιοχές, με συναδέλφους του να τον περιγράφουν ως άνθρωπο που επέλεγε συστηματικά τις «δύσκολες» αποστολές και τις ιστορίες που δεν χωρούσαν εύκολα στους τίτλους.
Από την επιβίωση στη Homs στην εκπαίδευση στην Ουκρανία
Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με δημοσιεύματα και οργανισμούς που συνεργάστηκαν μαζί του, ο Conroy βρισκόταν συχνά στην Ουκρανία, συμβάλλοντας στην εκπαίδευση δημοσιογράφων σε πρώτες βοήθειες πεδίου μάχης — δεξιότητες που, όπως έχει ειπωθεί, είχαν αποδειχθεί καθοριστικές και για τη δική του διάσωση στο παρελθόν.
Παρά το ότι η υγεία του δεν επανήλθε πλήρως μετά τα τραύματα του 2012, συνέχισε να εργάζεται και να μετακινείται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, με την πρακτική εμπειρία του να μετατρέπεται σε εργαλείο προστασίας για άλλους επαγγελματίες του πεδίου.
Ο Conroy πέθανε ενώ βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο για οικογενειακή επίσκεψη μετά από ταξίδι που είχε κάνει στην Κούβα.
Ο Conroy αφήνει πίσω τη σύζυγό του, τρεις γιους και εγγόνια.
[ad_2]
Οι αντιδράσεις και το αποτύπωμα στο φωτορεπορτάζ
Συνάδελφοι και οργανώσεις τον αποχαιρέτησαν με αναφορές στον τρόπο που προσέγγιζε τις ιστορίες: με επιμονή στο ανθρώπινο στοιχείο και με σταθερή διάθεση να καταγράψει τις συνέπειες του πολέμου στους αμάχους.
Ανάμεσα στις αντιδράσεις ξεχώρισαν σχόλια που τον περιέγραφαν ως θαρραλέο και συμπονετικό αφηγητή, αλλά και ως άνθρωπο που έβαζε συχνά την ασφάλεια των άλλων πάνω από τη δική του.
Ο ίδιος είχε μιλήσει δημόσια για το γιατί επέμενε να βρίσκεται στη Συρία το 2012, εξηγώντας ότι στόχος του ήταν να μεταφέρει την ιστορία ανθρώπων που, όπως έλεγε, «σφαγιάζονταν» χωρίς να ακούγονται αρκετά.
Τι μένει: η δουλειά, οι μαρτυρίες, η ευθύνη
Ο Paul Conroy ανήκε σε μια γενιά φωτορεπόρτερ που δούλεψαν με το σώμα τους «μπροστά» από την κάμερα — πληρώνοντας συχνά κόστος που δεν φαίνεται στις εικόνες. Η περίπτωση της Homs έδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην καταγραφή και στην απώλεια.
Γνώμη pttl: Η παρακαταθήκη του Conroy δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες και οι αποστολές του, αλλά και η μεταφορά γνώσης σε νεότερους δημοσιογράφους. Σε εποχές που οι εικόνες καταναλώνονται γρήγορα, η αξία του ανθρώπου που μένει για να εξηγήσει «τι κόστισε» μια φωτογραφία, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
[ad_3]
